wt. sty 2, 1990 do pt. mar 9, 1990
Mongolia
Rewolucja mongolska w 1990 roku była demokratyczną, pokojową rewolucją, która rozpoczęła się od demonstracji i strajków głodowych mających na celu obalenie Mongolskiej Republiki Ludowej, a ostatecznie doprowadziła do powstania demokratycznej współczesnej Mongolii i uchwalenia nowej konstytucji. Na jej czele stali głównie młodzi ludzie demonstrujący na placu Suche Batora w stolicy, Ułan Bator. Zakończyła się ona bezkrwawą rezygnacją autorytarnego rządu. Do głównych organizatorów należeli: Cachiagijn Elbegdordż, Sandżasürengijn Zorig, Erdenijn Bat-Üül, Bat-Erdenijn Batbajar oraz Dogmidijn Sosorbaram.
W 1911 roku miały miejsce ruchy niepodległościowe przeciwko polityce kolonizacyjnej późnej dynastii Qing. Ostatecznie, po wyparciu sił białogwardyjskich i chińskich, w 1921 roku z pomocą Związku Radzieckiego władzę w Mongolii przejęła Mongolska Partia Ludowa.
W 1924 roku partia zmieniła nazwę na Mongolska Partia Ludowo-Rewolucyjna. Przez kolejne dziesięciolecia Mongolia była bardzo ściśle związana ze Związkiem Radzieckim.
28 listopada 1989 roku, pod koniec przemówienia na II Krajowym Kongresie Młodych Artystów, Cachiagijn Elbegdordż stwierdził, że Mongolia potrzebuje demokracji i zaapelował do młodzieży o współpracę na rzecz jej budowy w Mongolii.
Pod koniec grudnia demonstracje nasiliły się, gdy dotarły wieści o wywiadzie Garriego Kasparowa dla „Playboya”, w którym sugerował on, że Związek Radziecki mógłby poprawić swoją kondycję gospodarczą poprzez sprzedaż Mongolii Chinom.
Rankiem 10 grudnia 1989 roku przed Młodzieżowym Centrum Kultury w Ułan Bator odbyła się pierwsza otwarta prodemokratyczna demonstracja publiczna. Tam Elbegdordż ogłosił utworzenie Mongolskiej Unii Demokratycznej. W ten sposób narodził się pierwszy prodemokratyczny ruch w Mongolii – Unia Demokratyczna.
2 stycznia 1990 roku Mongolska Unia Demokratyczna rozpoczęła kolportaż ulotek wzywających do demokratycznej rewolucji. Gdy rząd nie spełnił tych oraz późniejszych, bardziej agresywnych żądań, doszło do demonstracji.
14 stycznia 1990 roku protestujący, których liczba wzrosła z trzystu do około 1000 osób, spotkali się na placu przed Muzeum Lenina w Ułan Bator, który od tego czasu nazwano placem Wolności.
Po demonstracji na placu Wolności, 21 stycznia odbyła się kolejna demonstracja na placu Suche Batora (przy temperaturze -30°C).
Po licznych demonstracjach tysięcy ludzi w stolicy oraz w ośrodkach prowincjonalnych, 4 marca 1990 roku MUD i trzy inne organizacje reformatorskie zorganizowały wspólny wiec na świeżym powietrzu, zapraszając do udziału przedstawicieli rządu. Rząd nie wysłał nikogo na to zgromadzenie, w którym wzięło udział ponad 100 000 osób domagających się zmian demokratycznych.
7 marca 1990 roku na placu Suche Batora Unia Demokratyczna rozpoczęła strajk głodowy dziesięciu osób, domagając się rezygnacji komunistów. Liczba strajkujących wzrosła, a tysiące ludzi udzieliło im wsparcia. Biuro Polityczne Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej (MPLR) (obecnie Mongolska Partia Ludowa) – organ władzy rządowej – ostatecznie ugięło się pod presją i podjęło negocjacje z przywódcami ruchu demokratycznego, Mongolskiej Unii Demokratycznej.
Dżambyn Batmönh, przewodniczący Biura Politycznego Komitetu Centralnego MPLR, podjął decyzję o rozwiązaniu Biura Politycznego i rezygnacji 9 marca 1990 roku. Za kulisami jednak MPLR poważnie rozważała rozprawienie się z protestującymi, przygotowując dekret, który czekał na podpis przywódcy partii, Dżambyna Batmönha.
Elbegdordż ogłosił wiadomość o rezygnacji Biura Politycznego strajkującym głodowo oraz ludziom zgromadzonym na placu Suche Batora o godzinie 22:00, po negocjacjach między przywódcami MPLR a Mongolską Unią Demokratyczną. Strajk głodowy został przerwany.
W następstwie demokratycznej rewolucji z 1990 roku, 29 lipca 1990 roku odbyły się pierwsze w Mongolii wolne, wielopartyjne wybory do dwuizbowego parlamentu.
Wielki Churał Ludowy (izba wyższa) zebrał się po raz pierwszy 3 września i wybrał prezydenta (MPLR), wiceprezydenta (socjaldemokrata), premiera (MPLR) oraz 50 członków do Małego Churału (izba niższa). Wiceprezydent był również przewodniczącym Małego Churału.
W listopadzie 1991 roku Wielki Churał Ludowy (parlament) rozpoczął dyskusję nad nową konstytucją.
Nowa konstytucja weszła w życie 12 lutego 1992 roku. Oprócz ustanowienia Mongolii niepodległą, suwerenną republiką i zagwarantowania szeregu praw i wolności, nowa konstytucja zrestrukturyzowała władzę ustawodawczą, tworząc jednoizbowy parlament – Wielki Churał Państwowy (WCP).
Konstytucja została znowelizowana w 1992 roku. Pierwszym zwycięstwem wyborczym demokratów były wybory prezydenckie w 1993 roku, w których zwyciężył kandydat opozycji Punsalmaagijn Oczirbat.
Koalicja Unii Demokratycznej, której współliderem był przewodniczący Partii Demokratycznej Cachiagijn Elbegdordż, po raz pierwszy zdołała zdobyć większość w wyborach parlamentarnych w 1996 roku.
