pt. cze 10, 1921 do pt. kwi 9, 2021
Greece, and United Kingdom
Filip, książę Edynburga (urodzony jako książę Filip Grecji i Danii; 10 czerwca 1921 – 9 kwietnia 2021) był członkiem brytyjskiej rodziny królewskiej jako mąż Elżbiety II.
Książę Filip Grecji i Danii urodził się w Mon Repos na greckiej wyspie Korfu 10 czerwca 1921 roku, jako jedyny syn oraz piąte i ostatnie dziecko księcia Andrzeja Grecji i Danii oraz księżnej Alicji Battenberg. Jako członek rodu Glücksburgów, panującej dynastii Danii, był księciem Grecji i Danii z racji swojego patrylinearnego pochodzenia od Jerzego I Greckiego i Chrystiana IX Duńskiego, a od urodzenia znajdował się w linii sukcesji do obu tronów.
Wkrótce po narodzinach Filipa, jego dziadek ze strony matki, książę Ludwik Battenberg, znany wówczas jako Louis Mountbatten, markiz Milford Haven, zmarł w Londynie. Ludwik był naturalizowanym obywatelem brytyjskim, który po karierze w Royal Navy zrzekł się swoich niemieckich tytułów i przyjął nazwisko Mountbatten – zangielszczoną wersję nazwiska Battenberg – podczas I wojny światowej, z powodu nastrojów antyniemieckich w Wielkiej Brytanii. Po wizycie w Londynie na nabożeństwie żałobnym swojego dziadka, Filip i jego matka wrócili do Grecji, gdzie książę Andrzej pozostał, aby dowodzić grecką dywizją armii uwikłaną w wojnę grecko-turecką.
Wojna przebiegała dla Grecji niepomyślnie, a Turcy odnieśli duże sukcesy. Wuj Filipa i głównodowodzący greckich sił ekspedycyjnych, król Konstantyn I, został obwiniony za klęskę i zmuszony do abdykacji 27 września 1922 roku. Nowy rząd wojskowy aresztował księcia Andrzeja wraz z innymi. Dowódca armii, generał Georgios Hatzianestis, oraz pięciu wysokich rangą polityków zostało aresztowanych, osądzonych i straconych w procesie sześciu. Uważano również, że życie księcia Andrzeja jest zagrożone, a księżna Alicja była pod nadzorem.
W grudniu sąd rewolucyjny skazał księcia Andrzeja na dożywotnie wygnanie z Grecji.
Brytyjski okręt wojenny HMS Calypso ewakuował rodzinę księcia Andrzeja, a Filip został wyniesiony w bezpieczne miejsce w łóżeczku zrobionym ze skrzynki po owocach. Rodzina Filipa udała się do Francji, gdzie osiedlili się na przedmieściach Paryża, w Saint-Cloud, w domu użyczonym im przez jego zamożną ciotkę, księżną Jerzego Grecji i Danii.
Filip po raz pierwszy kształcił się w The Elms, amerykańskiej szkole w Paryżu prowadzonej przez Donalda MacJanneta, który opisał Filipa jako „wszystkowiedzącego mądralę, ale zawsze niezwykle uprzejmego”.
W 1928 roku Filip został wysłany do Wielkiej Brytanii, aby uczęszczać do Cheam School, mieszkając ze swoją babką ze strony matki, Victorią Mountbatten, wdową markizą Milford Haven, w Pałacu Kensington oraz ze swoim wujem, George'em Mountbattenem, 2. markizem Milford Haven, w Lynden Manor w Bray, w hrabstwie Berkshire.
W ciągu kolejnych trzech lat jego cztery siostry wyszły za mąż za niemieckich książąt i przeprowadziły się do Niemiec, u jego matki zdiagnozowano schizofrenię i umieszczono ją w zakładzie psychiatrycznym, a jego ojciec zamieszkał w Monte Carlo. Filip miał niewielki kontakt z matką przez resztę swojego dzieciństwa.
