pon. sty 1, 2007 do pon. gru 31, 2007
U.S., World
Kryzys finansowy lat 2007–2008, znany również jako światowy kryzys finansowy oraz kryzys finansowy 2008 roku, jest przez wielu ekonomistów uważany za najpoważniejszy kryzys finansowy od czasu Wielkiego Kryzysu lat 30. XX wieku. Rozpoczął się w 2007 roku kryzysem na rynku kredytów hipotecznych typu subprime w Stanach Zjednoczonych i przerodził się w pełnowymiarowy międzynarodowy kryzys bankowy wraz z upadkiem banku inwestycyjnego Lehman Brothers 15 września 2008 roku. Nadmierne podejmowanie ryzyka przez banki, takie jak Lehman Brothers, przyczyniło się do spotęgowania skutków finansowych w skali globalnej. Aby zapobiec ewentualnemu załamaniu światowego systemu finansowego, zastosowano masowe pakiety ratunkowe dla instytucji finansowych oraz inne łagodzące polityki pieniężne i fiskalne. Mimo to po kryzysie nastąpiło globalne spowolnienie gospodarcze, zwane Wielką Recesją. Rynki azjatyckie (Chiny, Hongkong, Japonia, Indie itd.) natychmiast odczuły skutki i stały się niestabilne po amerykańskim kryzysie subprime. Później nastąpił europejski kryzys zadłużenia, kryzys w systemie bankowym krajów europejskich korzystających z euro. W 2010 roku w USA, w następstwie kryzysu, uchwalono ustawę Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act, mającą na celu „promowanie stabilności finansowej Stanów Zjednoczonych”. Kraje na całym świecie przyjęły standardy kapitałowe i płynnościowe Bazylea III.
W październiku 1982 roku prezydent USA Ronald Reagan podpisał ustawę, która wprowadziła kredyty hipoteczne o zmiennej stopie procentowej, rozpoczęła proces deregulacji bankowości i przyczyniła się do kryzysu oszczędnościowo-kredytowego na przełomie lat 80. i 90. XX wieku.
W listopadzie 1999 roku prezydent USA Bill Clinton podpisał ustawę Gramm–Leach–Bliley Act, która uchyliła przepisy ustawy Glass-Steagall Act zabraniające bankowym spółkom holdingowym posiadania innych firm finansowych. Uchylenie to skutecznie usunęło istniejący wcześniej podział między bankami inwestycyjnymi z Wall Street a bankami depozytowymi, zapewniając rządową aprobatę dla uniwersalnego modelu bankowości opartego na podejmowaniu ryzyka. Banki inwestycyjne, takie jak Lehman, zostały tym samym zmuszone do bezpośredniej konkurencji z bankami komercyjnymi.
W grudniu 2000 roku prezydent Clinton podpisał ustawę Commodities Futures Modernization Act of 2000. Napisana przez Kongres przy wsparciu lobbingowym branży finansowej, zakazała ona dalszej regulacji rynku instrumentów pochodnych.
W 2004 roku amerykańska Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) złagodziła zasadę kapitału netto, co umożliwiło bankom inwestycyjnym znaczne zwiększenie poziomu zadłużenia, napędzając wzrost wartości papierów wartościowych zabezpieczonych hipotekami typu subprime. SEC przyznała, że samoregulacja banków inwestycyjnych przyczyniła się do kryzysu.
Kwiecień 2007: New Century, amerykański fundusz inwestycyjny typu REIT specjalizujący się w kredytach hipotecznych typu subprime, złożył wniosek o ochronę przed bankructwem na podstawie Rozdziału 11. Poprzez sekurytyzację przeniosło to kryzys subprime na banki na całym świecie.
Sierpień 2007: Federalny Komitet Otwartego Rynku rozpoczął obniżanie stopy funduszy federalnych z jej szczytowego poziomu 5,25% w odpowiedzi na obawy dotyczące płynności i zaufania.
9 sierpnia 2007: BNP Paribas zablokował wypłaty z dwóch swoich funduszy z powodu braku płynności, co uniemożliwiło ich wycenę – był to wyraźny sygnał, że banki odmawiają współpracy ze sobą.
9 października 2007: Indeks Dow Jones Industrial Average osiągnął swój szczytowy kurs zamknięcia na poziomie 14 164,53 pkt. W tym samym miesiącu sprzedaż domów na rynku wtórnym również osiągnęła szczyt i zaczęła spadać.
12 grudnia 2007: Rezerwa Federalna wprowadziła mechanizm Term Auction Facility w celu dostarczania krótkoterminowych kredytów bankom posiadającym kredyty hipoteczne typu subprime.
17 marca 2008: Rezerwa Federalna zagwarantowała złe długi Bear Stearns, aby ułatwić jego przejęcie przez JPMorgan Chase.
26 czerwca 2008 roku senator Charles Schumer, członek senackiej Komisji Bankowej, przewodniczący Wspólnej Komisji Ekonomicznej Kongresu i trzeci w hierarchii Demokrata w Senacie, opublikował kilka listów wysłanych do organów regulacyjnych, w których ostrzegał, że: „Możliwy upadek dużego kredytodawcy hipotecznego IndyMac Bancorp Inc. stanowi istotne ryzyko finansowe dla jego kredytobiorców i deponentów, a organy regulacyjne mogą nie być gotowe do interwencji w celu ich ochrony”. Niektórzy zaniepokojeni deponenci zaczęli wycofywać pieniądze.
