sob. sty 10, 1920 do sob. kwi 20, 1946
Geneva, Switzerland
Liga Narodów była pierwszą ogólnoświatową organizacją międzyrządową, której główną misją było utrzymanie pokoju na świecie. Została założona 10 stycznia 1920 roku przez paryską konferencję pokojową, która zakończyła I wojnę światową. Główna organizacja zakończyła działalność 20 kwietnia 1946 roku, ale wiele jej elementów zostało przeniesionych do nowej Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Koncepcja pokojowej wspólnoty narodów została zaproponowana już w 1795 roku, kiedy to dzieło Immanuela Kanta „Do wiecznego pokoju. Zarys filozoficzny” nakreśliło ideę ligi narodów w celu kontrolowania konfliktów i promowania pokoju między państwami.
W styczniu 1915 roku w neutralnych Stanach Zjednoczonych odbyła się konferencja pokojowa kierowana przez Jane Addams. Delegaci przyjęli platformę wzywającą do utworzenia organów międzynarodowych z uprawnieniami administracyjnymi i ustawodawczymi w celu opracowania „stałej ligi neutralnych narodów”, która miałaby pracować na rzecz pokoju i rozbrojenia.
W 1915 roku w Stanach Zjednoczonych utworzono podobny organ do grupy Bryce'a, na czele którego stanął były prezydent William Howard Taft. Nazywał się on Liga na rzecz Wymuszenia Pokoju (League to Enforce Peace).
Uczestnicy paryskiej konferencji pokojowej zgodzili się na utrzymanie trwałego pokoju po I wojnie światowej i postanowili utworzyć Ligę Narodów, do czego wzywał prezydent Wilson 25 stycznia 1919 roku.
28 czerwca 1919 roku 44 państwa podpisały Pakt, w tym 31 państw, które brały udział w wojnie po stronie Ententy lub dołączyły do niej w trakcie konfliktu.
Liga Narodów odbyła swoje pierwsze spotkanie 16 stycznia 1920 roku, czyli sześć dni po wejściu w życie traktatu wersalskiego i oficjalnym zakończeniu I wojny światowej.
Polska i Litwa odzyskały niepodległość, ale wkrótce zostały uwikłane w spory terytorialne. Podczas wojny polsko-bolszewickiej Litwa podpisała z ZSRR traktat pokojowy w Moskwie, który wyznaczył granice Litwy. 7 października 1920 roku Liga wynegocjowała porozumienie suwalskie, ustanawiające zawieszenie broni i linię demarkacyjną między oboma narodami.
W czerwcu 1921 roku Liga ogłosiła swoją decyzję: wyspy miały pozostać częścią Finlandii, ale z zagwarantowaną ochroną mieszkańców, w tym demilitaryzacją. Za niechętną zgodą Szwecji stało się to pierwszym europejskim porozumieniem międzynarodowym zawartym bezpośrednio za pośrednictwem Ligi.
W listopadzie 1921 roku Liga zdecydowała, że granice Albanii powinny pozostać takie same jak w 1913 roku, z trzema drobnymi zmianami na korzyść Jugosławii. Siły jugosłowiańskie wycofały się kilka tygodni później, choć pod protestem.
Traktat Salomón-Lozano został podpisany w lipcu 1922 roku przez przedstawicieli Fabio Lozano Torrijosa z Kolumbii i Alberto Salomóna Osorio z Peru. Był to czwarty z serii traktatów dotyczących kolumbijsko-peruwiańskich sporów o ziemię w górnym regionie Amazonki i miał na celu kompleksowe uregulowanie długotrwałego sporu granicznego między oboma krajami.
Powstanie kłajpedzkie miało miejsce w styczniu 1923 roku w Okręgu Kłajpedy. Region ten, położony na północ od rzeki Niemen, został odłączony od Prus Wschodnich (Cesarstwo Niemieckie) na mocy traktatu wersalskiego i stał się terytorium mandatowym Ligi Narodów.
Incydent w Petriczu był grecko-bułgarskim kryzysem w 1925 roku, który doprowadził do krótkiej inwazji Grecji na Bułgarię w pobliżu przygranicznego miasta Petricz po zabiciu greckiego kapitana i wartownika przez bułgarskich żołnierzy. Incydent zakończył się po decyzji Ligi Narodów.
W 1926 roku Liga rozwiązała spór między Królestwem Iraku a Republiką Turcji o kontrolę nad dawną osmańską prowincją Mosul.
Raport Lyttona ukazał się rok później (październik 1932). Uznał on Japonię za agresora i zażądał zwrotu Mandżurii Chinom. Raport został przyjęty w Zgromadzeniu w 1933 roku stosunkiem głosów 42 do 1 (tylko Japonia głosowała przeciw), ale zamiast wycofać swoje wojska z Chin, Japonia wystąpiła z Ligi. Ostatecznie, jak argumentował brytyjski historyk Charles Mowat, bezpieczeństwo zbiorowe umarło.
13 stycznia 1935 roku na terytorium Zagłębia Saary przeprowadzono referendum w sprawie statusu terytorialnego. Ponad 90% wyborców opowiedziało się za zjednoczeniem z Niemcami, 9% głosowało za utrzymaniem status quo jako terytorium mandatowego Ligi Narodów, a mniej niż 0,5% opowiedziało się za zjednoczeniem z Francją.
Sandżak Aleksandretty we francuskim mandacie Syrii otrzymał autonomię w 1937 roku.
26 maja 1937 roku Egipt stał się ostatnim państwem, które dołączyło do Ligi.
W latach 1920–1939 łącznie 63 kraje stały się państwami członkowskimi Ligi Narodów. Pakt tworzący Ligę Narodów został włączony do traktatu wersalskiego i wszedł w życie 10 stycznia 1920 roku, a Liga Narodów została rozwiązana 18 kwietnia 1946 roku; jej aktywa i obowiązki zostały przekazane Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Pierwsza wojna radziecko-fińska była wojną między Związkiem Radzieckim a Finlandią. Wojna rozpoczęła się od radzieckiej inwazji na Finlandię 30 listopada 1939 roku, trzy miesiące po wybuchu II wojny światowej, i zakończyła się trzy i pół miesiąca później traktatem pokojowym w Moskwie 13 marca 1940 roku.