W 1933 roku Filip został wysłany do Schule Schloss Salem w Niemczech, co miało „zaletę oszczędności na czesnym”, ponieważ szkoła była własnością rodziny jego szwagra, Bertholda, margrabiego Badenii.
Wraz z dojściem nazizmu do władzy w Niemczech, żydowski założyciel Salem, Kurt Hahn, uciekł przed prześladowaniami i założył Gordonstoun School w Szkocji, do której Filip przeniósł się po dwóch semestrach w Salem.
W 1937 roku siostra Filipa, Cecylia, jej mąż Georg Donatus, dziedziczny wielki książę Hesji, ich dwaj młodzi synowie, Ludwig i Alexander, nowo narodzone dziecko oraz jej teściowa, księżna Eleonora zu Solms-Hohensolms-Lich, zginęli w katastrofie lotniczej w Ostendzie; Filip, mający wówczas 16 lat, uczestniczył w pogrzebie w Darmstadt.
W następnym roku wuj i opiekun Filipa, lord Milford Haven, zmarł na raka szpiku kostnego.
Po opuszczeniu Gordonstoun na początku 1939 roku, Filip ukończył semestr jako kadet w Royal Naval College w Dartmouth.
W 1939 roku król Jerzy VI i królowa Elżbieta odwiedzili Royal Naval College w Dartmouth. Podczas wizyty królowa i Louis Mountbatten poprosili Filipa o eskortowanie dwóch córek króla, Elżbiety i Małgorzaty, które były trzecimi kuzynkami Filipa przez królową Wiktorię oraz kuzynkami drugiego stopnia przez króla Chrystiana IX Duńskiego.
Następnie Filip został repatriowany do Grecji, gdzie w połowie 1939 roku mieszkał przez miesiąc z matką w Atenach.
Na polecenie greckiego króla, Jerzego II, Filip wrócił do Wielkiej Brytanii we wrześniu, aby wznowić szkolenie w Royal Navy.
Filip ukończył Dartmouth w następnym roku jako najlepszy kadet na swoim kursie.
Podczas II wojny światowej Filip kontynuował służbę w brytyjskich siłach zbrojnych, podczas gdy dwóch jego szwagrów, książę Christoph Heski i Berthold, margrabia Badenii, walczyło po przeciwnej, niemieckiej stronie.
Filip został mianowany kadetem w styczniu 1940 roku. Spędził cztery miesiące na pancerniku HMS Ramillies, chroniąc konwoje Australijskich Sił Ekspedycyjnych na Oceanie Indyjskim, a następnie odbył krótsze przydziały na HMS Kent, HMS Shropshire oraz na Cejlonie.
Po inwazji Włoch na Grecję w październiku 1940 roku, Filip został przeniesiony z Oceanu Indyjskiego na pancernik HMS Valiant w Flocie Śródziemnomorskiej.
1 lutego 1941 roku Philip otrzymał stopień podporucznika po ukończeniu serii kursów w Portsmouth, podczas których uzyskał najwyższą ocenę w czterech z pięciu części egzaminu kwalifikacyjnego.
Philip został wymieniony w meldunkach za swoją służbę podczas bitwy pod Matapanem, podczas której obsługiwał reflektory pancernika. Został również odznaczony greckim Krzyżem Wojennym.
Między innymi Philip brał udział w bitwie o Kretę.
W czerwcu 1942 roku Philip został przydzielony do niszczyciela klasy V i W oraz lidera flotylli HMS Wallace, który brał udział w zadaniach eskorty konwojów na wschodnim wybrzeżu Wielkiej Brytanii, a także w alianckiej inwazji na Sycylię.
Awans na porucznika nastąpił 16 lipca 1942 roku.
W październiku tego samego roku Philip został pierwszym porucznikiem HMS Wallace, stając się w wieku 21 lat jednym z najmłodszych pierwszych poruczników w Royal Navy.
