pt. sie 26, 1910 do pt. wrz 5, 1997
Macedonia, India
Mary Teresa Bojaxhiu (26 sierpnia 1910 – 5 września 1997), powszechnie znana jako Matka Teresa i czczona w Kościele rzymskokatolickim jako święta Teresa z Kalkuty, była albańsko-indyjską zakonnicą rzymskokatolicką i misjonarką. Urodziła się w Skopje (obecnie stolica Macedonii Północnej), będącym wówczas częścią wilajetu Kosowo w Imperium Osmańskim. Po osiemnastu latach mieszkania w Skopje przeniosła się do Irlandii, a następnie do Indii, gdzie spędziła większość swojego życia.
Teresa urodziła się jako Anjezë Gonxhe (lub Gonxha) Bojaxhiu; 26 sierpnia 1910 roku w kosowskiej rodzinie albańskiej w Skopje (obecnie stolica Macedonii Północnej), w Imperium Osmańskim. Została ochrzczona w Skopje dzień po swoich narodzinach. Później uważała 27 sierpnia, dzień swojego chrztu, za swoje „prawdziwe urodziny”.
Teresa była jeszcze młoda, gdy zafascynowały ją historie z życia misjonarzy i ich służby w Bengalu; w wieku 12 lat była przekonana, że powinna poświęcić się życiu religijnemu. Jej postanowienie umocniło się 15 sierpnia 1928 roku, gdy modliła się w sanktuarium Czarnej Madonny w Vitina-Letnice, dokąd często udawała się na pielgrzymki.
Przybyła do Indii w 1929 roku i rozpoczęła nowicjat w Dardżylingu, w dolnych Himalajach, gdzie nauczyła się języka bengalskiego i uczyła w szkole św. Teresy w pobliżu swojego klasztoru. Teresa złożyła swoje pierwsze śluby zakonne 24 maja 1931 roku. Wybrała imię na cześć Teresy z Lisieux, patronki misjonarzy; ponieważ jedna z zakonnic w klasztorze już wybrała to imię, Agnes zdecydowała się na jego hiszpańską pisownię (Teresa).
10 września 1946 roku Teresa doświadczyła tego, co później opisała jako „powołanie w powołaniu”, podróżując pociągiem z Kalkuty do klasztoru Loreto w Dardżylingu na swoje coroczne rekolekcje.
Rozpoczęła pracę misyjną wśród ubogich w 1948 roku, zastępując swój tradycyjny habit Loreto prostym, białym bawełnianym sari z niebieskim obrzeżem. Teresa przyjęła obywatelstwo indyjskie, spędziła kilka miesięcy w Patnie, aby otrzymać podstawowe przeszkolenie medyczne w Szpitalu Świętej Rodziny, po czym wyruszyła do slumsów.
7 października 1950 roku Teresa otrzymała zgodę Watykanu na utworzenie zgromadzenia diecezjalnego, które stało się Misjonarkami Miłości. Jej słowami, miało ono opiekować się „głodnymi, nagimi, bezdomnymi, kalekimi, niewidomymi, trędowatymi, wszystkimi tymi ludźmi, którzy czują się niechciani, niekochani, niezaopiekowani przez społeczeństwo, ludźmi, którzy stali się ciężarem dla społeczeństwa i są przez wszystkich unikani”.
W 1952 roku Teresa otworzyła swoje pierwsze hospicjum z pomocą urzędników z Kalkuty. Przekształciła opuszczoną świątynię hinduską w Dom dla Umierających w Kalighat, bezpłatny dla ubogich, i przemianowała go na Kalighat, Dom Czystego Serca (Nirmal Hriday).
W szczytowym momencie oblężenia Bejrutu w 1982 roku Teresa uratowała 37 dzieci uwięzionych w szpitalu na linii frontu, doprowadzając do tymczasowego zawieszenia broni między armią izraelską a palestyńskimi bojownikami. W towarzystwie pracowników Czerwonego Krzyża przedostała się przez strefę wojenną do szpitala, aby ewakuować młodych pacjentów.
13 marca 1997 roku Teresa zrezygnowała z funkcji przełożonej Misjonarek Miłości.
Zmarła 5 września.
