niedz. gru 12, 1915 do czw. maj 14, 1998
U.S.
Francis Albert Sinatra był amerykańskim piosenkarzem, aktorem i producentem, który był jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych artystów muzycznych XX wieku. Jest jednym z najlepiej sprzedających się artystów muzycznych wszech czasów, sprzedawszy ponad 150 milionów płyt na całym świecie.
Francis Albert Sinatra urodził się 12 grudnia 1915 roku w mieszkaniu na piętrze przy 415 Monroe Street w Hoboken w stanie New Jersey, jako jedyne dziecko włoskich imigrantów Nataliny „Dolly” Garaventy i Antonino Martino „Marty'ego” Sinatry.
Swoją pierwszą szansę otrzymał w 1935 roku, kiedy jego matka przekonała lokalną grupę wokalną, 3 Flashes, aby pozwolili mu dołączyć. Fred Tamburro, baryton grupy, stwierdził, że „Frank kręcił się wokół nas, jakbyśmy byli bogami czy kimś takim”, przyznając, że przyjęli go tylko dlatego, że posiadał samochód i mógł wozić grupę. Sinatra wkrótce dowiedział się, że biorą udział w przesłuchaniach do programu Major Bowes Amateur Hour i „błagał” grupę, aby włączyli go do występu. Z Sinatrą grupa stała się znana jako Hoboken Four i przeszła przesłuchanie u Edwarda Bowesa, aby wystąpić w programie Major Bowes Amateur Hour. Każdy z nich zarobił 12,50 dolara za występ, zdobyli 40 000 głosów i wygrali pierwszą nagrodę – sześciomiesięczny kontrakt na występy na scenie i w radiu w całych Stanach Zjednoczonych.
Sinatra poznał Barbato w Long Branch w stanie New Jersey pod koniec lat 30., gdzie spędził większość lata pracując jako ratownik. Zgodził się z nią ożenić po incydencie w „The Rustic Cabin”, który doprowadził do jego aresztowania.
26 stycznia 1940 roku po raz pierwszy wystąpił publicznie z zespołem (orkiestrą Tommy'ego Dorseya) w Coronado Theatre w Rockford w stanie Illinois, otwierając koncert utworem „Stardust”.
W miarę jak sukces i popularność Sinatry rosły, Sinatra naciskał na Dorseya, aby pozwolił mu nagrać kilka solowych piosenek. Dorsey w końcu ustąpił i 19 stycznia 1942 roku Sinatra nagrał „Night and Day”, „The Night We Called It a Day”, „The Song is You” oraz „Lamplighter's Serenade” podczas sesji nagraniowej dla Bluebird, z Axelem Stordahlem jako aranżerem i dyrygentem.
Po nagraniach z 1942 roku Sinatra uznał, że musi rozpocząć karierę solową, mając niezaspokojone pragnienie rywalizacji z Bingiem Crosbym, ale hamował go kontrakt, który dawał Dorseyowi 43% dożywotnich zarobków Sinatry w branży rozrywkowej. Wywiązała się batalia prawna, zakończona ostatecznie w sierpniu 1942 roku. 3 września 1942 roku Dorsey pożegnał się z Sinatrą, podobno mówiąc, gdy ten odchodził: „Mam nadzieję, że wywrócisz się na tyłek”.
Jego atrakcyjność dla „bobby soxers”, jak nazywano wówczas nastolatki, ujawniła zupełnie nową publiczność dla muzyki popularnej, która do tamtej pory była nagrywana głównie dla dorosłych. Zjawisko to stało się oficjalnie znane jako „Sinatramania” po jego „legendarnym otwarciu” w Paramount Theatre w Nowym Jorku 30 grudnia 1942 roku.
Sinatra podpisał kontrakt z Columbia Records jako artysta solowy 1 czerwca 1943 roku podczas strajku muzyków w latach 1942–44.
Sinatra nie służył w wojsku podczas II wojny światowej. 11 grudnia 1943 roku został oficjalnie zaklasyfikowany przez komisję poborową jako 4-F („poborowy niezdolny do służby wojskowej”) z powodu perforacji błony bębenkowej. Jednak akta armii amerykańskiej podawały, że Sinatra był „nieodpowiednim materiałem z punktu widzenia psychiatrycznego”, ale jego niestabilność emocjonalna została ukryta, aby uniknąć „niepotrzebnych nieprzyjemności zarówno dla poborowego, jak i służby poborowej”.
W paździeradzie 1951 roku Sinatra rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną, Barbato.
Sinatra poślubił hollywoodzką aktorkę Avę Gardner w 1951 roku.
Ostatnie nagranie studyjne Sinatry dla Columbii, „Why Try To Change Me Now”, zostało zarejestrowane w Nowym Jorku 17 września 1952 roku z orkiestrą pod dyrekcją Percy'ego Faitha.
13 marca 1953 roku Sinatra spotkał się z wiceprezesem Capitol Records, Alanem Livingstonem, i podpisał siedmioletni kontrakt nagraniowy.
Premiera filmu „Stąd do wieczności” w sierpniu 1953 roku zapoczątkowała niezwykłe odrodzenie jego kariery.
Pierwszy album Sinatry dla Capitol, Songs for Young Lovers, został wydany 4 stycznia 1954 roku i zawierał „A Foggy Day”, „I Get a Kick Out of You”, „My Funny Valentine”, „Violets for Your Furs” oraz „They Can't Take That Away from Me” – piosenki, które stały się stałymi punktami jego późniejszych koncertów.
Było to burzliwe małżeństwo z wieloma głośnymi kłótniami i awanturami. Para oficjalnie ogłosiła separację 29 października 1953 roku za pośrednictwem MGM. Gardner złożyła pozew o rozwód w czerwcu 1954 roku, w czasie gdy spotykała się z matadorem Luisem Miguelem Dominguínem, ale rozwód został sfinalizowany dopiero w 1957 roku.
W 1958 roku Sinatra wydał album koncepcyjny Come Fly with Me z Billym Mayem, zaprojektowany jako muzyczna podróż dookoła świata. W drugim tygodniu dotarł na szczyt listy przebojów Billboard, utrzymując się na pierwszym miejscu przez pięć tygodni i był nominowany do nagrody Grammy w kategorii Album Roku podczas pierwszej ceremonii rozdania nagród Grammy. Utwór tytułowy „Come Fly With Me”, napisany specjalnie dla niego, stał się jednym z jego najbardziej znanych standardów.
Sinatra podobno zerwał zaręczyny z Lauren Bacall w 1958 roku i Juliet Prowse w 1962 roku. Poślubił Mię Farrow 19 lipca 1966 roku.
Było to krótkie małżeństwo, które zakończyło się rozwodem w Meksyku w sierpniu 1968 roku, ale pozostali bliskimi przyjaciółmi do końca życia.
Sinatra był żonaty z Barbarą Marx od 1976 roku aż do swojej śmierci. Para pobrała się 11 lipca 1976 roku w Sunnylands w Rancho Mirage w Kalifornii, posiadłości magnata medialnego Waltera Annenberga.
Wystąpił przed egipskimi piramidami dla Anwara Sadata, co przyniosło ponad 500 000 dolarów na cele charytatywne żony Sadata.
Sinatra zaśpiewał po raz ostatni 25 lutego 1995 roku przed publicznością złożoną z 1200 wybranych gości w sali balowej Palm Desert Marriott, podczas wieczoru zamykającego turniej golfowy Frank Sinatra Desert Classic.
Sinatra zmarł 14 maja 1998 roku w wieku 82 lat w centrum medycznym Cedars-Sinai w Los Angeles, w obecności swojej żony, po zawale serca.
