Narodziny
Salvatore Lucania urodził się 24 listopada 1897 roku w Lercara Friddi na Sycylii we Włoszech.
null
Historia Lucky Luciano
śr. lis 24, 1897 do pt. sty 26, 1962
Italy, U.S.
Charles "Lucky" Luciano (urodzony jako Salvatore Lucania 24 listopada 1897 r. – 26 stycznia 1962 r.) był wpływowym włoskim gangsterem, genialnym przestępcą i szefem mafii, który działał głównie w Stanach Zjednoczonych. Luciano jest uważany za ojca nowoczesnej zorganizowanej przestępczości w Stanach Zjednoczonych ze względu na ustanowienie pierwszej Komisji. Był również pierwszym oficjalnym szefem nowoczesnej rodziny przestępczej Genovese. Wraz ze swoimi współpracownikami odegrał kluczową rolę w rozwoju Krajowego Syndykatu Przestępczego.
Emigracja do USA
W kwietniu 1906 roku, gdy Luciano miał dziewięć lat, rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Osiedlili się w Nowym Jorku, w dzielnicy Manhattan na Lower East Side, popularnym miejscu docelowym dla włoskich imigrantów.
Luciano rzucił szkołę
W wieku 14 lat Luciano rzucił szkołę i podjął pracę przy dostarczaniu kapeluszy, zarabiając 7 dolarów tygodniowo. Jednak po wygraniu 244 dolarów w grze w kości, Luciano rzucił pracę i zaczął zarabiać pieniądze na ulicy. W tym samym roku rodzice Luciano wysłali go do szkoły dla wagarowiczów Brooklyn Truant School.
Poznanie przyszłych liderów
Do 1920 roku Luciano poznał wielu przyszłych przywódców mafii, w tym Vito Genovese i Franka Costello, swojego wieloletniego przyjaciela i przyszłego partnera biznesowego z gangu Five Points. W tym samym roku szef gangu z Lower Manhattan, Joe Masseria, zwerbował Luciano jako jednego ze swoich ludzi od mokrej roboty. Mniej więcej w tym samym czasie Luciano i jego bliscy współpracownicy zaczęli pracować dla hazardzisty Arnolda "The Brain" Rothsteina, który natychmiast dostrzegł potencjalne zyski z prohibicji i nauczył Luciano prowadzenia biznesu opartego na przemycie alkoholu.
Weszła w życie osiemnasta poprawka do Konstytucji USA
17 stycznia 1920 roku weszła w życie osiemnasta poprawka do Konstytucji USA, a prohibicja trwała do czasu jej uchylenia w 1933 roku. Poprawka zakazywała produkcji, sprzedaży i transportu napojów alkoholowych. Popyt na alkohol naturalnie się utrzymywał, a powstały czarny rynek napojów alkoholowych zapewnił przestępcom dodatkowe źródło dochodu.
Majątek 12 milionów dolarów
Do 1925 roku Luciano zarabiał ponad 12 milionów dolarów rocznie. Miał dochód netto w wysokości około 4 milionów dolarów rocznie po odliczeniu kosztów łapówek dla polityków i policji.
Wojna Castellammarese
Luciano wkrótce stał się głównym pomocnikiem w organizacji przestępczej Masserii. W przeciwieństwie do Rothsteina, Masseria był niewykształcony, miał złe maniery i ograniczone umiejętności menedżerskie. Pod koniec lat 20. głównym rywalem Masserii był szef Salvatore Maranzano, który przybył z Sycylii, aby zarządzać klanem Castellammarese. Maranzano odmówił płacenia prowizji Masserii. Ich rywalizacja ostatecznie przerodziła się w krwawą wojnę Castellammarese i doprowadziła do śmierci zarówno Maranzano, jak i Masserii.
Pięć Rodzin
Po śmierci Masserii, Maranzano zreorganizował włosko-amerykańskie gangi w Nowym Jorku w Pięć Rodzin, na których czele stanęli Luciano, Profaci, Gagliano, Vincent Mangano i on sam. Maranzano obiecał, że wszystkie rodziny będą równe i będą mogły swobodnie zarabiać pieniądze. Jednak na spotkaniu szefów mafii w stanie Nowy Jork, Maranzano ogłosił się capo di tutti capi („szefem wszystkich szefów”).
