1Urodziny
Hồ Chí Minh urodził się jako Nguyễn Sinh Cung w 1890 roku w wiosce Hoàng Trù, rodzinnej miejscowości jego matki.
2Praca na francuskim parowcu
Pracował jako pomocnik kuchenny na francuskim parowcu Amiral de Latouche-Tréville, używając pseudonimu Văn Ba.
3Parowiec przybył do Marsylii
Parowiec wypłynął 5 czerwca 1911 roku i dotarł do Marsylii we Francji 5 lipca 1911 roku. Następnie statek odpłynął do Hawru i Dunkierki, wracając do Marsylii w połowie września. Tam złożył podanie do Francuskiej Szkoły Administracji Kolonialnej, ale jego wniosek został odrzucony, więc zdecydował się podróżować po świecie, pracując na statkach, i w latach 1911–1917 odwiedził wiele krajów.
4Thành (Ho) podróżował do Stanów Zjednoczonych
Pracując jako pomocnik kucharza na statku w 1912 roku, Thành (Ho) udał się do Stanów Zjednoczonych. W latach 1912–1913 prawdopodobnie mieszkał w Nowym Jorku (Harlem) i Bostonie, gdzie twierdził, że pracował jako piekarz w hotelu Parker House.
5Przybycie do Paryża
W latach 1919–1923, mieszkając we Francji, Thành (Ho) zaczął wykazywać zainteresowanie polityką pod wpływem swojego przyjaciela i towarzysza z Partii Socjalistycznej Francji, Marcela Cachina. Thành twierdził, że przybył do Paryża z Londynu w 1917 roku, ale francuska policja posiadała dokumenty potwierdzające jego przyjazd dopiero w czerwcu 1919 roku.
6Quốc (Ho) został przedstawicielem na Kongresie w Tours Partii Socjalistycznej Francji
W grudniu 1920 roku Quốc (Ho) został przedstawicielem na Kongresie w Tours Partii Socjalistycznej Francji, głosował za przystąpieniem do III Międzynarodówki i był członkiem założycielem Francuskiej Partii Komunistycznej. Objąwszy stanowisko w Komitecie Kolonialnym partii, próbował zwrócić uwagę swoich towarzyszy na sytuację ludzi w koloniach francuskich, w tym w Indochinach, ale jego wysiłki często kończyły się niepowodzeniem.
7Krytyka używania angielskich słów przez francuskich dziennikarzy sportowych
Zaczął pisać artykuły do czasopism i opowiadania, prowadząc jednocześnie swoją wietnamską grupę nacjonalistyczną. W maju 1922 roku napisał artykuł do francuskiego magazynu, krytykując używanie angielskich słów przez francuskich dziennikarzy sportowych.
8Quốc (Ho) wyjechał z Paryża do Moskwy
W 1923 roku Quốc (Ho) wyjechał z Paryża do Moskwy, posługując się paszportem na nazwisko Chen Vang, chińskiego kupca. Tam został zatrudniony przez Komintern i studiował na Komunistycznym Uniwersytecie Pracujących Wschodu.
9Udział w V Kongresie Kominternu
Quốc (Ho) wziął udział w V Kongresie Kominternu w czerwcu 1924 roku.
10Przybycie do Kantonu (obecnie Kanton/Guangzhou)
Quốc (Ho) przybył do Kantonu (obecnie Guangzhou) w Chinach w listopadzie 1924 roku, używając nazwiska Ly Thuy.
11Ho zorganizował „Zajęcia edukacyjne dla młodzieży”
W latach 1925–1926 organizował „Zajęcia edukacyjne dla młodzieży” i okazjonalnie wygłaszał wykłady socjalistyczne dla młodych wietnamskich rewolucjonistów mieszkających w Kantonie przy Akademii Wojskowej Whampoa. Według Williama Duikera, młodzi ludzie ci stali się kilka lat później zalążkiem nowego rewolucyjnego, prokomunistycznego ruchu w Wietnamie.
12Małżeństwo
Mieszkał z Chinką, Zeng Xueming (Tăng Tuyết Minh), z którą ożenił się 18 października 1926 roku.
