Pomysł
Jamesowi Madisonowi przypisuje się pomysł stworzenia biblioteki kongresowej, który po raz pierwszy zaproponował w 1783 roku.
null
Historia Biblioteka Kongresu
czw. kwi 24, 1800 do Teraz
Washington D.C., U.S.
Biblioteka Kongresu (LC) to biblioteka badawcza, która oficjalnie służy Kongresowi Stanów Zjednoczonych i jest de facto biblioteką narodową Stanów Zjednoczonych. Jest to najstarsza federalna instytucja kulturalna w Stanach Zjednoczonych. Biblioteka mieści się w trzech budynkach na Kapitolu w Waszyngtonie; zarządza również Narodowym Centrum Konserwacji Audiowizualnej w Culpeper w stanie Wirginia. Pracami biblioteki kieruje Bibliotekarz Kongresu, a jej budynki są utrzymywane przez architekta Kapitolu. Biblioteka Kongresu jest jedną z największych bibliotek na świecie.
Biblioteka Kongresu została następnie ustanowiona
Biblioteka Kongresu została następnie ustanowiona 24 kwietnia 1800 roku, kiedy prezydent John Adams podpisał ustawę Kongresu przewidującą przeniesienie siedziby rządu z Filadelfii do nowej stolicy, Waszyngtonu. Część przepisów przeznaczyła 5000 dolarów „na zakup książek niezbędnych do użytku Kongresu... oraz na przygotowanie odpowiedniego pomieszczenia do ich przechowywania”. Książki zamówiono z Londynu, a zbiór składał się z 740 książek i trzech map, które umieszczono w nowym budynku Kapitolu Stanów Zjednoczonych.
bibliotekarz i Wspólna Komisja
Prezydent Thomas Jefferson odegrał ważną rolę w ustaleniu struktury Biblioteki Kongresu. 26 stycznia 1802 roku podpisał ustawę, która pozwalała prezydentowi na mianowanie bibliotekarza Kongresu oraz ustanawiała Wspólną Komisję ds. Biblioteki w celu jej regulowania i nadzorowania. Nowe prawo rozszerzyło również przywileje wypożyczania książek na prezydenta i wiceprezydenta.
Spalenie Waszyngtonu
Najeżdżająca armia brytyjska spaliła Waszyngton w sierpniu 1814 roku podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej, niszcząc Bibliotekę Kongresu i jej zbiór 3000 woluminów. Woluminy te pozostawiono w skrzydle Senatu na Kapitolu.
Oferta
W ciągu miesiąca Thomas Jefferson zaoferował sprzedaż swojej osobistej biblioteki jako zamiennika. Kongres przyjął jego ofertę w styczniu 1815 roku, przeznaczając 23 950 dolarów na zakup jego 6487 książek.
Największy pożar w historii biblioteki
24 grudnia 1851 roku największy pożar w historii biblioteki zniszczył 35 000 książek, około dwie trzecie zbiorów biblioteki i dwie trzecie pierwotnego zbioru Jeffersona.
168 700 dolarów na zastąpienie utraconych książek
Kongres przeznaczył 168 700 dolarów na zastąpienie utraconych książek w 1852 roku, ale nie na zakup nowych materiałów. Zapoczątkowało to konserwatywny okres w administracji biblioteki pod rządami bibliotekarza Johna Silvy Meehana i przewodniczącego wspólnej komisji Jamesa A. Pearce'a, którzy ograniczyli działalność biblioteki. Poglądy Meehana i Pearce'a na temat ograniczonego zakresu działalności Biblioteki Kongresu odzwierciedlały poglądy członków Kongresu. Podczas gdy Meehan był bibliotekarzem, wspierał i utrwalał przekonanie, że „biblioteka kongresowa powinna odgrywać ograniczoną rolę na scenie krajowej, a jej zbiory powinny w dużej mierze kłaść nacisk na materiały amerykańskie o oczywistym znaczeniu dla Kongresu USA”.