7 lipca 2008 roku IndyMac ogłosił na blogu firmowym, że: Nie udało mu się pozyskać kapitału od czasu raportu o zyskach kwartalnych z 12 maja 2008 roku; Został powiadomiony przez organy regulacyjne ds. bankowości i kas oszczędnościowych, że IndyMac Bank nie jest już uznawany za „dobrze dokapitalizowany”. IndyMac: Pierwszą widoczną instytucją w Stanach Zjednoczonych, która popadła w kłopoty, był IndyMac z siedzibą w południowej Kalifornii, spółka wydzielona z Countrywide Financial. Przed upadkiem IndyMac Bank był największym stowarzyszeniem oszczędnościowo-kredytowym na rynku w Los Angeles i siódmym co do wielkości podmiotem udzielającym kredytów hipotecznych w Stanach Zjednoczonych.
11 lipca 2008 roku, powołując się na obawy dotyczące płynności, FDIC objęła IndyMac Bank zarządem komisarycznym.
11 lipca 2008: IndyMac upadł.
Utworzono bank pomostowy, IndyMac Federal Bank, FSB, aby przejąć kontrolę nad aktywami IndyMac Bank, jego zabezpieczonymi zobowiązaniami oraz ubezpieczonymi rachunkami depozytowymi. FDIC (Federalna Korporacja Ubezpieczeń Depozytów) ogłosiła plany otwarcia IndyMac Federal Bank, FSB na 14 lipca 2008 roku.
30 lipca 2008 r.: Ustawa o ożywieniu gospodarki i mieszkalnictwie z 2008 roku została uchwalona.
31 lipca 2008 r.: IndyMac Bancorp złożył wniosek o upadłość na podstawie Rozdziału 7.
7 września 2008 r.: Fannie Mae i Freddie Mac zostały przejęte przez rząd federalny.
15 września 2008 r.: Lehman Brothers zbankrutował po tym, jak Rezerwa Federalna odmówiła zagwarantowania jego pożyczek, co spowodowało spadek indeksu Dow Jones o 504 punkty, co było jego najgorszym wynikiem od siedmiu lat. Tego samego dnia Bank of America zakupił Merrill Lynch.
16 września 2008 r.: Rezerwa Federalna przejęła American International Group. Fundusz Reserve Primary Fund „stracił parytet” (broke the buck) w wyniku masowych wypłat z rachunków rynku pieniężnego.
21 września 2008 r.: Goldman Sachs i Morgan Stanley przekształciły się z banków inwestycyjnych w bankowe spółki holdingowe, aby zwiększyć swoją ochronę przez Rezerwę Federalną.
26 września 2008 r.: Washington Mutual zbankrutował po panice bankowej.
29 września 2008 r.: Izba Reprezentantów odrzuciła ustawę o nadzwyczajnej stabilizacji gospodarczej z 2008 roku, ustanawiającą program Troubled Asset Relief Program o wartości 700 miliardów dolarów. W odpowiedzi indeks Dow Jones spadł o 770 punktów, co było jego największym jednodniowym spadkiem.
3 października 2008 r.: Kongres przyjął ustawę o nadzwyczajnej stabilizacji gospodarczej z 2008 roku.
25 listopada 2008 r.: Ogłoszono powstanie Term Asset-Backed Securities Loan Facility.
16 grudnia 2008 r.: Stopa funduszy federalnych została obniżona do zera procent.
Styczeń 2009 r.: Wielka Trójka producentów samochodów otrzymała pomoc finansową z programu TARP.
13 lutego 2009 r. prezydent Barack Obama podpisał ustawę o amerykańskim ożywieniu i reinwestycji z 2009 roku.
13 lutego 2009 r.: Kongres zatwierdził ustawę o amerykańskim ożywieniu i reinwestycji z 2009 roku, pakiet stymulacji gospodarczej o wartości 787 miliardów dolarów.
6 marca 2009 r.: Indeks Dow Jones osiągnął najniższy poziom 6 443,27.
20 maja 2009 r. prezydent Obama podpisał ustawę o zwalczaniu oszustw i ożywieniu gospodarczym z 2009 roku.
11 grudnia 2009 r. Izba Reprezentantów przyjęła projekt ustawy H.R.4173, Ustawa o reformie Wall Street i ochronie konsumentów z 2009 roku.
15 kwietnia 2010 r. Senat przedstawił projekt ustawy S.3217, Ustawa o przywróceniu amerykańskiej stabilności finansowej z 2010 roku.
21 lipca 2010 r. uchwalono ustawę Dodda-Franka o reformie Wall Street i ochronie konsumentów.
Główny raport przygotowany przez Kongres: raport Komisji ds. Badania Kryzysu Finansowego, opublikowany w styczniu 2011 r.
Główny raport przygotowany przez Kongres: raport Stałej Podkomisji ds. Dochodzeń Senatu USA ds. Bezpieczeństwa Krajowego zatytułowany „Wall Street and the Financial Crisis: Anatomy of a Financial Collapse” (opublikowany w kwietniu 2011 r.).
Według stanu na wrzesień 2011 r. w Wielkiej Brytanii nie postawiono nikomu zarzutów za wykroczenia podczas krachu finansowego w 2008 roku.
W kwietniu 2012 r. na Islandii specjalny sąd Landsdómur skazał byłego premiera Geira Haarde za niewłaściwe zarządzanie islandzkim kryzysem finansowym w latach 2008–2012.
