Historia Heinrich Himmler

Heinrich Luitpold Himmler urodził się w Monachium 7 października 1900 roku w konserwatywnej rodzinie rzymskokatolickiej klasy średniej. Jego ojcem był Joseph Gebhard Himmler (17 maja 1865 – 29 października 1936), nauczyciel, a matką Anna Maria Himmler (z domu Heyder; 16 stycznia 1866 – 10 września 1941), gorliwa katoliczka. Heinrich miał dwóch braci: Gebharda Ludwiga (29 lipca 1898 – 22 czerwca 1982) i Ernsta Hermanna (23 grudnia 1905 – 2 maja 1945).

Dziennik Himmlera, który prowadził z przerwami od 10. roku życia, pokazuje, że żywo interesował się bieżącymi wydarzeniami, pojedynkami oraz „poważnymi dyskusjami o religii i seksie”.

Heinrich Himmler as a child

Kontynuuj w Storyteller

W 1915 roku rozpoczął szkolenie w Korpusie Kadetów w Landshut.

Jego ojciec wykorzystał swoje koneksje z rodziną królewską, aby Himmler został przyjęty jako kandydat na oficera, a w grudniu 1917 roku wstąpił do batalionu rezerwowego 11. Pułku Bawarskiego.

W listopadzie 1918 roku, gdy Himmler wciąż był w trakcie szkolenia, wojna zakończyła się klęską Niemiec, co pozbawiło go szansy na zostanie oficerem lub udział w walce. Po zwolnieniu ze służby 18 grudnia powrócił do Landshut. Po wojnie Himmler ukończył szkołę średnią.

W latach 1919–1922 studiował agronomię na Technische Hochschule w Monachium (obecnie Politechnika Monachijska) po krótkiej praktyce w gospodarstwie rolnym i przebytej chorobie.

Podczas drugiego roku studiów Himmler podwoił swoje wysiłki, by rozpocząć karierę wojskową. Choć nie odniósł sukcesu, udało mu się zwiększyć swoje zaangażowanie w monachijskie środowisko paramilitarne. W tym czasie poznał Ernsta Röhma, wczesnego członka partii nazistowskiej i współzałożyciela Sturmabteilung („oddziałów szturmowych”; SA). Himmler podziwiał Röhma, ponieważ był on odznaczonym żołnierzem frontowym, i za jego namową wstąpił do antysemickiej grupy nacjonalistycznej Bund Reichskriegsflagge (Związek Cesarskiej Flagi Wojennej).

W 1922 roku Himmler zaczął bardziej interesować się „kwestią żydowską”, a jego wpisy w dzienniku zawierały coraz więcej uwag antysemickich i relacji z dyskusji o Żydach z kolegami ze studiów. Jego listy lektur, odnotowane w dzienniku, zdominowane były przez broszury antysemickie, mity germańskie i traktaty okultystyczne.

Po zamordowaniu ministra spraw zagranicznych Walthera Rathenaua 24 czerwca, poglądy polityczne Himmlera skręciły w stronę radykalnej prawicy i brał on udział w demonstracjach przeciwko traktatowi wersalskiemu.

Szalała hiperinflacja, a rodziców Himmlera nie było już stać na kształcenie wszystkich trzech synów. Rozczarowany niepowodzeniem w karierze wojskowej i brakiem możliwości sfinansowania przez rodziców studiów doktoranckich, Himmler po uzyskaniu dyplomu rolniczego został zmuszony do podjęcia nisko płatnej pracy biurowej. Pozostał na tym stanowisku do września 1923 roku.

Himmler wstąpił do partii nazistowskiej (NSDAP) w sierpniu 1923 roku, otrzymując numer członkowski 14303. Jako członek jednostki paramilitarnej Röhma, Himmler brał udział w puczu monachijskim – nieudanej próbie przejęcia władzy w Monachium przez Hitlera i NSDAP. To wydarzenie skierowało Himmlera na drogę polityki. Był przesłuchiwany przez policję w sprawie swojej roli w puczu, ale nie postawiono mu zarzutów z powodu braku wystarczających dowodów. Stracił jednak pracę, nie mógł znaleźć zatrudnienia jako agronom i musiał zamieszkać z rodzicami w Monachium. Sfrustrowany tymi niepowodzeniami, stał się jeszcze bardziej drażliwy, agresywny i uparty, co zraziło do niego zarówno przyjaciół, jak i członków rodziny.