Podczas inwazji na Sycylię w lipcu 1943 roku, jako zastępca dowódcy Wallace, ocalił swój statek przed nocnym atakiem bombowców. Opracował plan wypuszczenia tratwy ze świecami dymnymi, co skutecznie odwróciło uwagę bombowców, pozwalając statkowi niezauważenie odpłynąć.
W 1944 roku Filip przeniósł się na nowy niszczyciel, HMS Whelp, gdzie służył w Brytyjskiej Flocie Pacyfiku w ramach 27. Flotylli Niszczycieli.
Filip był obecny w Zatoce Tokijskiej, gdy podpisywano akt kapitulacji Japonii.
Filip powrócił do Wielkiej Brytanii na pokładzie Whelp w styczniu 1946 roku i został skierowany jako instruktor do HMS Royal Arthur, szkoły podoficerskiej w Corsham w hrabstwie Wiltshire.
Ostatecznie, latem 1946 roku, Filip poprosił króla o rękę jego córki. Król wyraził zgodę pod warunkiem, że wszelkie oficjalne zaręczyny zostaną odłożone do 21. urodzin Elżbiety w kwietniu następnego roku.
Do marca 1947 roku Filip zrzekł się swoich greckich i duńskich tytułów królewskich, przyjął nazwisko Mountbatten po rodzinie swojej matki i został naturalizowanym obywatelem brytyjskim.
Zaręczyny zostały ogłoszone publicznie 10 lipca 1947 roku.
Choć Filip wydawał się „zawsze uważać za anglikanina” i uczęszczał na nabożeństwa anglikańskie wraz z kolegami z klasy i krewnymi w Anglii oraz przez cały okres służby w Royal Navy, został ochrzczony w Greckim Kościele Prawosławnym. Arcybiskup Canterbury, Geoffrey Fisher, chciał „uregulować” pozycję Filipa, oficjalnie przyjmując go do Kościoła Anglii, co uczynił w październiku 1947 roku.
Dzień przed ślubem król Jerzy VI nadał Filipowi tytuł Jego Królewskiej Wysokości, a w dniu ślubu, 20 listopada 1947 roku, uczynił go księciem Edynburga, hrabią Merioneth i baronem Greenwich z Greenwich w hrabstwie Londyn. W rezultacie, będąc już kawalerem Orderu Podwiązki, między 19 a 20 listopada 1947 roku nosił niezwykły tytuł Jego Królewskiej Wysokości Sir Filipa Mountbattena i tak został opisany w listach patentowych z 20 listopada 1947 roku.
Filip i Elżbieta pobrali się podczas ceremonii w Opactwie Westminsterskim, która została nagrana i transmitowana przez radio BBC dla 200 milionów ludzi na całym świecie. W powojennej Wielkiej Brytanii niedopuszczalne było zaproszenie na ślub któregokolwiek z niemieckich krewnych księcia Edynburga, w tym trzech żyjących sióstr Filipa, z których wszystkie wyszły za mąż za niemieckich książąt.
Filip był prezesem National Playing Fields Association (obecnie znanej jako Fields in Trust) przez 64 lata, od 1947 roku, aż do momentu, gdy w 2013 roku rolę tę przejął jego wnuk, książę William.
Po miesiącu miodowym w rodzinnym domu Mountbattenów, Broadlands, Filip powrócił do marynarki wojennej, początkowo na stanowisko biurowe w Admiralicji, a później na kurs sztabowy w Naval Staff College w Greenwich.
Filip jest patronem około 800 organizacji, koncentrując się w szczególności na środowisku, przemyśle, sporcie i edukacji. Jego pierwszym samodzielnym wystąpieniem jako księcia Edynburga było wręczenie nagród w marcu 1948 roku podczas finałów bokserskich London Federation of Boys' Clubs w Royal Albert Hall.