Bibliotekarz Smithsonian Institution, Charles Coffin Jewett, agresywnie próbował uczynić Smithsonian biblioteką narodową Stanów Zjednoczonych
W latach 50. XIX wieku bibliotekarz Smithsonian Institution, Charles Coffin Jewett, agresywnie próbował uczynić Smithsonian biblioteką narodową Stanów Zjednoczonych. Jego wysiłki zostały zablokowane przez sekretarza Smithsonian, Josepha Henry'ego, który opowiadał się za skupieniem się na badaniach naukowych i publikacjach. Aby wzmocnić swoje intencje wobec Smithsonian, Henry założył laboratoria, rozwinął solidną bibliotekę nauk fizycznych i rozpoczął wydawanie „Smithsonian Contributions to Knowledge”, pierwszej z wielu publikacji mających na celu rozpowszechnianie wyników badań.
Henry zwolnił Jewetta
Dla Henry'ego Biblioteka Kongresu była oczywistym wyborem na bibliotekę narodową. Nie mogąc rozwiązać konfliktu, Henry zwolnił Jewetta w lipcu 1854 roku.
Kongres przeniósł działalność biblioteki w zakresie dystrybucji dokumentów publicznych do Departamentu Zasobów Wewnętrznych
W 1859 roku Kongres przeniósł działalność biblioteki w zakresie dystrybucji dokumentów publicznych do Departamentu Zasobów Wewnętrznych, a jej międzynarodowy program wymiany książek do Departamentu Stanu.
Abraham Lincoln mianował Johna G. Stephensona bibliotekarzem Kongresu
Abraham Lincoln mianował Johna G. Stephensona bibliotekarzem Kongresu w 1861 roku, a nominacja ta jest uważana za najbardziej polityczną do tej pory. Stephenson był lekarzem i dzielił swój czas między pracę bibliotekarza a pracę lekarza w Armii Unii. Mógł zarządzać tym podziałem zainteresowań, ponieważ zatrudnił Ainswortha Randa Spofforda jako swojego asystenta.
Nowy budynek Thomasa Jeffersona
W 1865 roku budynek Smithsonian, nazywany również Zamkiem ze względu na swój normański styl architektoniczny, został zniszczony przez pożar, co dało Henry'emu szansę w odniesieniu do nienaukowych zbiorów bibliotecznych Smithsonian. Mniej więcej w tym czasie Biblioteka Kongresu planowała budowę i przeniesienie się do nowego budynku Thomasa Jeffersona, który miał być ognioodporny.
Ainsworth Rand Spofford został bibliotekarzem Kongresu
Biblioteka Kongresu odzyskała swoją pozycję w drugiej połowie XIX wieku pod rządami bibliotekarza Ainswortha Randa Spofforda, który kierował nią w latach 1865–1897. Zbudował szerokie ponadpartyjne poparcie dla niej jako biblioteki narodowej i zasobu legislacyjnego, wspierany przez ogólną ekspansję rządu federalnego i sprzyjający klimat polityczny. Zaczął kompleksowo gromadzić literaturę amerykańską (Americana), kierował budową nowego gmachu biblioteki i przekształcił stanowisko bibliotekarza Kongresu w pozycję siły i niezależności.
Joseph Henry przekazał nienaukową bibliotekę Smithsonian do Biblioteki Kongresu
Upoważniony ustawą Kongresu, Joseph Henry przekazał nienaukową bibliotekę Smithsonian liczącą 40 000 woluminów do Biblioteki Kongresu w 1866 roku.
Biblioteka Kongresu była na równi z Bostońską Biblioteką Publiczną
Do 1876 roku Biblioteka Kongresu zgromadziła 300 000 woluminów i zrównała się z Bostońską Biblioteką Publiczną jako największa biblioteka w kraju.
