568 do 774
Pavia, Italy
Królestwo Longobardów, znane również jako Królestwo Lombardzkie, a później Królestwo Włoch, było wczesnośredniowiecznym państwem założonym przez Longobardów, lud germański, na Półwyspie Apenińskim w drugiej połowie VI wieku. Król był tradycyjnie wybierany przez najwyższych rangą arystokratów, książęta, ponieważ kilka prób ustanowienia dziedzicznej dynastii zakończyło się niepowodzeniem. Królestwo było podzielone na zmienną liczbę księstw, rządzonych przez półautonomicznych książąt, które z kolei na poziomie miejskim dzieliły się na gastaldaty. Stolicą królestwa i centrum jego życia politycznego była Pawia, położona w nowoczesnym północnowłoskim regionie Lombardii.
W VI wieku cesarz bizantyński Justynian próbował przywrócić władzę cesarską na terytoriach Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Doprowadziło to do wojny gotyckiej (535–554) toczonej przeciwko Królestwu Ostrogotów.
Problemy zostały dodatkowo zaostrzone przez powszechny głód (538–542) oraz niszczycielską pandemię dżumy (541–542). Choć Cesarstwo Bizantyńskie ostatecznie zwyciężyło, triumf okazał się pyrrusowym zwycięstwem, ponieważ wszystkie te czynniki spowodowały drastyczny spadek populacji Półwyspu Apenińskiego, pozostawiając podbite terytoria poważnie wyludnionymi i zubożałymi.
Alboin (lata 30. VI w. – 28 czerwca 572) był królem Longobardów od około 560 do 572 roku.
Przybycie Longobardów złamało jedność polityczną Półwyspu Apenińskiego po raz pierwszy od czasów podboju rzymskiego. Półwysep był teraz rozdarty między terytoria rządzone przez Longobardów i Bizantyńczyków, z granicami, które zmieniały się w czasie.
Longobardowie wkroczyli na Półwysep Apeniński w 568 roku pod wodzą Alboina.
W 572 roku, po kapitulacji Pawii i jej podniesieniu do rangi stolicy królewskiej, król Alboin został zamordowany w Weronie w wyniku spisku zawiązanego przez jego żonę Rozamundę i jej kochanka, szlachcica Helmichisa, przy współudziale niektórych wojowników gepidzkich i longobardzkich.
Później w 572 roku trzydziestu pięciu książąt zebrało się w Pawii, aby obwołać królem Klefa.
Klef był królem Longobardów w latach 572–574.
Miasto było stolicą Królestwa Longobardów od 572 do 774 roku.
Rządy Książąt były okresem bezkrólewia w longobardzkim Królestwie Włoch (574/5–584/5), podczas którego Włochami rządzili longobardzcy książęta dawnych rzymskich prowincji i ośrodków miejskich.
W 584 roku książęta zgodzili się koronować syna króla Klefa, Autariego, i przekazali nowemu monarsze połowę swojego majątku (prawdopodobnie wyrównując rachunki poprzez nowe represje wobec ocalałej własności rzymskiej).
Autari był królem Longobardów od 584 roku aż do śmierci. Uważany był za pierwszego longobardzkiego króla, który przyjął pewien poziom „rzymskości” i wprowadził politykę, która doprowadziła do drastycznych zmian, szczególnie w traktowaniu Rzymian i chrześcijaństwa.
Autari zmarł w 590 roku, prawdopodobnie w wyniku otrucia w spisku pałacowym, a według legendy zapisanej przez Pawła Diakona, sukcesja tronu została rozstrzygnięta w nowatorski sposób.
Agilulf, zwany Turyńczykiem i przydomkiem Ago, był księciem Turynu i królem Longobardów od 591 roku aż do śmierci.
To młoda wdowa Teodolinda wybrała następcę tronu i swojego nowego męża: księcia Turynu, Agilulfa. W następnym roku (591) Agilulf otrzymał oficjalną inwestyturę od Zgromadzenia Longobardów, które odbyło się w Mediolanie. Wpływ królowej na politykę Agilulfa był znaczący, a główne decyzje przypisuje się obojgu.
W 594 roku, działając wyprzedzająco, Agilulf i Teodolinda rozwinęli politykę wzmacniania swojej władzy na terytorium Włoch, jednocześnie zabezpieczając granice poprzez traktaty pokojowe z Frankami i Awarami.
