4th tysiąclecie p.n.e. do Teraz
Worldwide
Sztuki walki to skodyfikowane systemy i tradycje walki praktykowane z różnych powodów, takich jak samoobrona, zastosowania wojskowe i policyjne, rywalizacja, rozwój fizyczny, psychiczny i duchowy, rozrywka oraz zachowanie niematerialnego dziedzictwa kulturowego narodu.
Zapasy to najstarszy sport walki, wywodzący się z walki wręcz. Zapasy w pasach były przedstawiane w dziełach sztuki z Mezopotamii i starożytnego Egiptu ok. 3000 p.n.e., a później w sumeryjskim Eposie o Gilgameszu. Najwcześniejsze znane przedstawienie boksu pochodzi z sumeryjskiej płaskorzeźby w Mezopotamii (współczesny Irak) z III tysiąclecia p.n.e.
Z europejskiego średniowiecza zachowało się wiele historycznych podręczników walki. Obejmują one style walki mieczem i tarczą, walki mieczem oburęcznym oraz inne rodzaje broni białej, a także walkę wręcz. Wśród nich znajdują się transkrypcje mnemonicznego wiersza Johannesa Liechtenauera o długim mieczu, datowane na koniec XIV wieku.
Azjatyckie sztuki walki stały się dobrze udokumentowane w okresie średniowiecza, a japońskie sztuki walki rozpoczęły się wraz z ustanowieniem szlachty samurajskiej w XII wieku.
Indyjskie sztuki walki w średniowiecznych tekstach, takich jak Agni Purana i Malla Purana.
Chińskie sztuki walki powstały ponad 4000 lat temu w legendarnej, być może apokryficznej, dynastii Xia. Mówi się, że Żółty Cesarz Huangdi (ok. 2698 p.n.e.) wprowadził w Chinach najwcześniejsze systemy walki. Żółty Cesarz jest opisywany jako słynny generał, który przed objęciem władzy w Chinach napisał długie traktaty o medycynie, astrologii i sztukach walki. Jednym z jego głównych przeciwników był Chi You, któremu przypisuje się stworzenie jiao di, prekursora nowoczesnej sztuki chińskich zapasów.
Chińskie sztuki walki rozwinęły się dzięki traktatom z epoki Ming, takim jak Ji Xiao Xin Shu.
Koreańskie sztuki walki rozwinęły się w epoce Joseon dzięki tekstom takim jak Muyejebo (1598).
Współczesny boks wywodzi się z zasad Jacka Broughtona z XVIII wieku i osiągnął swoją obecną formę dzięki przepisom markiza Queensberry z 1867 roku.
Szermierka i zapasy w stylu klasycznym zostały włączone do Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1896 roku.
Mistrzostwa Świata w zapasach FILA oraz boks na Letnich Igrzyskach Olimpijskich zostały wprowadzone w 1904 roku.
Europejska szermierka zawsze miała element sportowy, ale pojedynki były możliwe aż do I wojny światowej. Nowoczesna szermierka sportowa zaczęła rozwijać się w XIX wieku, gdy francuskie i włoskie akademie wojskowe zaczęły kodyfikować instrukcje. Igrzyska olimpijskie doprowadziły do powstania standardowych międzynarodowych zasad, a w 1913 roku założono Féderation Internationale d'Escrime.
W Chinach nowoczesna historia sztuk walki rozpoczyna się w dekadzie nankińskiej (lata 30. XX wieku) po założeniu Centralnego Instytutu Guoshu w 1928 roku pod rządami Kuomintangu.
Międzynarodowe Stowarzyszenie Boksu zostało założone w 1946 roku.
Termin kick-boxing został stworzony przez japońskiego promotora boksu Osamu Noguchiego dla wariantu muay thai i karate, który opracował w latach 50. XX wieku.
Taekwondo rozwinęło się w kontekście wojny koreańskiej w latach 50. XX wieku.
Mistrzostwa Świata w Judo odbywają się od 1956 roku.
Judo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich zostało wprowadzone w 1964 roku.
Mistrzostwa Świata w Karate zostały wprowadzone w 1970 roku.
Amerykański kick-boxing został opracowany w latach 70. XX wieku jako połączenie boksu i karate.
Druga połowa lat 60. i lata 70. XX wieku przyniosły wzrost zainteresowania mediów chińskimi sztukami walki, pod wpływem mistrza sztuk walki Bruce'a Lee. Bruce Lee jest uważany za jednego z pierwszych instruktorów, którzy otwarcie nauczali chińskich sztuk walki ludzi z Zachodu.
Wojsko USA ograniczyło szkolenie w walce wręcz w okresie zimnej wojny, ale przywróciło je wraz z wprowadzeniem systemu LINE w 1989 roku.
W 1993 roku w Japonii odbyła się pierwsza gala Pancrase.
29 listopada 2011 roku UNESCO wpisało Taekkyon na Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości.
W Europie najstarsze źródła tradycji sztuk walki pochodzą ze starożytnej Grecji. Boks, zapasy i pankration były obecne na starożytnych igrzyskach olimpijskich. Rzymianie organizowali walki gladiatorów jako widowiska publiczne.
Legendy łączą pochodzenie Shaolinquan z rozprzestrzenianiem się buddyzmu z Indii do Chin na początku V wieku n.e. za sprawą postaci Bodhidharmy. Pisemne dowody na istnienie sztuk walki w południowych Indiach datuje się na literaturę Sangam z okresu od około II wieku p.n.e. do II wieku n.e. Techniki walki z okresu Sangam były najwcześniejszymi prekursorami Kalaripayattu.
Fundamenty współczesnych wschodnioazjatyckich i południowoazjatyckich sztuk walki są prawdopodobnie wynikiem wymiany kulturowej wczesnych chińskich i indyjskich sztuk walki. W okresie Walczących Królestw w historii Chin (480–221 p.n.e.) nastąpił szeroki rozwój filozofii i strategii walki, opisany przez Sun Tzu w „Sztuce wojny” (ok. 350 p.n.e.).
