282 p.n.e. do 133 p.n.e.
Asia Minor or Anatolia
Dynastia attalidzka lub Królestwo Pergamonu było hellenistyczną grecką dynastią, która po śmierci Lizymacha, generała Aleksandra Wielkiego, rządziła znaczną częścią Azji Mniejszej z miasta Pergamon.
W 282 r. p.n.e. Filetajros porzucił Lizymacha, oferując siebie oraz ważną twierdzę Pergamon wraz z jej skarbcem Seleukosowi I Nikatorowi, który pokonał i zabił Lizymacha w bitwie pod Kuropedion w 281 r. p.n.e. Seleukos został zabity kilka miesięcy później.
Filetajros, zwłaszcza po śmierci Seleukosa, cieszył się znaczną autonomią, mimo że nominalnie podlegał Seleucydom. Zgromadził znaczny majątek, ponieważ Pergamon był skarbcem Lizymacha, i rozszerzył swoją władzę oraz wpływy poza Pergamon. Przekazał wojska, pieniądze i żywność miastu Kyzikos w Myzji na jego obronę przed najeżdżającymi Galami, zyskując tym samym prestiż i życzliwość dla siebie i swojej rodziny.
Siostrzeniec i adoptowany syn Filetajrosa, Eumenes I, zastąpił go po jego śmierci w 263 r. p.n.e.
Eumenes I zbuntował się i pokonał króla seleucydzkiego Antiocha I Sotera w pobliżu lidyjskiej stolicy Sardes w 261 r. p.n.e.
Pauzaniasz napisał, że największym osiągnięciem Attalosa I (panował 241–197 p.n.e.) było pokonanie Galów, przez co rozumiał Galatów, Celtów, którzy wyemigrowali do środkowej Azji Mniejszej i ustanowili się główną potęgą militarną.
Attalos pokonał Galów i Antiocha w bitwie pod Afrodyzją oraz w drugiej bitwie na wschodzie.
Attalos I walczył następnie z Antiochem w pojedynkę w bitwie pod Sardes oraz w bitwie nad rzeką Harpasos w Karii w 229 r. p.n.e.
W 223 r. p.n.e. Seleukos III przekroczył Taurus, ale został zamordowany. Achajos przejął kontrolę nad armią.
Achajos przejął kontrolę nad armią. Antioch III Wielki uczynił go następnie namiestnikiem terytoriów seleucydzkich na północ od gór Taurus. W ciągu dwóch lat odzyskał utracone terytoria i zmusił Attalosa do schronienia się za murami Pergamonu. Został jednak oskarżony o zamiar buntu i aby się chronić, ogłosił się królem.
W 218 r. p.n.e. Attalos odzyskał swoje dawne terytoria z pomocą trackich Galów.
Achajos powrócił ze swojej zwycięskiej kampanii w 217 r. p.n.e. i działania wojenne między obiema stronami zostały wznowione.
Attalos zawarł sojusz z Antiochem III, który w 214 r. p.n.e. oblegał Achajosa w Sardes.
Attalidzi stali się sojusznikami Rzymu podczas pierwszej wojny macedońskiej (214–205 p.n.e.) i wspierali Rzym w kolejnych wojnach.
Attalos I, który pomagał Rzymianom w pierwszej wojnie, udzielił im również pomocy w drugiej wojnie macedońskiej (200–197 p.n.e.).
Zanim został królem, Attalos II był dowódcą wojskowym. W 190 r. p.n.e. wziął udział w bitwie pod Magnezją, która była ostatecznym zwycięstwem Rzymian w wojnie z Seleucydami.
Eumenes II (panował 197–159 p.n.e.) wsparł Rzym w wojnie rzymsko-seleucydzkiej (192–188 p.n.e.).
W 188 r. p.n.e., po wojnie z Seleucydami, Rzymianie zajęli posiadłości pokonanego Antiocha III Wielkiego w Azji Mniejszej i przekazali Myzję, Lidię, Frygię i Pamfilię królestwu Pergamonu, a Karię, Licję i Pizydię, w południowo-zachodnim krańcu Azji Mniejszej, Rodos, innemu rzymskiemu sojusznikowi. Później Rzymianie przekazali te posiadłości Rodos Pergamonowi.
W 149 r. p.n.e. Attalos pomógł Nikomedesowi II Epifanesowi przejąć tron Bitynii od jego ojca Prusjasza II.
Ostatni król z dynastii Attalidów, Attalos III, zmarł w 133 r. p.n.e. i zapisał królestwo Republice Rzymskiej.
Rzymianie niechętnie przejmowali terytoria w Azji Mniejszej i nie objęli władzy nad królestwem. Arystonikos, podając się za nieślubnego syna Eumenesa II, przyjął imię dynastyczne Eumenes III, zgłosił pretensje do tronu, wzniecił rebelię i w 132 r. p.n.e. „zajął Azję, która została zapisana ludowi rzymskiemu i miała być wolna”.
W 131 r. p.n.e. Rzym wysłał przeciwko niemu armię, która została pokonana. Rzymianie pokonali Eumenesa III w 129 r. p.n.e. Anektowali dawne królestwo Pergamonu, które stało się rzymską prowincją Azji.