Wspólna Komisja Biblioteczna przeprowadziła sesję przesłuchań
Na rok przed przeniesieniem biblioteki do nowej siedziby, Wspólna Komisja Biblioteczna przeprowadziła sesję przesłuchań, aby ocenić stan biblioteki oraz zaplanować jej przyszły rozwój i ewentualną reorganizację. Spofford oraz sześciu ekspertów wysłanych przez Amerykańskie Stowarzyszenie Bibliotekarzy zeznało, że biblioteka powinna kontynuować ekspansję w kierunku stania się prawdziwą biblioteką narodową. W oparciu o przesłuchania Kongres ponad dwukrotnie zwiększył personel biblioteki z 42 do 108 osób, a przy wsparciu senatorów Justina Morrilla z Vermont i Daniela W. Voorheesa z Indiany, utworzył nowe jednostki administracyjne dla wszystkich aspektów zbiorów. Kongres wzmocnił również urząd Bibliotekarza Kongresu, aby zarządzał biblioteką i dokonywał nominacji personelu, a także wymagał zatwierdzenia przez Senat kandydatów prezydenckich na to stanowisko.
Z budynku Kapitolu do nowej siedziby
W 1897 roku biblioteka przeniosła się z budynku Kapitolu do nowej siedziby, posiadając ponad 840 000 woluminów, z czego 40 procent zostało pozyskanych w drodze egzemplarza obowiązkowego.
John Russell Young w urzędzie
Biblioteka Kongresu, pobudzona reorganizacją z 1897 roku, zaczęła rozwijać się szybciej. Następca Spofforda, John Russell Young, choć sprawował urząd tylko przez dwa lata, zreformował biurokrację biblioteki, wykorzystał swoje kontakty jako były dyplomata do pozyskania większej liczby materiałów z całego świata i ustanowił pierwsze programy pomocy bibliotecznej dla osób niewidomych i niepełnosprawnych fizycznie.
Herbert Putnam sprawował urząd
Następca Younga, Herbert Putnam, sprawował urząd przez czterdzieści lat, od 1899 do 1939 roku.
Milion woluminów
Następca Younga, Herbert Putnam, sprawował urząd przez czterdzieści lat, od 1899 do 1939 roku, obejmując stanowisko na dwa lata przed tym, jak biblioteka stała się pierwszą w Stanach Zjednoczonych, która zgromadziła milion woluminów.
Herbert Putnam przekonał prezydenta Theodore'a Roosevelta do przeniesienia na mocy zarządzenia wykonawczego dokumentów Ojców Założycieli z Departamentu Stanu do Biblioteki Kongresu
Kadencja Putnama przyniosła również wzrost różnorodności zbiorów biblioteki. W 1903 roku przekonał prezydenta Theodore'a Roosevelta do przeniesienia na mocy zarządzenia wykonawczego dokumentów Ojców Założycieli z Departamentu Stanu do Biblioteki Kongresu.
Zakup czterotysięcznego zbioru literatury indyjskiej
Putnam rozszerzył również zagraniczne nabytki, w tym zakup w 1904 roku czterotysięcznego zbioru literatury indyjskiej (Indica).
Zakup osiemdziesięciotysięcznego zbioru rosyjskiego G. V. Yudina
Zakup w 1906 roku osiemdziesięciotysięcznego zbioru rosyjskiego G. V. Yudina.
Kolekcja wczesnych librett operowych Schatza
Kolekcja wczesnych librett operowych Schatza z 1908 roku.
Putnam ustanowił Legislative Reference Service
W 1914 roku Putnam ustanowił Legislative Reference Service (Służbę Referencyjną Legislatury) jako oddzielną jednostkę administracyjną biblioteki. Opierając się na filozofii ery progresywnej, traktującej naukę jako narzędzie rozwiązywania problemów, i wzorując się na skutecznych oddziałach badawczych legislatur stanowych, LRS miała dostarczać rzetelnych odpowiedzi na zapytania badawcze Kongresu dotyczące niemal każdego tematu.
Kongresmen Ross Collins z Mississippi z powodzeniem zaproponował zakup kolekcji inkunabułów Otto Vollbehra za 1,5 miliona dolarów
Pozyskano również zbiory hebraistyczne oraz dzieła chińskie i japońskie. Kongres podjął nawet inicjatywę zakupu materiałów dla biblioteki przy jednej okazji, kiedy w 1929 roku kongresmen Ross Collins z Mississippi z powodzeniem zaproponował zakup kolekcji inkunabułów Otto Vollbehra za 1,5 miliona dolarów, w tym jednego z trzech pozostałych kompletnych egzemplarzy Biblii Gutenberga na pergaminie.