W latach 1923–1924 Himmler, poszukując światopoglądu, porzucił katolicyzm i skupił się na okultyzmie oraz antysemityzmie. Mitologia germańska, wzmocniona ideami okultystycznymi, stała się dla niego religią. Himmler uznał NSDAP za atrakcyjną, ponieważ jej stanowiska polityczne były zgodne z jego własnymi poglądami. Początkowo nie uległ charyzmie Hitlera ani kultowi wodza. Jednak w miarę jak dowiadywał się o nim więcej z lektur, zaczął postrzegać go jako użyteczną twarz partii, a później zaczął go podziwiać, a nawet czcić. Aby umocnić i rozwinąć swoją pozycję w NSDAP, Himmler wykorzystał zamieszanie w partii po aresztowaniu Hitlera w następstwie puczu monachijskiego.

Od połowy 1924 roku Himmler pracował pod kierownictwem Gregora Strassera jako sekretarz partii i asystent ds. propagandy. Podróżując po całej Bawarii i agitując na rzecz partii, wygłaszał przemówienia i rozprowadzał literaturę.

Od końca 1924 roku Himmler został postawiony przez Strassera na czele biura partii w Dolnej Bawarii i był odpowiedzialny za integrację członków z tego obszaru z NSDAP pod przywództwem Hitlera, gdy partia została ponownie założona w lutym 1925 roku.

Himmler wstąpił do Schutzstaffel (SS) jako SS-Führer (dowódca SS); jego numer SS to 168.

SS, początkowo część znacznie większego SA, zostało utworzone w 1923 roku do osobistej ochrony Hitlera i przekształcone w 1925 roku w elitarną jednostkę SA. Pierwszym stanowiskiem kierowniczym Himmlera w SS była funkcja SS-Gauführera (dowódcy okręgu) w Dolnej Bawarii od 1926 roku.

Strasser mianował Himmlera zastępcą szefa propagandy w styczniu 1927 roku. Jak to było typowe w NSDAP, miał on znaczną swobodę działania na swoim stanowisku, która z czasem rosła. Zaczął gromadzić statystyki dotyczące liczby Żydów, masonów i wrogów partii, a ze względu na swoją silną potrzebę kontroli, rozwinął rozbudowaną biurokrację.

We wrześniu 1927 roku Himmler przedstawił Hitlerowi swoją wizję przekształcenia SS w lojalną, potężną i rasowo czystą jednostkę elitarną. Przekonany, że Himmler jest odpowiednim człowiekiem do tego zadania, Hitler mianował go zastępcą Reichsführera-SS w stopniu SS-Oberführera.

Do 1930 roku Himmler przekonał Hitlera do prowadzenia SS jako oddzielnej organizacji, choć oficjalnie nadal podlegała ona SA.

We wrześniu 1930 roku Himmler został po raz pierwszy wybrany na posła do Reichstagu.

Zorganizowany, książkowy intelekt Himmlera dobrze mu służył, gdy zaczął tworzyć różne departamenty SS. W 1931 roku mianował Reinharda Heydricha szefem nowej Służby Ic (służby wywiadowczej), która w 1932 roku została przemianowana na Sicherheitsdienst (SD: Służba Bezpieczeństwa). Później oficjalnie mianował Heydricha swoim zastępcą. Obaj mężczyźni mieli dobre relacje zawodowe i darzyli się wzajemnym szacunkiem.

Z dniem 1 stycznia 1933 roku Hitler awansował Himmlera do stopnia SS-Obergruppenführera, równego rangą starszym dowódcom SA.

Dojście partii nazistowskiej do władzy zapewniło Himmlerowi i SS nieograniczoną możliwość rozwoju. Do 1933 roku SS liczyło 52 000 członków. Surowe wymogi członkostwa zapewniały, że wszyscy członkowie należeli do hitlerowskiego aryjskiego Herrenvolk („aryjskiej rasy panów”). Kandydaci byli sprawdzani pod kątem cech nordyckich – słowami Himmlera: „jak ogrodnik próbujący odtworzyć starą, dobrą odmianę, która została zafałszowana i zdegenerowana; zaczęliśmy od zasad selekcji roślin, a następnie bez wahania przystąpiliśmy do usuwania ludzi, których naszym zdaniem nie mogliśmy wykorzystać do budowy SS”. Niewielu odważyło się wspomnieć, że według własnych standardów Himmler nie spełniał własnych ideałów.

W marcu 1933 roku, niespełna trzy miesiące po dojściu nazistów do władzy, Himmler założył pierwszy oficjalny obóz koncentracyjny w Dachau.

