Konferencja w Teheranie

Po tym, jak partyzantom udało się przetrwać i uniknąć intensywnych ataków państw Osi między styczniem a czerwcem 1943 roku, a skala kolaboracji czetników stała się oczywista, przywódcy alianccy przenieśli swoje poparcie z Draży Mihailovicia na Tito. Król Piotr II, prezydent USA Franklin Roosevelt i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill dołączyli do radzieckiego premiera Józefa Stalina, oficjalnie uznając Tito i partyzantów na konferencji w Teheranie.

Może zawierać błędy.