Zakup Rosyjskiej Kolekcji Cesarskiej
Zakup na początku lat 30. XX wieku Rosyjskiej Kolekcji Cesarskiej, składającej się z 2600 woluminów z biblioteki rodziny Romanowów, dotyczących różnorodnych tematów.
Ukończono budynek Johna Adamsa
Kongres nabył pobliski teren w 1928 roku i zatwierdził budowę budynku Annex (późniejszy budynek Johna Adamsa) w 1930 roku. Choć prace opóźniły się w latach Wielkiego Kryzysu, budynek ukończono w 1938 roku i otwarto dla publiczności w 1939 roku.
Putnam przeszedł na emeryturę w 1939 roku
Putnam przeszedł na emeryturę w 1939 roku.
Roosevelt mianował Archibalda MacLeisha
Prezydent Franklin D. Roosevelt mianował Archibalda MacLeisha na jego następcę. Sprawował on urząd od 1939 do 1944 roku, w szczytowym momencie II wojny światowej. MacLeish stał się najbardziej widocznym bibliotekarzem Kongresu w historii biblioteki. Zachęcał bibliotekarzy do przeciwstawiania się totalitaryzmowi w imię demokracji; poświęcił Południową Czytelnię budynku Adamsa Thomasowi Jeffersonowi, zlecając artyście Ezrze Winterowi namalowanie czterech tematycznych murali dla tego pomieszczenia; oraz ustanowił „alkowę demokracji” w Głównej Czytelni budynku Jeffersona dla ważnych dokumentów, takich jak Deklaracja Niepodległości, Konstytucja i Artykuły Federalistyczne.
MacLeish zrezygnował
MacLeish zrezygnował w 1944 roku, aby zostać zastępcą Sekretarza Stanu.
Harry Truman mianował Luthera H. Evansa bibliotekarzem Kongresu
Prezydent Harry Truman mianował Luthera H. Evansa bibliotekarzem Kongresu. Evans, który pełnił funkcję do 1953 roku, rozszerzył nabytki biblioteki, usługi katalogowe i bibliograficzne tak bardzo, jak pozwalał na to oszczędny Kongres, ale jego głównym osiągnięciem było stworzenie Misji Biblioteki Kongresu na całym świecie.
Lawrence Quincy Mumford przejął urząd
Następca Evansa, Lawrence Quincy Mumford, przejął urząd w 1953 roku. Kadencja Mumforda, trwająca do 1974 roku, obejmowała rozpoczęcie budowy budynku Jamesa Madisona, trzeciego budynku Biblioteki Kongresu. Mumford kierował biblioteką w okresie zwiększonych wydatków na edukację, co pozwoliło bibliotece poświęcić energię na tworzenie nowych centrów pozyskiwania zbiorów za granicą, w tym w Kairze i New Delhi.
Memorandum Douglasa Bryanta
Memorandum z 1962 roku autorstwa Douglasa Bryanta z Biblioteki Uniwersytetu Harvarda, sporządzone na prośbę przewodniczącego Wspólnego Komitetu Bibliotecznego Claiborne'a Pella, zaproponowało szereg reform instytucjonalnych, w tym rozszerzenie działań i usług krajowych oraz różne zmiany organizacyjne, które miały przesunąć bibliotekę bardziej w stronę jej roli krajowej niż ustawodawczej. Bryant zasugerował nawet ewentualną zmianę nazwy Biblioteki Kongresu, co zostało skrytykowane przez Mumforda jako „niewypowiedziana przemoc wobec tradycji”.