13Quốc (Ho) opuścił Kanton
Po antykomunistycznym zamachu stanu Czang Kaj-szeka w 1927 roku, Quốc (Ho) ponownie opuścił Kanton w kwietniu 1927 roku i wrócił do Moskwy, spędzając część lata 1927 roku na rekonwalescencji po gruźlicy na Krymie.
14Powrót do Paryża
Quốc (Ho) powrócił do Paryża jeszcze raz w listopadzie 1927 roku.
15Powrót do Azji
Ho powrócił do Azji przez Brukselę, Berlin, Szwajcarię i Włochy, skąd popłynął do Bangkoku w Tajlandii, docierając tam w lipcu 1928 roku.
16Opuszczenie Tajlandii
Quốc (Ho) pozostał w Tajlandii, przebywając w tajskiej wiosce Nachok do końca 1929 roku, kiedy to przeniósł się do Indii, a następnie do Szanghaju.
17Przewodniczenie spotkaniu z przedstawicielami dwóch wietnamskich partii komunistycznych
W Hongkongu na początku 1930 roku przewodniczył spotkaniu z przedstawicielami dwóch wietnamskich partii komunistycznych w celu połączenia ich w jedną organizację – Komunistyczną Partię Wietnamu.
18Quốc (Ho) został aresztowany
W czerwcu 1931 roku został aresztowany w Hongkongu.
19Quốc (Ho) został uznany za zmarłego
Aby zmniejszyć presję Francji na ekstradycję Quốc (Ho), w 1932 roku ogłoszono, że nie żyje.
20Brytyjczycy po cichu go zwolnili
Brytyjczycy po cichu zwolnili go w styczniu 1933 roku. Przeniósł się do Związku Radzieckiego, gdzie w Moskwie studiował i wykładał w Instytucie Lenina.
21Członek Biura Politycznego
31 marca 1935 roku Hồ Chí Minh został członkiem Biura Politycznego.
22Powrót do Chin
W 1938 roku Quốc (Ho) powrócił do Chin i służył jako doradca chińskich komunistycznych sił zbrojnych. Był również starszym agentem Kominternu odpowiedzialnym za sprawy azjatyckie.
23Zaczął regularnie używać imienia Hồ Chí Minh
Około 1940 roku zaczął regularnie używać imienia Hồ Chí Minh, wietnamskiego imienia łączącego popularne wietnamskie nazwisko (Hồ, 胡) z imieniem oznaczającym „Ten, który został oświecony”.
24Powrót do Wietnamu
W 1941 roku Hồ Chí Minh powrócił do Wietnamu, aby stanąć na czele ruchu niepodległościowego Việt Minh.
25Ho spotkał się z agentem OSS Archimedesem Pattim
W kwietniu 1945 roku spotkał się z agentem OSS Archimedesem Pattim i zaoferował dostarczanie aliantom informacji wywiadowczych pod warunkiem, że będzie miał „linię komunikacji z aliantami”. OSS zgodziło się na to i później wysłało zespół wojskowy OSS w celu szkolenia jego ludzi, a sam Hồ Chí Minh był leczony z malarii i czerwonki przez lekarza OSS.
26Rewolucja sierpniowa (1945)
Việt Minh (Liga na rzecz Niepodległości Wietnamu) Ho Chi Minha rozpoczęła rewolucję przeciwko francuskim rządom kolonialnym w Wietnamie 14 sierpnia 1945 roku.
27Siły 200 000 żołnierzy Armii Republiki Chińskiej przybyły do Hanoi
We wrześniu 1945 roku siły 200 000 żołnierzy Armii Republiki Chińskiej przybyły do Hanoi, aby przyjąć kapitulację japońskich okupantów w północnych Indochinach.
281. Prezydent Demokratycznej Republiki Wietnamu
Po rewolucji sierpniowej Hồ Chí Minh został 1. prezydentem Demokratycznej Republiki Wietnamu.
29Hồ Chí Minh odczytał Deklarację Niepodległości Wietnamu
Po abdykacji cesarza Bảo Đại 2 września 1945 r. Hồ Chí Minh odczytał Deklarację Niepodległości Wietnamu w imieniu Demokratycznej Republiki Wietnamu.