Zabójstwo Masserii
Luciano postanowił wyeliminować Masserię (szefa gangu z Lower Manhattan). Wojna szła dla Masserii słabo, a Luciano dostrzegł okazję do zmiany lojalności. W tajnym układzie z Maranzano, Luciano zgodził się zaaranżować śmierć Masserii w zamian za przejęcie jego interesów i zostanie zastępcą Maranzano. 15 kwietnia Luciano zaprosił Masserię i dwóch innych współpracowników na lunch do restauracji na Coney Island. Po zakończeniu posiłku gangsterzy postanowili zagrać w karty. W tym momencie, według mafijnej legendy, Luciano poszedł do łazienki. Wtedy do jadalni weszło czterech uzbrojonych mężczyzn, którzy zastrzelili Masserię.
"Noc sycylijskich nieszporów"
Do września 1931 roku Maranzano zdał sobie sprawę, że Luciano stanowi zagrożenie i wynajął Vincenta "Mad Dog" Colla, irlandzkiego gangstera, aby go zabił. Jednak Lucchese ostrzegł Luciano, że został skazany na śmierć. 10 września Maranzano nakazał Luciano i Genovese przybycie do swojego biura przy 230 Park Avenue na Manhattanie. Przekonany, że Maranzano planuje ich zamordować, Luciano postanowił działać pierwszy. Wysłał do biura Maranzano czterech żydowskich gangsterów, których twarze były nieznane ludziom Maranzano. Zostali oni zabezpieczeni z pomocą Lansky'ego i Siegela. Przebrani za agentów rządowych, dwaj gangsterzy rozbroili ochroniarzy Maranzano. Pozostała dwójka, wspierana przez Lucchese, który był tam, aby wskazać Maranzano, dźgnęła szefa wielokrotnie, zanim go zastrzeliła. To zabójstwo było pierwszym z wydarzeń, które później nazwano "Nocą sycylijskich nieszporów".
Zabójstwo Schultza
Pierwszy test grupy nastąpił w 1935 roku, kiedy nakazała ona Dutchowi Schultzowi porzucenie planów zamordowania prokuratora specjalnego Thomasa E. Deweya. Luciano argumentował, że zabójstwo Deweya wywołałoby masowe represje ze strony organów ścigania; od dawna w amerykańskim półświatku obowiązywała twarda zasada, że policjanci, agenci federalni i prokuratorzy nie mogą być krzywdzeni. Buntowniczy Schultz powiedział Komisji, że zabije Deweya (lub jego asystenta Davida Ascha) w ciągu najbliższych trzech dni. W odpowiedzi Komisja szybko zorganizowała morderstwo Schultza. 24 października 1935 roku, zanim zdążył zabić Deweya lub Ascha, Schultz został zamordowany w tawernie w Newark w stanie New Jersey.
Aresztowanie
3 kwietnia Luciano został aresztowany w Hot Springs na podstawie nakazu aresztowania z Nowego Jorku. Następnego dnia w Nowym Jorku Dewey oskarżył Luciano i jego wspólników o 60 przypadków zmuszania do prostytucji. Prawnicy Luciano w Arkansas rozpoczęli wówczas zaciętą batalię prawną przeciwko ekstradycji.
Łapówka
6 kwietnia ktoś zaoferował 50 000 dolarów łapówki prokuratorowi generalnemu Arkansas, Carlowi E. Baileyowi, aby ułatwić sprawę Luciano. Bailey jednak odrzucił łapówkę i natychmiast ją zgłosił.
Opcje prawne Luciano zostały wyczerpane
17 kwietnia, po wyczerpaniu wszystkich możliwości prawnych Luciano, władze Arkansas przekazały go trzem detektywom z nowojorskiej policji (NYPD) w celu przetransportowania go pociągiem do Nowego Jorku na proces. Gdy pociąg dotarł do St. Louis w stanie Missouri, detektywi i Luciano przesiadali się. Podczas tej zmiany byli pilnowani przez 20 lokalnych policjantów, aby zapobiec próbie odbicia go przez mafię.