Filip został wprowadzony do Izby Lordów 21 lipca 1948 roku, bezpośrednio przed swoim wujem Louisem Mountbattenem, który otrzymał tytuł hrabiego Mountbatten of Burma. Filip, podobnie jak jego synowie Karol i Andrzej oraz inni członkowie rodziny królewskiej (z wyjątkiem 1. hrabiego Snowdon), przestał być członkiem Izby Lordów po wejściu w życie ustawy o Izbie Lordów z 1999 roku. Nigdy nie zabrał głosu w Izbie.
Ich dwoje pierwszych dzieci urodziło się, zanim Elżbieta zastąpiła swojego ojca na tronie w 1952 roku: książę Karol w 1948 roku i księżniczka Anna w 1950 roku. Ich małżeństwo jest obecnie najdłuższym małżeństwem w historii brytyjskiej monarchii.
Od 1949 roku Filip stacjonował na Malcie (mieszkając w Villa Guardamangia) po tym, jak został przydzielony jako pierwszy porucznik niszczyciela HMS Chequers, okrętu flagowego 1. Flotylli Niszczycieli Floty Śródziemnomorskiej.
16 lipca 1950 roku Filip został awansowany na komandora podporucznika i objął dowództwo nad fregatą HMS Magpie.
Aktywna kariera morska Filipa dobiegła końca w lipcu 1951 roku.
W związku ze złym stanem zdrowia króla, księżniczka Elżbieta i książę Edynburga zostali powołani do Tajnej Rady 4 listopada 1951 roku, po zakończeniu podróży przez całą Kanadę.
6 lutego 1952 roku przebywali w Kenii, kiedy ojciec Elżbiety zmarł, a ona została królową. To Filip przekazał Elżbiecie tę wiadomość w Sagana Lodge, a rodzina królewska natychmiast powróciła do Wielkiej Brytanii.
30 czerwca 1952 roku Filip awansował na stopień komandora.
W 1952 roku Filip został patronem The Industrial Society (przemianowanego później na The Work Foundation).
Koronacja Elżbiety II odbyła się 2 czerwca 1953 roku w Opactwie Westminsterskim w Londynie.
Wstąpienie Elżbiety na tron wywołało pytanie o nazwę domu królewskiego, ponieważ Elżbieta po ślubie zazwyczaj przyjęłaby nazwisko Filipa. Wuj księcia, hrabia Mountbatten z Birmy, opowiadał się za nazwą Domu Mountbattenów. Filip zasugerował Dom Edynburga, od swojego tytułu książęcego. Kiedy królowa Maria, babka Elżbiety, usłyszała o tym, poinformowała brytyjskiego premiera Winstona Churchilla, który później sam doradził królowej wydanie proklamacji królewskiej ogłaszającej, że dom królewski ma pozostać znany jako Dom Windsorów. Książę Filip prywatnie narzekał: „Jestem tylko cholerną amebą. Jestem jedynym mężczyzną w kraju, któremu nie wolno nadać własnego nazwiska własnym dzieciom”.
W 1956 roku książę wraz z Kurtem Hahnem założył Nagrodę Księcia Edynburga, aby dać młodym ludziom „poczucie odpowiedzialności za siebie i swoje społeczności”.
W tym samym roku Filip założył również Commonwealth Study Conferences.
Filip otworzył Letnie Igrzyska Olimpijskie 1956 w Melbourne.
Filip odwiedził Antarktydę, stając się pierwszym członkiem rodziny królewskiej, który przekroczył koło podbiegunowe południowe.
Dalsze doniesienia prasowe twierdziły, że królowa i książę oddalają się od siebie, co rozwścieczyło księcia i zaniepokoiło królową, która wydała stanowcze dementi. 22 lutego 1957 roku królowa nadała swojemu mężowi styl i tytuł księcia Zjednoczonego Królestwa na mocy listów patentowych i ogłoszono w gazecie, że będzie znany jako „Jego Królewska Wysokość Książę Filip, Książę Edynburga”.