W marcu 1933 roku namiestnik Rzeszy w Bawarii, Franz Ritter von Epp, mianował Himmlera szefem policji w Monachium. Himmler mianował Heydricha dowódcą Wydziału IV, policji politycznej. Następnie Himmler i Heydrich przejmowali policję polityczną w kolejnych krajach związkowych; wkrótce tylko Prusy pozostały pod kontrolą Göringa.

Göring stworzył w 1933 roku pruską tajną policję, Geheime Staatspolizei czyli Gestapo, i mianował Rudolfa Dielsa na jej czele. Göring obawiał się, że Diels nie jest wystarczająco bezwzględny, aby skutecznie wykorzystać Gestapo do przeciwdziałania potędze SA.

Hitler stwierdził, że nie chce, aby było to tylko kolejne więzienie lub obóz odosobnienia. W czerwcu 1933 roku Himmler mianował Theodora Eicke, skazanego przestępcę i zagorzałego nazistę, na zarządcę obozu. Eicke opracował system, który stał się modelem dla przyszłych obozów w całych Niemczech. Jego cechy obejmowały izolację ofiar od świata zewnętrznego, skomplikowane apele i przydziały pracy, stosowanie siły i egzekucji w celu wymuszenia posłuszeństwa oraz surowy kodeks dyscyplinarny dla strażników. Wprowadzono mundury zarówno dla więźniów, jak i strażników; mundury strażników miały specjalne insygnia Totenkopf na kołnierzach.

2 czerwca Himmler, wraz z szefami dwóch innych nazistowskich organizacji paramilitarnych, SA i Hitlerjugend, został mianowany Reichsleiterem, drugą co do ważności rangą polityczną w partii nazistowskiej.

21 czerwca Hitler zdecydował, że Röhm i kierownictwo SA muszą zostać wyeliminowani. 29 czerwca wysłał Göringa do Berlina, aby spotkał się z Himmlerem i Heydrichem w celu zaplanowania akcji. Hitler przejął dowodzenie w Monachium, gdzie aresztowano Röhma; dał Röhmowi wybór: popełnienie samobójstwa lub śmierć przez rozstrzelanie. Kiedy Röhm odmówił odebrania sobie życia, został zastrzelony przez dwóch oficerów SS.

1 sierpnia 1934 roku gabinet Hitlera uchwalił ustawę, która stanowiła, że po śmierci von Hindenburga urząd prezydenta zostanie zniesiony, a jego uprawnienia połączone z uprawnieniami kanclerza. Von Hindenburg zmarł następnego ranka, a Hitler został zarówno głową państwa, jak i szefem rządu pod tytułem Führer und Reichskanzler (wódz i kanclerz Rzeszy).

Pod koniec 1934 roku Himmler przejął kontrolę nad obozami pod egidą SS, tworząc oddzielną dywizję, SS-Totenkopfverbände.

15 września 1935 roku Hitler przedstawił Reichstagowi dwie ustawy, znane jako ustawy norymberskie. Ustawy zakazywały małżeństw między nieżydowskimi i żydowskimi Niemcami oraz zabraniały zatrudniania nieżydowskich kobiet poniżej 45 roku życia w żydowskich gospodarstwach domowych. Ustawy pozbawiły również tak zwanych „niearyjczyków” korzyści płynących z obywatelstwa niemieckiego. Ustawy te były jednymi z pierwszych środków opartych na rasie wprowadzonych przez Trzecią Rzeszę.

Początkowo w obozach przetrzymywano przeciwników politycznych; z czasem umieszczano w nich również niepożądanych członków społeczeństwa niemieckiego – przestępców, włóczęgów, dewiantów. W 1936 roku Himmler napisał w broszurze „SS jako antybolszewicka organizacja bojowa”, że SS ma walczyć z „żydowsko-bolszewicką rewolucją podludzi”.

17 czerwca 1936 roku Hitler wydał dekret o zjednoczeniu wszystkich sił policyjnych w Rzeszy i mianował Himmlera szefem niemieckiej policji oraz sekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.

Dekret Hitlera wydany w grudniu 1937 roku zezwalał na uwięzienie każdego, kogo reżim uznał za niepożądanego członka społeczeństwa. Dotyczyło to Żydów, Cyganów, komunistów oraz osób każdej innej przynależności kulturowej, rasowej, politycznej lub religijnej uznanej przez nazistów za Untermensch (podludzi). W ten sposób obozy stały się mechanizmem inżynierii społecznej i rasowej. Do wybuchu II wojny światowej jesienią 1939 roku istniało sześć obozów, w których przebywało około 27 000 więźniów. Liczba ofiar śmiertelnych była wysoka.