Do więzienia bez kaucji
Mężczyźni dotarli do Nowego Jorku 18 kwietnia, a Luciano został wysłany do więzienia bez możliwości wyjścia za kaucją.
Rozpoczęcie procesu o stręczycielstwo
13 maja 1936 roku rozpoczął się proces Luciano o stręczycielstwo. Dewey prowadził sprawę, którą Carter zbudował przeciwko Luciano. Oskarżył go o bycie częścią ogromnej siatki prostytucji znanej jako „the Combination”. Podczas procesu Dewey zdemaskował kłamstwa Luciano na stanowisku świadka poprzez bezpośrednie przesłuchania i zapisy rozmów telefonicznych; Luciano nie potrafił również wyjaśnić, dlaczego w jego federalnych zeznaniach podatkowych widniał dochód zaledwie 22 000 dolarów rocznie, mimo że był ewidentnie zamożnym człowiekiem. Dewey bezlitośnie naciskał na Luciano w kwestii jego długiej kartoteki policyjnej oraz relacji ze znanymi gangsterami, takimi jak Masseria, Ciro Terranova i Louis Buchalter.
62 zarzuty zmuszania do prostytucji
7 czerwca Luciano został uznany winnym 62 zarzutów zmuszania do prostytucji.
Skazany na 30 do 50 lat więzienia stanowego
18 lipca został skazany na karę od 30 do 50 lat więzienia stanowego, wraz z Betillo i innymi.
Sąd Najwyższy USA odmówił rozpatrzenia jego sprawy
Apelacje prawne Luciano trwały do 10 października 1938 roku, kiedy to Sąd Najwyższy USA odmówił rozpatrzenia jego sprawy. W tym momencie Luciano ustąpił ze stanowiska szefa rodziny, a Costello formalnie go zastąpił.
Nagroda za rzekomą współpracę w czasie wojny
3 stycznia 1946 roku, jako domniemaną nagrodę za rzekomą współpracę w czasie wojny (II wojny światowej), Dewey niechętnie zamienił wyrok Luciano za stręczycielstwo pod warunkiem, że nie będzie on stawiał oporu przy deportacji do Włoch.
Na Ellis Island w porcie nowojorskim w celu przeprowadzenia procedur deportacyjnych
2 lutego 1946 roku dwaj federalni agenci imigracyjni przetransportowali Luciano z więzienia Sing Sing na Ellis Island w porcie nowojorskim w celu przeprowadzenia procedur deportacyjnych.
Statek Luciano wypłynął
10 lutego statek Luciano wypłynął z portu w Brooklynie do Włoch.
Przybycie do Neapolu
Był to ostatni raz, kiedy widział USA. 28 lutego, po 17-dniowej podróży, statek Luciano dotarł do Neapolu. Po przybyciu Luciano powiedział reporterom, że prawdopodobnie zamieszka na Sycylii.
Do Ameryki Łacińskiej
W październiku 1946 roku Luciano potajemnie przeniósł się do Hawany na Kubie. Najpierw popłynął frachtowcem z Neapolu do Caracas w Wenezueli, a następnie poleciał do Rio de Janeiro w Brazylii. Potem poleciał do Meksyku i wrócił do Caracas, skąd prywatnym samolotem udał się do Camaguey na Kubie, docierając tam 29 października. Następnie Luciano został przewieziony do Hawany, gdzie zamieszkał w posiadłości w dzielnicy Miramar. Jego celem było znalezienie się bliżej USA, aby móc wznowić kontrolę nad operacjami amerykańskiej mafii i ostatecznie wrócić do domu.
Trzy tematy dyskusji
W grudniu 1946 roku Lansky zwołał w Hawanie spotkanie szefów głównych rodzin przestępczych, nazwane Konferencją w Hawanie. Oficjalnym powodem był występ piosenkarza Franka Sinatry. Jednak prawdziwym powodem było omówienie interesów mafii z udziałem Luciano. Trzy omawiane tematy to: handel heroiną, kubański hazard oraz kwestia Siegela i jego nierentownego projektu hotelu Flamingo w Las Vegas.