Adaloald był longobardzkim królem Włoch w latach 616–626. Był synem i następcą króla Agilulfa oraz jego katolickiej królowej Teodolindy.
W 624 roku wybuchła wojna domowa, na której czele stanął Arioald, książę Turynu i szwagier Adaloalda (poprzez małżeństwo z siostrą Adaloalda, Gundepergą).
Adaloald został zdetronizowany w 625 roku, a Arioald został królem.
Arioald był longobardzkim królem Włoch w latach 626–636. Jako książę Turynu poślubił księżniczkę Gundebergę, córkę króla Agilulfa i jego królowej Teodolindy.
Rotari panował w latach 636–652 i prowadził liczne kampanie wojskowe, które doprowadziły niemal całe północne Włochy pod panowanie królestwa Longobardów.
Rotari pochodził z rodu Arodus i był królem Longobardów w latach 636–652; wcześniej był księciem Brescii.
Rodoald był longobardzkim królem Włoch, który w 652 roku odziedziczył tron po swoim ojcu Rotarim.
Aripert I był królem Longobardów (653–661) we Włoszech. Był synem Gundoalda, księcia Asti, który przybył z Bawarii przez Alpy wraz ze swoją siostrą Teodolindą.
Godepert był królem Longobardów (koronowany w 661 r.), najstarszym synem i następcą Ariperta I.
Perctarit był królem Longobardów w latach 661–662 po raz pierwszy.
Dynastia bawarska powróciła na tron, a katolicki Aripert należycie stłumił arianizm. Po śmierci Ariperta w 661 roku, jego testament podzielił królestwo między dwóch synów: Perctarita i Godeperta.
Grimoald był królem Longobardów od 662 roku aż do swojej śmierci w 671 roku.
Garibald był młodym synem Grimoalda I z Benewentu, króla Longobardów, oraz Theodoty, córki Ariperta I.
Alahis był ariańskim księciem Trydentu i Brescii, zanim został królem Longobardów po swoim udanym buncie w 688 roku. Nie rządził długo.
Cunincpert był królem Longobardów w latach 688–700. Zastąpił swojego ojca Perctarita, choć był związany z tronem już od 680 roku.
Moneta Cunincperta (688–700), króla Longobardów, została wybita w Mediolanie.
Śmierć Cunincperta w 700 roku zapoczątkowała kryzys dynastyczny. Sukcesja małoletniego syna Cunincperta, Liutperta, została natychmiast zakwestionowana przez księcia Turynu.
Raginpert był księciem Turynu, a następnie krótko królem Longobardów w 701 roku. Był synem Godeperta i wnukiem Ariperta I.
Ansprand był krótko królem Longobardów w 712 roku. Wcześniej był księciem Asti i regentem podczas małoletności Liutperta (700–701).
Liutprand był królem Longobardów w latach 712–744, a jego długie panowanie, które doprowadziło go do serii konfliktów, w większości udanych, z większością Włoch. Często uważany jest za najbardziej skutecznego monarchę longobardzkiego.
Później wykorzystał spory między papieżem a Konstantynopolem dotyczące ikonoklazmu, aby przejąć wiele miast Egzarchatu i Pentapolu, pozując na obrońcę katolików.
Hildeprand, zwany czasem Bezużytecznym, był królem Longobardów od około 735 roku, współrządząc ze swoim stryjem.
Ratchis był królem Longobardów (744–749). Był żonaty z Rzymianką o imieniu Tassia.
Aistulf był królem Longobardów od 749 roku i księciem Spoleto od 751 roku.
Dezyderiusz był królem Longobardów w północnych Włoszech, panującym w latach 756–774.
Karol Wielki, znany jako Karol I, był królem Longobardów od 774 roku.
Pepin, urodzony jako Karloman, był synem Karola Wielkiego i królem Longobardów (781–810) pod zwierzchnictwem swojego ojca.
Bernard był królem Longobardów w latach 810–818. Spiskował przeciwko swojemu stryjowi, cesarzowi Ludwikowi Pobożnemu, gdy ten w swoim Ordinatio Imperii uczynił Bernarda wasalem jego kuzyna Lotara.