301. Premier Demokratycznej Republiki Wietnamu
Po rewolucji sierpniowej (1945) zorganizowanej przez Việt Minh, Hồ Chí Minh został przewodniczącym Rządu Tymczasowego (premierem Demokratycznej Republiki Wietnamu) i wydał Proklamację Niepodległości Demokratycznej Republiki Wietnamu.
31Wezwanie do strajku generalnego
W Sajgonie, w obliczu narastającej przemocy między rywalizującymi frakcjami wietnamskimi a siłami francuskimi, brytyjski dowódca, generał Sir Douglas Gracey, wprowadził stan wojenny. 24 września przywódcy Việt Minh odpowiedzieli wezwaniem do strajku generalnego.
32Rząd Demokratycznej Republiki Wietnamu uznał, że wojna jest nieunikniona
W ostatnich dniach 1946 roku, po roku porażek dyplomatycznych i wielu ustępstwach w porozumieniach, takich jak konferencje w Dalat i Fontainebleau, rząd Demokratycznej Republiki Wietnamu uznał, że wojna jest nieunikniona.
33Uznanie Wietnamu za autonomiczne państwo
Kiedy Czang Kaj-szek zmusił Francuzów do zwrotu Chinom koncesji francuskich w Szanghaju w zamian za wycofanie się z północnych Indochin, nie miał innego wyboru, jak tylko podpisać 6 marca 1946 r. porozumienie z Francją, na mocy którego Wietnam miał zostać uznany za autonomiczne państwo w ramach Federacji Indochińskiej i Unii Francuskiej. Porozumienie wkrótce upadło.
34Incydent w Hajfongu
Bombardowanie Hajfongu przez siły francuskie w Hanoi tylko wzmocniło przekonanie, że Francja nie ma zamiaru pozwolić na powstanie autonomicznego, niepodległego państwa w Wietnamie. W wyniku bombardowania Hajfongu zginęło według doniesień ponad 6000 wietnamskich cywilów. Siły francuskie wkroczyły do Hanoi, obecnie stolicy Socjalistycznej Republiki Wietnamu.
35Ho Chi Minh wypowiedział wojnę Unii Francuskiej
19 grudnia 1946 r., po incydencie w Hajfongu, Ho Chi Minh wypowiedział wojnę Unii Francuskiej, co zapoczątkowało wojnę indochińską.
36Spotkanie z Józefem Stalinem i Mao Zedongiem
W lutym 1950 r., po udanym przełamaniu francuskiej blokady granicznej, spotkał się w Moskwie z Józefem Stalinem i Mao Zedongiem, po tym jak Związek Radziecki uznał jego rząd. Wszyscy zgodzili się, że Chiny będą odpowiedzialne za wspieranie Việt Minh. Emisariusz Mao Zedonga w Moskwie stwierdził w sierpniu, że Chiny planują w najbliższej przyszłości przeszkolić 60 000–70 000 żołnierzy Việt Minh.
37Przewodniczący Komitetu Centralnego Partii Pracujących Wietnamu
19 lutego 1951 r. Hồ Chí Minh został przewodniczącym Komitetu Centralnego Partii Pracujących Wietnamu.
38Porozumienia genewskie z 1954 roku
Porozumienia genewskie z 1954 r. zawarte między Francją a Việt Minh pozwoliły siłom tych drugich na przegrupowanie się na północy, podczas gdy grupy antykomunistyczne osiedliły się na południu.
39Bitwa pod Dien Bien Phu
W 1954 r., po druzgocącej klęsce sił Unii Francuskiej w bitwie pod Dien Bien Phu, 2300 francuskich żołnierzy zginęło podczas bitwy, a ponad 10 000 poddało się Việt Minh. Francja zrezygnowała z walki z Việt Minh, tracąc 70 000 żołnierzy w ciągu ośmiu lat pierwszej wojny indochińskiej.