Kongres uchwalił ustawę pozwalającą Bibliotece Kongresu na utworzenie rady funduszu powierniczego
W 1965 roku Kongres uchwalił ustawę pozwalającą Bibliotece Kongresu na utworzenie rady funduszu powierniczego w celu przyjmowania darowizn i dotacji, co nadało bibliotece rolę mecenasa sztuki. Biblioteka otrzymała darowizny i dotacje od wybitnych osobistości, takich jak John D. Rockefeller, James B. Wilbur i Archer M. Huntington.
Biuro Konserwacji
W 1967 roku biblioteka rozpoczęła eksperymenty z technikami konserwacji książek za pośrednictwem Biura Konserwacji, które rozrosło się do największego w Stanach Zjednoczonych przedsięwzięcia badawczo-konserwatorskiego w dziedzinie bibliotekarstwa. Administracja Mumforda była również świadkiem ostatniej wielkiej debaty publicznej na temat roli Biblioteki Kongresu jako biblioteki ustawodawczej i biblioteki narodowej jednocześnie.
Ustawa o reorganizacji legislacyjnej z 1970 roku
Debata w środowisku bibliotecznym trwała do czasu, gdy ustawa o reorganizacji legislacyjnej z 1970 roku przesunęła bibliotekę z powrotem w stronę jej ról ustawodawczych, kładąc większy nacisk na badania dla Kongresu i komisji kongresowych oraz zmieniając nazwę Legislative Reference Service na Congressional Research Service.
Mumford przeszedł na emeryturę
Mumford przeszedł na emeryturę w 1974 roku.
Gerald Ford mianował Daniela J. Boorstina bibliotekarzem
Gerald Ford mianował Daniela J. Boorstina bibliotekarzem.
Boorstin przeszedł na emeryturę
Aktywna i płodna rola Boorstina zmieniła stanowisko bibliotekarza Kongresu tak, że w momencie jego przejścia na emeryturę w 1987 roku, „The New York Times” nazwał je „być może najważniejszym intelektualnym stanowiskiem publicznym w kraju”.
Prezydent Ronald Reagan nominował Jamesa H. Billingtona na 13. bibliotekarza Kongresu
Prezydent Ronald Reagan nominował Jamesa H. Billingtona na 13. bibliotekarza Kongresu w 1987 roku, a Senat USA jednogłośnie zatwierdził tę nominację.
Krajowa Rada Ochrony Filmów
W 1988 roku biblioteka ustanowiła również Krajową Radę Ochrony Filmów (National Film Preservation Board), powołaną przez Kongres w celu corocznego wybierania amerykańskich filmów do ochrony i włączenia do nowego Krajowego Rejestru Filmowego, kolekcji amerykańskich filmów, które biblioteka udostępniła w Internecie do bezpłatnego streamingu.
Narodowa Biblioteka Cyfrowa
American Memory powstało w 1990 roku, a w 1994 roku przekształciło się w Narodową Bibliotekę Cyfrową, zapewniając bezpłatny dostęp online do zdigitalizowanych zasobów historii i kultury amerykańskiej wraz z objaśnieniami kuratorskimi dla edukacji na poziomie K-12.
Billington ustanowił Komitet Nadzoru Bezpieczeństwa Zbiorów Bibliotecznych
Billington ustanowił Komitet Nadzoru Bezpieczeństwa Zbiorów Bibliotecznych w 1992 roku w celu poprawy ochrony zbiorów, a także Kongresowy Klub Biblioteki Kongresu w 2008 roku, aby zwrócić uwagę na kuratorów i zbiory biblioteki.
Uruchomiono stronę internetową Thomas.gov
Strona internetowa Thomas.gov została uruchomiona w 1994 roku, aby zapewnić bezpłatny publiczny dostęp do informacji legislacyjnych rządu federalnego USA z bieżącymi aktualizacjami.
Biblioteka pozyskała wcześniej niedostępne dokumenty Lafayette'a w 1996 roku z zamku w La Grange
Podczas kadencji Billingtona jako 13. bibliotekarza Kongresu, biblioteka pozyskała w 1996 roku wcześniej niedostępne dokumenty Lafayette'a z zamku w La Grange we Francji.