USA zaczęły wywierać presję
Wkrótce po rozpoczęciu konferencji rząd USA dowiedział się, że Luciano przebywa na Kubie. Luciano publicznie spotykał się z Sinatrą oraz odwiedzał liczne kluby nocne, więc jego obecność w Hawanie nie była tajemnicą. USA zaczęły wywierać presję na rząd kubański, aby go wydalił. 21 lutego 1947 roku komisarz ds. narkotyków USA Harry J. Anslinger powiadomił Kubańczyków, że USA zablokują wszelkie dostawy leków narkotycznych, dopóki Luciano tam przebywa.
Do Genui
Po tajnej podróży na Kubę Luciano spędził resztę życia we Włoszech pod ścisłym nadzorem policji. Kiedy 11 kwietnia 1947 roku przybył do Genui, włoska policja aresztowała go i wysłała do więzienia w Palermo.
Zwolnienie go
11 maja regionalna komisja w Palermo ostrzegła Luciano, aby unikał kłopotów, i zwolniła go.
57 000 dolarów w gotówce i nowy samochód
9 czerwca 1951 roku był przesłuchiwany przez policję w Neapolu w związku z podejrzeniem nielegalnego wwiezienia do Włoch 57 000 dolarów w gotówce i nowego amerykańskiego samochodu. Po 20 godzinach przesłuchań policja zwolniła Luciano bez postawienia żadnych zarzutów.
Ograniczenia
1 listopada 1954 roku włoska komisja sądowa w Neapolu nałożyła na Luciano surowe ograniczenia na okres dwóch lat. Musiał meldować się na policji w każdą niedzielę, przebywać w domu każdej nocy i nie opuszczać Neapolu bez zgody policji. Komisja jako powód tych ograniczeń podała rzekomy udział Luciano w handlu narkotykami.
Próba zamachu na Costello
Do 1957 roku Genovese poczuł się na tyle silny, by wystąpić przeciwko Luciano i jego pełniącemu obowiązki szefa, Costello. W tym działaniu wspierał go podszef rodziny Anastasia, Carlo Gambino. 2 maja 1957 roku, na rozkaz Genovese, Vincent „Chin” Gigante zaatakował Costello w holu jego apartamentowca przy Central Parku, The Majestic. Gigante zawołał: „To dla ciebie, Frank”, a gdy Costello się odwrócił, strzelił mu w głowę. Po oddaniu strzału Gigante szybko uciekł, myśląc, że zabił Costello. Jednak kula jedynie drasnęła głowę Costello i nie odniósł on poważnych obrażeń. Choć Costello odmówił współpracy z policją, Gigante został aresztowany za usiłowanie zabójstwa. Gigante został uniewinniony w procesie, dziękując Costello na sali sądowej po ogłoszeniu wyroku. Costello pozwolono przejść na emeryturę po przekazaniu kontroli nad tym, co dziś nazywa się rodziną przestępczą Genovese, w ręce Genovese. Luciano był bezsilny, by temu zapobiec.
Zabójstwo Anastasii
25 października 1957 roku Genovese i Gambino z powodzeniem zorganizowali morderstwo Anastasii, innego sojusznika Luciano. W następnym miesiącu Genovese zwołał spotkanie bossów w Apalachin w stanie Nowy Jork, aby zatwierdzić swoje przejęcie rodziny Luciano i ugruntować swoją władzę w kraju. Spotkanie w Apalachin zakończyło się jednak fiaskiem, gdy organy ścigania dokonały nalotu na miejsce obrad. Aresztowano ponad 65 wysoko postawionych gangsterów, a mafia stała się obiektem zainteresowania mediów i licznych wezwań przed wielką ławę przysięgłych.
Gambino stał się najpotężniejszy
4 kwietnia 1959 roku Genovese został skazany w Nowym Jorku za spisek mający na celu naruszenie federalnych przepisów antynarkotykowych. Skazany na 15 lat więzienia, Genovese próbował kierować swoją rodziną przestępczą zza krat aż do swojej śmierci w 1969 roku. W międzyczasie Gambino stał się najpotężniejszym człowiekiem w Cosa Nostra.
Śmierć
26 stycznia 1962 roku Luciano zmarł na zawał serca na międzynarodowym lotnisku w Neapolu.