40Rozwiązanie pozostałych nierozstrzygniętych kwestii
Do popołudnia 20 lipca pozostałe kwestie zostały rozwiązane, gdy strony zgodziły się, że linia podziału powinna przebiegać wzdłuż 17. równoleżnika, a wybory do zjednoczonego rządu powinny odbyć się w lipcu 1956 r., dwa lata po zawieszeniu broni.
41Pomysł obalenia rządu Wietnamu Południowego
Już w czerwcu 1956 r. na posiedzeniu biura politycznego przedstawiono pomysł obalenia rządu Wietnamu Południowego.
42Pierwszy Sekretarz Komitetu Centralnego Partii Pracujących Wietnamu
1 listopada 1956 r. Hồ Chí Minh został pierwszym sekretarzem Komitetu Centralnego Partii Pracujących Wietnamu.
43Hồ Chí Minh nieformalnie wybrał Lê Duẩna na kolejnego przywódcę partii
Pod koniec 1959 r., świadomy, że wybory krajowe nigdy się nie odbędą, a Diem zamierza oczyścić rząd Wietnamu Południowego z sił opozycyjnych (głównie byłych członków Việt Minh), Hồ Chí Minh nieformalnie wybrał Lê Duẩna na kolejnego przywódcę partii.
44Potwierdzenie „wojny ludowej” na Południu
W 1959 r. Hồ Chí Minh zaczął nalegać na Biuro Polityczne, aby wysłało pomoc dla Việt Cộng w Wietnamie Południowym, a „wojna ludowa” na Południu została zatwierdzona na sesji w styczniu 1959 r. Decyzja ta została potwierdzona przez Biuro Polityczne w marcu.
45Wietnam Północny dokonał inwazji na Laos
Wietnam Północny dokonał inwazji na Laos w lipcu 1959 r. przy wsparciu Pathet Lao i wykorzystał 30 000 ludzi do zbudowania sieci szlaków zaopatrzeniowych i wzmocnień biegnących przez Laos i Kambodżę, które stały się znane jako szlak Hồ Chí Minha. Pozwoliło to Północy wysyłać siłę roboczą i materiały do Việt Cộng przy znacznie mniejszym narażeniu na siły Wietnamu Południowego, co dało znaczną przewagę.
46Lê Duẩn został oficjalnie mianowany przywódcą partii
Lê Duẩn został oficjalnie mianowany przywódcą partii w 1960 r., pozostawiając Hồ Chí Minha w drugoplanowej roli głowy państwa i członka Biura Politycznego. Mimo to zachował on znaczne wpływy w rządzie.
47Wietnam Północny utworzył Narodowy Front Wyzwolenia Wietnamu Południowego
Aby odeprzeć oskarżenia, że Wietnam Północny narusza porozumienie genewskie, w propagandzie komunistycznej podkreślano niezależność Việt Cộng. Wietnam Północny utworzył Narodowy Front Wyzwolenia Wietnamu Południowego w grudniu 1960 r. jako „front jedności” lub polityczne ramię Việt Cộng, mające na celu zachęcenie do udziału niekomunistów.
48Spotkanie Biura Politycznego na konferencji wysokiego szczebla
W lipcu 1967 r. Hồ Chí Minh i większość Biura Politycznego Partii Komunistycznej spotkali się na konferencji wysokiego szczebla, na której stwierdzili, że wojna znalazła się w impasie.
49Ofensywa Tet
Za zgodą Hồ Chí Minha, Việt Cộng zaplanował zmasowaną ofensywę Tet, która miała rozpocząć się 31 stycznia 1968 roku, mając na celu siłowe zajęcie znacznej części Południa i zadanie ciężkiego ciosu amerykańskim wojskom. Ofensywa została przeprowadzona ogromnym kosztem i przy ciężkich stratach w szeregach politycznych i zbrojnych Việt Cộngu.
50Śmierć
Podczas gdy wynik wojny w Wietnamie wciąż pozostawał niepewny, Hồ Chí Minh zmarł na niewydolność serca w swoim domu w Hanoi o godzinie 9:47 rano 2 września 1969 roku; miał 79 lat.
51Żałoba
W Wietnamie Północnym ogłoszono ogólnokrajowy tydzień żałoby po jego śmierci, trwający od 4 do 11 września 1969 roku.