Historia Rewolucja nikaraguańska

W 1961 roku Carlos Fonseca Amador, Silvio Mayorga i Tomás Borge Martínez utworzyli FSLN (Sandinistowski Front Wyzwolenia Narodowego) wraz z innymi aktywistami studenckimi na Universidad Nacional Autonoma de Nicaragua (UNAN) w Managui. Dla członków założycieli FSLN nie było to pierwsze doświadczenie w aktywizmie politycznym. Amador, pierwszy sekretarz generalny organizacji, współpracował z innymi przy tworzeniu gazety „szeroko krytycznej” wobec rządów Somozy, zatytułowanej Segovia.

Sandinista National Liberation Front flag

Kontynuuj w Storyteller

W latach 70. FSLN rozpoczęło kampanię porwań, co doprowadziło do rozpoznawalności grupy w nikaraguańskich mediach i ugruntowania jej pozycji jako siły opozycyjnej wobec reżimu Somozy.

Sandinista National Liberation Front flag

Kontynuuj w Storyteller

Reżim Somozy, w skład którego wchodziła Nikaraguańska Gwardia Narodowa, siła wysoko wyszkolona przez wojsko USA, ogłosił stan oblężenia i przystąpił do stosowania tortur, pozasądowych egzekucji, zastraszania i cenzury prasy w celu zwalczania ataków FSLN. Doprowadziło to do międzynarodowego potępienia reżimu, a w 1978 roku administracja prezydenta USA Jimmy'ego Cartera wstrzymała pomoc dla reżimu Somozy z powodu łamania praw człowieka (poprawka Bolanda). W odpowiedzi Somoza zniósł stan oblężenia, aby móc nadal otrzymywać pomoc.

Jimmy CarterJimmy CarterSandinista National Liberation Front flag

Kontynuuj w Storyteller

10 stycznia 1978 roku redaktor gazety La Prensa z Managui i założyciel Unii na rzecz Wyzwolenia Demokratycznego (UDEL), Pedro Joaquín Chamorro Cardenal, został zamordowany przez podejrzane elementy reżimu Somozy, a w stolicy, Managui, wybuchły zamieszki wymierzone w reżim Somozy.

Newspaper La Prensa logo

Kontynuuj w Storyteller

W następstwie zamieszek strajk generalny w dniach 23–24 stycznia wezwał do zakończenia reżimu Somozy i według personelu Departamentu Stanu USA w ambasadzie USA, zakończył się sukcesem, zamykając około 80% firm nie tylko w Managui, ale także w stolicach prowincji León, Granada, Chinandega i Matagalpa.

22 sierpnia 1978 roku FSLN przeprowadziło masową operację porwania. Pod dowództwem Édena Pastory siły sandinistowskie zajęły Pałac Narodowy podczas sesji legislatury, biorąc 2000 zakładników. Pastora zażądał pieniędzy, uwolnienia sandinistowskich więźniów oraz „sposobu na nagłośnienie sprawy sandinistowskiej”. Po dwóch dniach rząd zgodził się zapłacić 500 000 dolarów i uwolnić niektórych więźniów, co stanowiło wielkie zwycięstwo FSLN.

Na początku 1979 roku Organizacja Państw Amerykańskich nadzorowała negocjacje między FSLN a rządem. Jednak załamały się one, gdy stało się jasne, że reżim Somozy nie ma zamiaru dopuścić do przeprowadzenia demokratycznych wyborów.

Do czerwca 1979 roku FSLN kontrolowało cały kraj z wyjątkiem stolicy.

Sandinista National Liberation Front flag

Kontynuuj w Storyteller

17 lipca prezydent Somoza zrezygnował, a FSLN wkroczyło do Managui, przekazując pełną kontrolę nad rządem ruchom rewolucyjnym.

Anastasio Somoza Debayle

Kontynuuj w Storyteller

Po objęciu urzędu w styczniu 1981 roku Ronald Reagan anulował wypłatę pomocy gospodarczej dla Nikaragui.

Ronald Reagan

Kontynuuj w Storyteller

a 6 sierpnia 1981 roku podpisał Dyrektywę Bezpieczeństwa Narodowego nr 7, która autoryzowała produkcję i wysyłkę broni do regionu, ale nie jej rozmieszczenie.

Ronald Reagan

Kontynuuj w Storyteller

17 listopada 1981 roku prezydent Reagan podpisał Dyrektywę Bezpieczeństwa Narodowego nr 17, autoryzującą tajne wsparcie dla sił anty-sandinistowskich.

Ronald Reagan

Kontynuuj w Storyteller

Do 1982 roku siły Contras rozpoczęły dokonywanie zamachów na członków rządu Nikaragui.

Do 1983 roku Contras rozpoczęli wielką ofensywę, a CIA pomagała im w minowaniu portów Nikaragui, aby zapobiec dostawom zagranicznej broni.

Wybory w 1984 roku odbyły się 4 listopada. Spośród 1 551 597 obywateli zarejestrowanych w lipcu, zagłosowało 1 170 142 (75,41%). Głosy nieważne stanowiły 6% ogółu. Międzynarodowi obserwatorzy uznali wybory za wolne i uczciwe, mimo że administracja Reagana potępiła je jako „sowiecką farsę”.

Porozumienie pokojowe z Esquipulas było inicjatywą z połowy lat 80., mającą na celu rozwiązanie konfliktów zbrojnych, które nękały Amerykę Środkową przez wiele lat, a w niektórych przypadkach (zwłaszcza w Gwatemali) przez dziesięciolecia. W maju 1986 roku odbył się szczyt „Esquipulas I”, w którym wzięło udział pięciu prezydentów państw Ameryki Środkowej.

Afera Iran-Contras z 1987 roku ponownie postawiła administrację Reagana w centrum tajnego wsparcia dla Contras.

15 lutego 1987 roku prezydent Kostaryki Óscar Arias przedstawił plan pokojowy, który wyewoluował z tego spotkania.

Óscar Arias

Kontynuuj w Storyteller

W latach 1986 i 1987 ustanowiono „proces z Esquipulas”, w ramach którego szefowie państw Ameryki Środkowej uzgodnili współpracę gospodarczą i ramy pokojowego rozwiązywania konfliktów. „Porozumienie Esquipulas II” wyłoniło się z tego procesu i zostało podpisane w mieście Gwatemala przez pięciu prezydentów 7 sierpnia 1987 roku.