Kiedy Hitler i jego dowódcy wojskowi zażądali pretekstu do inwazji na Polskę w 1939 roku, Himmler, Heydrich i Heinrich Müller zaplanowali i przeprowadzili operację pod fałszywą flagą o kryptonimie Operacja Himmler. Niemieccy żołnierze przebrani w polskie mundury podjęli przygraniczne potyczki, które w sposób zwodniczy sugerowały polską agresję na Niemcy. Incydenty te zostały następnie wykorzystane w nazistowskiej propagandzie do uzasadnienia inwazji na Polskę, wydarzenia rozpoczynającego II wojnę światową.

Za zgodą Hitlera, Himmler odtworzył Einsatzgruppen w okresie poprzedzającym planowaną inwazję na Związek Radziecki.

Na początku 1941 roku, zgodnie z rozkazami Himmlera, zbudowano dziesięć obozów koncentracyjnych, w których więźniowie byli poddawani pracy przymusowej. Żydzi z całych Niemiec i terytoriów okupowanych byli deportowani do obozów lub zamykani w gettach.

Początkowo ofiary zabijano za pomocą samochodów-komór gazowych lub przez plutony egzekucyjne, ale metody te okazały się niepraktyczne przy operacji na taką skalę. W sierpniu 1941 roku Himmler był obecny przy rozstrzelaniu 100 Żydów w Mińsku. Zmęczony i wstrząśnięty tym doświadczeniem, obawiał się wpływu takich działań na zdrowie psychiczne swoich ludzi z SS. Zdecydował, że należy znaleźć alternatywne metody zabijania.

Pod koniec 1941 roku Hitler mianował Heydricha zastępcą Protektora Rzeszy w nowo utworzonym Protektoracie Czech i Moraw. Heydrich rozpoczął rasową klasyfikację Czechów, deportując wielu z nich do obozów koncentracyjnych. Członkowie rosnącego ruchu oporu byli rozstrzeliwani, co przyniosło Heydrichowi przydomek „Rzeźnik Pragi”. Ta nominacja wzmocniła współpracę między Himmlerem a Heydrichem, a Himmler był dumny z posiadania kontroli SS nad państwem. Mimo bezpośredniego dostępu do Hitlera, lojalność Heydricha wobec Himmlera pozostała niezachwiana.

Nazistowska polityka rasowa, w tym przekonanie, że ludzie uznani za rasowo gorszych nie mają prawa do życia, sięga najwcześniejszych dni partii; Hitler omawia to w Mein Kampf. Mniej więcej w czasie wypowiedzenia przez Niemcy wojny Stanom Zjednoczonym w grudniu 1941 roku, Hitler ostatecznie postanowił, że Żydzi w Europie mają zostać „wytępieni”.

Niemcy następnie najechały Danię i Norwegię, Holandię oraz Francję i rozpoczęły bombardowanie Wielkiej Brytanii w ramach przygotowań do operacji Lew Morski, planowanej inwazji na Zjednoczone Królestwo. 21 czerwca 1941 roku, dzień przed inwazją na Związek Radziecki, Himmler zlecił przygotowanie Generalplan Ost (Generalnego Planu Wschód); plan został sfinalizowany w lipcu 1942 roku. Zakładał on podbój krajów bałtyckich, Polski, zachodniej Ukrainy i Białorusi oraz przesiedlenie tam dziesięciu milionów obywateli niemieckich.

26 września 1944 roku Hitler rozkazał Himmlerowi utworzenie specjalnych jednostek wojskowych, Volkssturm („Szturm Ludowy” lub „Armia Ludowa”). Wszyscy mężczyźni w wieku od szesnastu do sześćdziesięciu lat podlegali poborowi do tej milicji, pomimo protestów ministra uzbrojenia Alberta Speera, który zauważył, że niezastąpieni wykwalifikowani pracownicy są usuwani z produkcji zbrojeniowej. Hitler z przekonaniem wierzył, że można zmobilizować sześć milionów ludzi, a nowe jednostki „rozpoczną wojnę ludową przeciwko najeźdźcy”.

6 czerwca 1944 roku zachodnie armie alianckie wylądowały w północnej Francji podczas operacji Overlord. W odpowiedzi utworzono Grupę Armii Górnego Renu (Heeresgruppe Oberrhein), aby walczyć z nacierającą amerykańską 7. Armią (pod dowództwem generała Alexandra Patcha) i francuską 1. Armią (pod dowództwem generała Jeana de Lattre de Tassigny) w regionie Alzacji wzdłuż zachodniego brzegu Renu. Pod koniec 1944 roku Hitler mianował Himmlera dowódcą Grupy Armii Górnego Renu.