Filip został powołany do Tajnej Rady Królowej dla Kanady 14 października 1957 roku, składając przysięgę wierności osobiście przed królową w jej kanadyjskiej rezydencji, Rideau Hall.
8 lutego 1960 roku, kilka lat po śmierci królowej Marii i rezygnacji Churchilla ze stanowiska premiera, królowa wydała Order w Radzie ogłaszający, że Mountbatten-Windsor będzie nazwiskiem jej i jej męża potomków w linii męskiej, którzy nie noszą tytułu Królewskiej Wysokości ani tytułu księcia lub księżniczki. Choć wydaje się, że królowa „całkowicie nastawiła się” na taką zmianę i myślała o niej od jakiegoś czasu, nastąpiło to zaledwie 11 dni przed narodzinami księcia Andrzeja (19 lutego) i dopiero po trzech miesiącach długotrwałej korespondencji między ekspertem konstytucyjnym Edwardem Iwi (który twierdził, że bez takiej zmiany królewskie dziecko urodziłoby się z „piętnem nieślubnego”) a premierem Haroldem Macmillanem, który próbował odrzucić sugestie Iwi.
Filip pełnił funkcję brytyjskiego prezesa World Wildlife Fund w latach 1961–1982, prezesa międzynarodowego od 1981 roku oraz prezesa honorowego od 1996 roku.
Filip był prezesem Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej w latach 1964–1986, pełnił funkcję kanclerza uniwersytetów w Cambridge, Edynburgu, Salford i Walii.
W Kanadzie w 1969 roku Filip wypowiedział się na temat swoich poglądów na republikanizm: Całkowitym nieporozumieniem jest wyobrażenie sobie, że monarchia istnieje w interesie monarchy. Nie istnieje. Istnieje w interesie ludzi. Jeśli w jakimkolwiek momencie jakikolwiek naród uzna, że system jest nie do przyjęcia, to od niego zależy jego zmiana.
Książę Karol i Lady Diana Spencer pobrali się.
Na początku 1981 roku Filip napisał do swojego najstarszego syna, Karola, doradzając mu, aby podjął decyzję, czy oświadczyć się Lady Dianie Spencer, czy zakończyć ich zaloty. Karol czuł presję ze strony ojca, by podjąć decyzję, co też zrobił, oświadczając się Dianie w lutym.
Do 1992 roku małżeństwo księcia i księżnej Walii rozpadło się. Królowa i Filip zorganizowali spotkanie między Karolem a Dianą, próbując doprowadzić do pojednania, ale bezskutecznie.
Karol i Diana rozwiedli się 28 sierpnia 1996 roku.
Rok po rozwodzie Diana zginęła w wypadku samochodowym w Paryżu 31 sierpnia 1997 roku. W tym czasie książę przebywał na wakacjach w Balmoral z dalszą rodziną królewską. W swoim smutku dwaj synowie Diany, książęta William i Harry, chcieli pójść do kościoła, więc ich dziadkowie zabrali ich tam tego ranka.
Przez pięć dni królowa i książę chronili swoich wnuków przed wynikającym z tego zainteresowaniem prasy, zatrzymując ich w Balmoral, gdzie mogli przeżywać żałobę w prywatności.
Odludne życie rodziny królewskiej wywołało niezadowolenie opinii publicznej, jednak nastroje zmieniły się po transmisji na żywo z udziałem Królowej 5 września. Synowie Diany wahali się, nie będąc pewnymi, czy powinni iść za jej trumną podczas konduktu pogrzebowego. Filip powiedział Williamowi: „Jeśli nie pójdziesz, myślę, że będziesz tego później żałował. Jeśli ja pójdę, pójdziesz ze mną?”. W dniu pogrzebu Filip, William, Harry, Karol oraz brat Diany, hrabia Spencer, szli przez Londyn za jej marami.
