pt. kwi 2, 1982 do pon. cze 14, 1982
Falkland Islands and South Georgia
Wojna o Falklandy była 10-tygodniową niewypowiedzianą wojną między Argentyną a Wielką Brytanią w 1982 roku o dwa brytyjskie terytoria zależne na południowym Atlantyku: Falklandy oraz ich terytorialną zależność, Georgię Południową i Sandwich Południowy.
Podczas spotkania kryzysowego pod przewodnictwem premier Margaret Thatcher, szef sztabu marynarki wojennej, admirał Sir Henry Leach, doradził im, że „Wielka Brytania może i powinna wysłać grupę zadaniową, jeśli wyspy zostaną zaatakowane”. 1 kwietnia Leach wydał rozkazy siłom Royal Navy przeprowadzającym ćwiczenia na Morzu Śródziemnym, aby przygotowały się do wypłynięcia na południe.
Po inwazji 2 kwietnia, po nadzwyczajnym posiedzeniu gabinetu, zatwierdzono utworzenie grupy zadaniowej w celu odzyskania wysp. Zostało to poparte na nadzwyczajnej sesji Izby Gmin następnego dnia.
Konflikt rozpoczął się 2 kwietnia, kiedy Argentyna dokonała inwazji i okupacji Falklandów, a następnego dnia inwazji na Georgię Południową, w próbie ustanowienia suwerenności, do której rościła sobie prawo.
Wieczorem 3 kwietnia ambasador Wielkiej Brytanii przy ONZ, Sir Anthony Parsons, przedstawił projekt rezolucji Radzie Bezpieczeństwa ONZ.
Okręt podwodny o napędzie jądrowym Conqueror wypłynął z Francji 4 kwietnia, podczas gdy dwa lotniskowce Invincible i Hermes, w towarzystwie jednostek eskortowych, opuściły Portsmouth zaledwie dzień później.
Rząd Chile zezwolił również Wielkiej Brytanii na zarekwirowanie zbiornikowca RFA Tidepool, który Chile niedawno zakupiło i który przybył do Arica w Chile 4 kwietnia. Statek opuścił port wkrótce potem, kierując się na Wyspę Wniebowstąpienia przez Kanał Panamski i zatrzymując się po drodze na Curaçao.
5 kwietnia brytyjski rząd wysłał morską grupę zadaniową, aby zaangażować argentyńską marynarkę wojenną i siły powietrzne przed dokonaniem desantu na wyspy.
6 kwietnia brytyjski rząd powołał Gabinet Wojenny, aby zapewnić bieżący nadzór polityczny nad kampanią.
Pierwsze lądowania wojsk SAS miały miejsce 21 kwietnia, ale z powodu nadejścia jesieni na półkuli południowej pogoda była tak zła, że ich lądowania, jak i inne przeprowadzone następnego dnia, zostały odwołane po tym, jak dwa helikoptery rozbiły się we mgle na lodowcu Fortuna.
23 kwietnia ogłoszono alarm podwodny i wstrzymano operacje, a Tidespring wycofano na głębsze wody, aby uniknąć przechwycenia.
24 kwietnia brytyjskie siły przegrupowały się i ruszyły do ataku.
25 kwietnia, po zaopatrzeniu argentyńskiego garnizonu na Georgii Południowej, okręt podwodny ARA Santa Fe został zauważony na powierzchni przez helikopter Westland Wessex HAS Mk 3 z HMS Antrim, który zaatakował argentyński okręt podwodny bombami głębinowymi.
Siły na Georgii Południowej, w ramach operacji Paraquet, pod dowództwem majora Guya Sheridana z Royal Marines, składały się z żołnierzy 42 Commando, oddziału Special Air Service (SAS) oraz żołnierzy Special Boat Service (SBS), którzy mieli wylądować jako siły rozpoznawcze przed inwazją Royal Marines.
1 maja brytyjskie operacje na Falklandach rozpoczęły się atakiem „Black Buck 1” (jednym z serii pięciu) na lotnisko w Stanley.
4 maja, dwa dni po zatopieniu krążownika General Belgrano, Brytyjczycy stracili niszczyciel typu 42 HMS Sheffield w wyniku pożaru po trafieniu pociskiem Exocet wystrzelonym przez argentyńską 2. Eskadrę Myśliwsko-Szturmową Marynarki Wojennej.
14 maja SAS przeprowadziło rajd na Pebble Island na Falklandach, gdzie argentyńska marynarka wojenna przejęła trawiasty pas startowy dla lekkich samolotów szturmowych FMA IA 58 Pucará i Beechcraft T-34 Mentor, co doprowadziło do zniszczenia kilku samolotów.