Narodowy Festiwal Książki
Narodowy Festiwal Książki, założony w 2000 roku wraz z Laurą Bush, przyciągnął ponad 1000 autorów i milion gości na National Mall oraz do Washington Convention Center, aby celebrować czytelnictwo. Dzięki znaczącej darowiźnie od Davida Rubensteina w 2013 roku, biblioteka ustanowiła również Nagrody Biblioteki Kongresu za Alfabetyzację (Library of Congress Literacy Awards), aby docenić i wesprzeć osiągnięcia w poprawie umiejętności czytania i pisania w USA i za granicą.
Nagrody Żywej Legendy
Biblioteka uruchomiła również Nagrody Żywej Legendy (Living Legend Awards) w 2000 roku, aby uhonorować artystów, aktywistów, filmowców i inne osoby, które przyczyniły się do różnorodnego dziedzictwa kulturowego, naukowego i społecznego Ameryki.
Centrum Klugego
Centrum Klugego (The Kluge Center), rozpoczęte dzięki dotacji w wysokości 60 milionów dolarów od Johna W. Klugego w 2000 roku, ma na celu sprowadzanie uczonych i badaczy z całego świata, aby korzystali ze zbiorów biblioteki oraz współpracowali z decydentami i opinią publiczną. Organizuje wykłady publiczne i wydarzenia naukowe, zapewnia stypendia im. Klugego oraz przyznaje Nagrodę Klugego za badania nad ludzkością, pierwszą międzynarodową nagrodę rangi Nobla za całokształt osiągnięć w dziedzinie nauk humanistycznych i społecznych (dziedziny nieobjęte nagrodami Nobla).
Centrum Przywództwa Open World
Centrum Przywództwa Open World, założone w 2000 roku, do 2015 roku przeprowadziło 23 000 wymian zawodowych dla wschodzących liderów postradzieckich w Rosji, na Ukrainie i w innych państwach sukcesyjnych byłego ZSRR. Open World rozpoczęło się jako projekt Biblioteki Kongresu, a później stało się niezależną agencją w gałęzi ustawodawczej.
Projekt Historii Weteranów
Projekt Historii Weteranów, powołany przez Kongres w 2000 roku w celu gromadzenia, ochrony i udostępniania osobistych relacji amerykańskich weteranów wojennych od I wojny światowej do dnia dzisiejszego.
Biblioteka uruchomiła masowy program odkwaszania
Pod kierownictwem Billingtona biblioteka uruchomiła w 2001 roku masowy program odkwaszania, który wydłużył żywotność prawie 4 milionów woluminów i 12 milionów arkuszy rękopisów; powstały również nowe moduły przechowywania zbiorów w Fort Meade, otwarte po raz pierwszy w 2002 roku, aby chronić i udostępniać ponad 4 miliony pozycji z analogowych zbiorów biblioteki.
Jedyny egzemplarz mapy świata Waldseemüllera z 1507 roku
Biblioteka pozyskała jedyny egzemplarz mapy świata Waldseemüllera z 1507 roku („akt urodzenia Ameryki”) w 2003 roku w celu stałej ekspozycji w budynku Thomasa Jeffersona.
Narodowe Centrum Konserwacji Audiowizualnej
Narodowe Centrum Konserwacji Audiowizualnej, otwarte w 2007 roku na 45-akrowym terenie w Culpeper w stanie Wirginia dzięki największej prywatnej darowiźnie w historii biblioteki (ponad 150 milionów dolarów od Packard Humanities Institute) oraz dodatkowemu wsparciu Kongresu w wysokości 82,1 miliona dolarów.
Nagroda Gershwina za Piosenkę Popularną
Nagroda Gershwina za Piosenkę Popularną, ustanowiona w 2007 roku, aby uhonorować twórczość artysty, którego kariera odzwierciedla całokształt osiągnięć w dziedzinie komponowania piosenek. Wśród laureatów znaleźli się Paul Simon, Stevie Wonder, Paul McCartney, Burt Bacharach i Hal David, Carole King, Billy Joel oraz ogłoszony niedawno Willie Nelson w listopadzie 2015 roku.