Podczas Złotego Jubileuszu swojej żony w 2002 roku, Książę został pochwalony przez spikera brytyjskiej Izby Gmin za swoją rolę we wspieraniu Królowej podczas jej panowania. Czas sprawowania funkcji małżonka monarchy przez Księcia Edynburga przewyższa czas sprawowania tej funkcji przez jakiegokolwiek innego małżonka w historii Wielkiej Brytanii.
W kwietniu 2008 roku Filip został przyjęty do szpitala króla Edwarda VII w Londynie w celu „oceny i leczenia” infekcji klatki piersiowej, choć wszedł do szpitala o własnych siłach, szybko wyzdrowiał i trzy dni później został wypisany, aby dochodzić do zdrowia w zamku Windsor.
W sierpniu „Evening Standard” doniósł, że cierpi on na raka prostaty. Pałac Buckingham, który zazwyczaj odmawia komentarzy na temat plotek o złym stanie zdrowia, stwierdził, że raport ten stanowi naruszenie prywatności i wydał oświadczenie zaprzeczające tej historii. Gazeta wycofała się z raportu i przyznała, że był on nieprawdziwy.
W czerwcu 2011 roku, w wywiadzie z okazji swoich 90. urodzin, powiedział, że teraz zwolni tempo i ograniczy swoje obowiązki, stwierdzając, że „zrobił swoje”. Jego żona, Królowa, nadała mu tytuł Lorda Wysokiego Admirała z okazji jego 90. urodzin.
Podczas pobytu w Sandringham House, królewskiej rezydencji w Norfolk, 23 grudnia 2011 roku, Książę poczuł bóle w klatce piersiowej i został zabrany na oddział kardiologii w szpitalu Papworth w Cambridgeshire, gdzie przeszedł udaną angioplastykę wieńcową i stentowanie. Został wypisany 27 grudnia.
4 czerwca 2012 roku, podczas obchodów Diamentowego Jubileuszu jego żony, Filip został zabrany z zamku Windsor do szpitala króla Edwarda VII z powodu infekcji pęcherza. Został wypisany ze szpitala 9 czerwca. Po nawrocie infekcji w sierpniu 2012 roku, podczas pobytu w zamku Balmoral, został przyjęty do Aberdeen Royal Infirmary na pięć nocy w ramach środka zapobiegawczego.
W czerwcu 2013 roku Filip został przyjęty do London Clinic na operację zwiadowczą jamy brzusznej, spędzając w szpitalu 11 dni.
21 maja 2014 roku Książę pojawił się publicznie z bandażem na prawej dłoni po „drobnym zabiegu”, który przeprowadzono w Pałacu Buckingham poprzedniego dnia.
W czerwcu 2017 roku Filip został zabrany z Windsoru do Londynu i przyjęty do szpitala króla Edwarda VII po zdiagnozowaniu infekcji. Spędził dwie noce w szpitalu i nie mógł wziąć udziału w uroczystym otwarciu sesji parlamentu oraz wyścigach Royal Ascot.
Książę Filip przeszedł na emeryturę od swoich obowiązków królewskich 2 sierpnia 2017 roku, spotykając się z Royal Marines podczas swojego ostatniego samodzielnego wystąpienia publicznego w wieku 96 lat. Od 1952 roku wykonał 22 219 samodzielnych zobowiązań. Premier Theresa May podziękowała mu za „niezwykłe życie pełne służby”.
20 listopada 2017 roku Filip świętował 70. rocznicę ślubu z Królową, co uczyniło ją pierwszym brytyjskim monarchą świętującym platynową rocznicę ślubu.
W 2017 roku British Heart Foundation podziękowała księciu Filipowi za bycie jej patronem przez 55 lat, podczas których, oprócz organizowania zbiórek pieniędzy, „wspierał tworzenie dziewięciu centrów doskonałości finansowanych przez BHF”.