Zespół rozpoznawczy SAS został wysłany w celu przeprowadzenia przygotowań do infiltracji drogą morską. Helikopter Westland Sea King z wyznaczonym zespołem wystartował z HMS Invincible w nocy 17 maja, ale zła pogoda zmusiła go do lądowania 50 mil (80 km) od celu i misja została przerwana.
Tempo operacji wzrosło w pierwszej połowie maja, gdy próby mediacji pokojowej ONZ zostały odrzucone przez Argentyńczyków. Ostateczne brytyjskie stanowisko negocjacyjne zostało przedstawione Argentynie przez Sekretarza Generalnego ONZ Péreza de Cuéllara 18 maja 1982 roku.
20 maja 1982 roku Robert Muldoon ogłosił, że Nowa Zelandia udostępni HMNZS Canterbury, fregatę klasy Leander, do użytku tam, gdzie Brytyjczycy uznają za stosowne, aby zwolnić okręt Royal Navy dla Falklandów. Rząd Nowej Zelandii wydalił argentyńskiego ambasadora po inwazji. Premier Robert Muldoon przebywał w Londynie, gdy wybuchła wojna.
W nocy 21 maja brytyjska amfibijna grupa zadaniowa pod dowództwem komodora Michaela Clappa (komodor, działania amfibijne – COMAW) rozpoczęła operację Sutton, desant amfibijny na plaże wokół San Carlos Water, na północno-zachodnim wybrzeżu Falklandu Wschodniego, wychodzącym na cieśninę Falkland Sound.
Od wczesnych godzin 27 maja do 28 maja 2. batalion spadochronowy (około 500 ludzi), przy wsparciu ogniowym okrętu HMS Arrow oraz artylerii z 8. baterii komandosów Royal Artillery, zbliżył się do Darwin i Goose Green, które były bronione przez argentyński 12. pułk piechoty, i zaatakował te miejscowości.
31 maja M&AWC (Mountain and Arctic Warfare Cadre) pokonało argentyńskie siły specjalne w potyczce pod Top Malo House.
Do 1 czerwca, wraz z przybyciem kolejnych 5000 brytyjskich żołnierzy z 5. Brygady Piechoty, nowy brytyjski dowódca dywizji, generał dywizji Jeremy Moore RM, dysponował wystarczającymi siłami, aby rozpocząć planowanie ofensywy na Stanley.
Opracowano plany, zgodnie z którymi połowa Gwardii Walijskiej miała wyruszyć w lekkim rynsztunku w nocy 2 czerwca, podczas gdy Szkocka Gwardia i druga połowa Gwardii Walijskiej miały zostać przetransportowane z San Carlos Water na pokładzie okrętu logistycznego (LSL) Sir Tristram oraz okrętu desantowego (LPD) Intrepid w nocy 5 czerwca.
W nocy 11 czerwca, po kilku dniach żmudnego rozpoznania i przygotowań logistycznych, siły brytyjskie przeprowadziły nocny atak wielkości brygady na silnie broniony pierścień wzniesień otaczających Stanley. Jednostki 3. Brygady Komandosów, wspierane przez ogień artylerii okrętowej kilku jednostek Royal Navy, zaatakowały jednocześnie w bitwach o Mount Harriet, Two Sisters i Mount Longdon.
Zawieszenie broni ogłoszono 14 czerwca, a dowódca argentyńskiego garnizonu w Stanley, generał brygady Mario Menéndez, poddał się tego samego dnia generałowi dywizji Jeremy'emu Moore'owi.
Konflikt trwał 74 dni i zakończył się kapitulacją Argentyny 14 czerwca, przywracając wyspy pod kontrolę brytyjską. Łącznie w trakcie działań wojennych zginęło 649 argentyńskich żołnierzy, 255 brytyjskich żołnierzy oraz trzech mieszkańców Falklandów.
20 czerwca Brytyjczycy odzyskali Sandwich Południowy, co wiązało się z przyjęciem kapitulacji garnizonu Southern Thule w bazie Corbeta Uruguay i ogłoszeniem zakończenia działań wojennych. Argentyna założyła bazę Corbeta Uruguay w 1976 roku, jednak przed 1982 rokiem Wielka Brytania kwestionowała jej istnienie jedynie drogą dyplomatyczną.
Gabinet Wojenny spotykał się co najmniej codziennie, aż do momentu jego rozwiązania 12 sierpnia.