1 stycznia 1945 roku Hitler i jego generałowie rozpoczęli operację Nordwind (Północny Wiatr). Celem było przełamanie linii amerykańskiej 7. Armii i francuskiej 1. Armii, aby wesprzeć południowe uderzenie w ofensywie w Ardenach, ostatniej wielkiej niemieckiej ofensywie wojny. Po ograniczonych początkowych zyskach Niemców, Amerykanie zatrzymali ofensywę. Do 25 stycznia operacja Nordwind oficjalnie się zakończyła.

25 stycznia 1945 roku, pomimo braku doświadczenia wojskowego Himmlera, Hitler mianował go dowódcą naprędce sformowanej Grupy Armii Wisła (Heeresgruppe Weichsel), aby zatrzymać radziecką ofensywę wiślańsko-odrzańską na Pomorzu. Himmler ustanowił swoje centrum dowodzenia w Schneidemühl, używając swojego specjalnego pociągu, Sonderzug Steiermark, jako swojej kwatery głównej.

Na początku 1945 roku niemiecki wysiłek wojenny był na skraju załamania, a relacje Himmlera z Hitlerem uległy pogorszeniu. Himmler rozważał niezależne negocjowanie porozumienia pokojowego. Jego masażysta, Felix Kersten, który przeniósł się do Szwecji, działał jako pośrednik w negocjacjach z hrabią Folke Bernadotte, szefem Szwedzkiego Czerwonego Krzyża. Między oboma mężczyznami wymieniano listy, a bezpośrednie spotkania organizował Walter Schellenberg z RSHA.

Himmler i Hitler spotkali się po raz ostatni 20 kwietnia 1945 roku – w dniu urodzin Hitlera – w Berlinie, a Himmler przysiągł Hitlerowi niezachwianą lojalność. Podczas odprawy wojskowej tego dnia Hitler oświadczył, że nie opuści Berlina, pomimo radzieckich postępów. Wraz z Göringiem, Himmler szybko opuścił miasto po odprawie.

21 kwietnia Himmler spotkał się z Norbertem Masurem, szwedzkim przedstawicielem Światowego Kongresu Żydów, aby omówić uwolnienie żydowskich więźniów obozów koncentracyjnych.

23 kwietnia Himmler spotkał się bezpośrednio z Bernadotte w szwedzkim konsulacie w Lubece. Przedstawiając się jako tymczasowy przywódca Niemiec, twierdził, że Hitler umrze w ciągu najbliższych kilku dni. Mając nadzieję, że Brytyjczycy i Amerykanie będą walczyć z Sowietami ramię w ramię z tym, co pozostało z Wehrmachtu, Himmler poprosił Bernadotte o poinformowanie generała Dwighta Eisenhowera, że Niemcy chcą poddać się aliantom zachodnim, a nie Związkowi Radzieckiemu.

27 kwietnia przedstawiciel SS Himmlera w kwaterze głównej Hitlera w Berlinie, Hermann Fegelein, został schwytany w cywilnym ubraniu podczas próby dezercji; został aresztowany i sprowadzony z powrotem do bunkra Führera.

Wieczorem 28 kwietnia BBC nadało depeszę agencji Reuters o próbach negocjacji Himmlera z aliantami zachodnimi. Hitler długo uważał Himmlera za drugiego po Josephie Goebbelsie pod względem lojalności; nazywał Himmlera „wiernym Heinrichem”.

29 kwietnia – na dzień przed swoim samobójstwem – Hitler uznał zarówno Himmlera, jak i Göringa za zdrajców. Pozbawił Himmlera wszystkich jego urzędów partyjnych i państwowych oraz wydalił go z partii nazistowskiej.

21 maja Himmler i dwóch jego pomocników zostali zatrzymani w punkcie kontrolnym w Bremervörde, utworzonym przez byłych radzieckich jeńców wojennych. W ciągu kolejnych dwóch dni był przewożony do kilku obozów.

Himmler ugryzł ukrytą kapsułkę z cyjankiem potasu i upadł na podłogę. Zmarł w ciągu 15 minut. Niedługo potem ciało Himmlera zostało pochowane w nieoznaczonym grobie w pobliżu Lüneburga. Lokalizacja grobu pozostaje nieznana.