3 kwietnia 2018 roku Filip został przyjęty do szpitala króla Edwarda VII na planowaną operację wymiany stawu biodrowego, która odbyła się następnego dnia. Stało się to po tym, jak Książę opuścił coroczne nabożeństwa Maundy Thursday i Niedzieli Wielkanocnej. 12 kwietnia jego córka, księżniczka Anna, spędziła około 50 minut w szpitalu i później powiedziała, że jej ojciec jest „w dobrej formie”. Następnego dnia został wypisany.
19 maja, sześć tygodni później, Filip wziął udział w ślubie swojego wnuka, księcia Harry'ego, z Meghan Markle i był w stanie iść z Królową bez niczyjej pomocy.
W październiku tego samego roku Filip towarzyszył Królowej na ślubie ich wnuczki, księżniczki Eugenii, z Jackiem Brooksbankiem, a „The Daily Telegraph” donosił, że Filip podejmuje decyzję o udziale w wydarzeniu na zasadzie „wstaję i patrzę, jak się czuję”.
17 stycznia 2019 roku 97-letni Filip brał udział w wypadku samochodowym, wyjeżdżając na główną drogę w pobliżu posiadłości Sandringham. Oficjalne oświadczenie głosiło, że nie odniósł obrażeń. Świadek, który przybył księciu z pomocą, opisał, że musiał wycierać krew z jego dłoni. Kierowca i pasażer drugiego samochodu zostali ranni i zabrani do szpitala. Filip udał się do szpitala następnego ranka w ramach środków ostrożności. Przeprosił, a trzy tygodnie później dobrowolnie oddał swoje prawo jazdy.
14 lutego prokuratura (Crown Prosecution Service) ogłosiła, że ściganie Filipa nie leży w interesie publicznym. Książę nadal może prowadzić pojazdy na terenie prywatnych posiadłości; w kwietniu 2019 roku widziano go za kierownicą na terenie zamku Windsor.
Filipa nie widziano publicznie od czasu, gdy w maju 2019 roku uczestniczył w ślubie lady Gabrielli Kingston.
Od 20 do 24 grudnia 2019 roku Filip przebywał w szpitalu króla Edwarda VII, gdzie leczono go z powodu „wcześniej istniejącego schorzenia”. Wizytę tę Pałac Buckingham określił jako „środek zapobiegawczy”.
Zdjęcie Filipa z królową podczas izolacji na zamku Windsor w czasie pandemii COVID-19 zostało opublikowane przed jego 99. urodzinami w czerwcu 2020 roku.
W lipcu 2020 roku ustąpił ze stanowiska pułkownika pułku The Rifles, które piastował od 2007 roku. Jego następczynią została księżna Kornwalii.
9 stycznia 2021 roku Filip i królowa zostali zaszczepieni przeciwko COVID-19 przez lekarza domowego na zamku Windsor.
16 lutego 2021 roku Filip został przyjęty do szpitala króla Edwarda VII jako „środek zapobiegawczy” po tym, jak poczuł się źle.
Filipa odwiedził książę Karol 20 lutego.
23 lutego Pałac Buckingham potwierdził, że Filip „reaguje na leczenie” infekcji.
1 marca 2021 roku Filip został przewieziony karetką do szpitala św. Bartłomieja w celu kontynuacji leczenia infekcji, a także w celu poddania się „badaniom i obserwacji” w związku z wcześniej istniejącą chorobą serca.
3 marca Filip przeszedł udany zabieg w związku z chorobą serca.
5 marca Filip został przeniesiony z powrotem do szpitala króla Edwarda VII.
Filip zmarł rano 9 kwietnia 2021 roku na zamku Windsor w wieku 99 lat, dwa miesiące przed swoimi 100. urodzinami. Był najdłużej urzędującym małżonkiem monarchy w historii Wielkiej Brytanii. Prywatnie królowa opisała śmierć męża jako „pozostawienie ogromnej pustki w jej życiu”.
Pogrzeb odbył się 17 kwietnia 2021 roku w kaplicy św. Jerzego na zamku Windsor, a książę został pochowany w Krypcie Królewskiej wewnątrz kaplicy św. Jerzego.