Brakujące 300
Do 2008 roku bibliotekarze Kongresu znaleźli zamienniki dla wszystkich dzieł z oryginalnej kolekcji Jeffersona, z wyjątkiem 300 pozycji.
Nagroda za Fikcję Literacką
Nagroda za Fikcję Literacką (obecnie Nagroda Biblioteki Kongresu za Fikcję Amerykańską) została zapoczątkowana w 2008 roku w celu uznania wybitnych osiągnięć całego życia w pisaniu fikcji literackiej.
Biblioteka Kongresu zrekonstruowała oryginalną bibliotekę Thomasa Jeffersona
Dzięki funduszom pozyskanym prywatnie Biblioteka Kongresu zrekonstruowała oryginalną bibliotekę Thomasa Jeffersona, która w 2008 roku została wystawiona na stałej ekspozycji w budynku Jeffersona.
Światowa Biblioteka Cyfrowa
World Digital Library, założona w 2009 roku we współpracy z UNESCO i 181 partnerami w 81 krajach, aby udostępnić bezpłatnie w wielu językach kopie online profesjonalnie wyselekcjonowanych materiałów źródłowych dotyczących różnorodnych kultur świata.
Uruchomienie National Jukebox
National Jukebox uruchomiony w 2011 roku, aby zapewnić bezpłatny dostęp online do ponad 10 000 wycofanych z obiegu nagrań muzycznych i mówionych.
Strona internetowa Congress.gov
Strona internetowa Congress.gov, mająca na celu zapewnienie nowoczesnych ram informacyjnych zarówno dla Kongresu, jak i opinii publicznej w 2012 roku.
BARD
BARD w 2013 roku, mobilna aplikacja z cyfrowymi książkami mówionymi do pobierania materiałów w alfabecie Braille'a i nagrań audio, stworzona we współpracy z bibliotecznym National Library Service for the Blind and Physically Handicapped, umożliwiająca bezpłatne pobieranie książek audio i w alfabecie Braille'a na urządzenia mobilne za pośrednictwem Apple App Store.
Biblioteka podwoiła wielkość swoich zbiorów analogowych z 85,5 miliona pozycji w 1987 roku do ponad 160 milionów pozycji w 2014 roku
Pod kierownictwem Billingtona biblioteka podwoiła wielkość swoich zbiorów analogowych z 85,5 miliona pozycji w 1987 roku do ponad 160 milionów pozycji w 2014 roku.
Pod presją
Przed przejściem na emeryturę w 2015 roku, po 28 latach służby, Billington znalazł się „pod presją” jako bibliotekarz Kongresu. Nastąpiło to po raporcie Government Accountability Office, który ujawnił „środowisko pracy pozbawione centralnego nadzoru” i zarzucił Billingtonowi „ignorowanie powtarzających się wezwań do zatrudnienia dyrektora ds. informacji, zgodnie z wymogami prawa”.
Billington przeszedł na emeryturę
Kiedy Billington ogłosił swoje plany przejścia na emeryturę w 2015 roku, komentator George Weigel opisał Bibliotekę Kongresu jako „jedną z ostatnich w Waszyngtonie przystani poważnej współpracy ponadpartyjnej oraz spokojnej, przemyślanej rozmowy” oraz „jedno z największych centrów kulturalnych na świecie”.
14. bibliotekarz Kongresu
Carla Hayden została zaprzysiężona na 14. bibliotekarza Kongresu 14 września 2016 roku, stając się jednocześnie pierwszą kobietą i pierwszą osobą pochodzenia afroamerykańskiego na tym stanowisku.
Program Librarian-in-Residence
W 2017 roku biblioteka ogłosiła program Librarian-in-Residence, którego celem jest wspieranie przyszłego pokolenia bibliotekarzy poprzez zapewnienie im możliwości zdobycia doświadczenia zawodowego w pięciu różnych obszarach bibliotekarstwa, w tym: pozyskiwaniu/rozwoju zbiorów, katalogowaniu/metadanych oraz konserwacji zbiorów.