Historia Russell Bufalino

Bufalino urodził się 29 października 1903 r. w Montedoro na Sycylii.

Bufalino wyemigrował wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych przez port w Nowym Jorku w 1906 roku.

Bufalino osiedlił się w Buffalo w stanie Nowy Jork, gdzie jako nastolatek wkroczył na drogę przestępczą.

Na początku lat 20. XX wieku Bufalino rozpoczął współpracę z Josephem Barbarą, innym bimbrownikiem z północnej części stanu Nowy Jork, mieszkającym w Endicott.

Bufalino poślubił Carolinę Sciandrę, która pochodziła z sycylijskiej rodziny mafijnej.

Bufalino pracował u boku wielu gangsterów z Buffalo, z których niektórzy stali się czołowymi przywódcami rodziny przestępczej z Buffalo oraz innych przyszłych rodzin Cosa Nostra wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Relacje te okazały się bardzo pomocne dla Bufalino w jego karierze przestępczej. Więzi rodzinne i klanowe były ważne dla sycylijsko-amerykańskich przestępców; tworzyły silny, tajny system wsparcia, którego osoby z zewnątrz lub organy ścigania nie mogły zinfiltrować.

Bufalino przeprowadził się później do Kingston w Pensylwanii w 1940 roku.

Na początku lat 50. Urząd Imigracyjny i Naturalizacyjny kilkakrotnie próbował deportować Bufalino, ale przez 15 lat nie odnosił sukcesów, ponieważ rząd włoski nie chciał przyjąć go z powrotem do kraju.

Bufalino poznał kierowcę ciężarówki Franka Sheerana w 1955 roku, kiedy zaoferował mu pomoc w naprawie pojazdu; Sheeran później pracował dla niego, wożąc go i realizując dostawy. Bufalino przedstawił Sheerana prezydentowi związku zawodowego Teamsters, Jimmy'emu Hoffie. Hoffa, który stał się bliskim przyjacielem Sheerana, wykorzystywał go jako „mięśniaka”, m.in. do zabójstw opornych członków związku i członków rywalizujących organizacji zagrażających wpływom Teamsters.

Lokalny policjant stanowy Edgar D. Croswell wiedział, że Carmine Galante został zatrzymany przez policję po wizycie w posiadłości Barbary. Kontrola Galante przeprowadzona przez funkcjonariuszy wykazała, że prowadził samochód bez prawa jazdy i miał bogatą kartotekę kryminalną w Nowym Jorku.

14 listopada 1957 r. potężni mafiosi ze Stanów Zjednoczonych i Włoch zebrali się w posiadłości Barbary w Apalachin w stanie Nowy Jork. Kuba była jednym z tematów dyskusji w Apalachin, szczególnie w kontekście interesów La Cosa Nostra na wyspie związanych z hazardem i przemytem narkotyków. Ważnym punktem obrad był również międzynarodowy handel narkotykami. Innymi istotnymi tematami były interesy i wymuszenia w nowojorskim przemyśle odzieżowym, takie jak lichwa wobec właścicieli firm i kontrola transportu w centrum odzieżowym.

W czasie poprzedzającym spotkanie w listopadzie 1957 r. funkcjonariusz Croswell sporadycznie obserwował dom Barbary. Dowiedział się, że syn Barbary rezerwuje pokoje w lokalnych hotelach, a do domu dostarczana jest duża ilość mięsa od lokalnego rzeźnika. To wzbudziło podejrzenia Croswella, więc postanowił mieć dom Barbary na oku. Kiedy policja stanowa znalazła wiele luksusowych samochodów zaparkowanych przy domu, zaczęła spisywać numery rejestracyjne. Po odkryciu, że wiele z tych aut jest zarejestrowanych na znanych przestępców, na miejsce przybyły posiłki policji stanowej i zaczęły ustawiać blokadę drogową.

Zaledwie po rozpoczęciu spotkania Bartolo Guccia, pochodzący z Castellammare del Golfo pracownik Barbary, zauważył policyjną blokadę, opuszczając posiadłość. Guccia później twierdził, że wracał do domu Barbary, aby sprawdzić zamówienie na ryby. Niektórzy uczestnicy próbowali odjechać, ale zostali zatrzymani przez blokadę. Inni przedzierali się przez pola i lasy, niszcząc swoje drogie garnitury, zanim zostali złapani. Wielu mafiosów uciekło przez lasy otaczające posiadłość Barbary.

W 1957 roku, po przejęciu kontroli nad rodziną Luciano od szefa Franka Costello, szef Vito Genovese chciał zalegalizować swoją nową władzę, organizując krajowe spotkanie Cosa Nostra. Genovese wybrał szefa z Buffalo i członka Komisji, Stefano „The Undertaker” Magaddino, który z kolei wyznaczył szefa przestępczego z północno-wschodniej Pensylwanii, Josepha Barbarę, oraz Bufalino do nadzorowania wszystkich przygotowań.

Po śmierci Barbary w czerwcu 1959 r. Komisja uznała Bufalino za oficjalnego szefa rodziny.

20 kwietnia 1973 r. Bufalino został aresztowany w nocnym klubie w Scranton podczas nalotu FBI. Postawiono mu zarzuty ingerencji w handel międzystanowy, utrudniania wymiaru sprawiedliwości, hazardu i transportu skradzionego mienia, ale później został zwolniony za kaucją w wysokości 50 000 dolarów.

Policja zatrzymała na blokadzie samochód prowadzony przez Bufalino, którego pasażerami byli Genovese i trzech innych mężczyzn, gdy opuszczali posiadłość; Bufalino powiedział, że przyjechał odwiedzić swojego chorego przyjaciela, Barbarę. Wszyscy zatrzymani zostali ukarani grzywnami w wysokości do 10 000 dolarów każdy i otrzymali wyroki więzienia od trzech do pięciu lat.

W 1977 roku Bufalino został oskarżony o wymuszenia po tym, jak Jack Napoli, objęty programem ochrony świadków, zeznał, że Bufalino groził mu śmiercią za niespłacenie długu w wysokości 25 000 dolarów u jubilera w Nowym Jorku. Gdy tylko postawiono mu zarzuty, Bufalino podjął kroki w celu zmniejszenia ryzyka dalszych oskarżeń karnych. Mianował caporegime Edwarda Sciandrę na pełniącego obowiązki szefa i wycofał się z codziennych operacji rodziny.

8 sierpnia 1978 r. Bufalino został uznany winnym i skazany na cztery lata więzienia za udział w próbie wymuszenia. Odsiedział prawie trzy lata.

Bufalino został zwolniony w maju 1981 roku, ale ponownie postawiono mu zarzuty, tym razem za spiskowanie w celu zabicia świadka, Napoliego. Główny świadek oskarżenia, Jimmy Fratianno, zeznał, że w 1976 roku Bufalino poprosił jego oraz Michaela Rizzitello o zabicie Napoliego.

W listopadzie 1981 roku Bufalino został skazany na 10 lat pozbawienia wolności, które odbywał w więzieniu federalnym United States Penitentiary w Leavenworth.

Gdy Bufalino ponownie trafił do więzienia, a rodzina znalazła się pod lupą śledczych federalnych, siła organizacji zaczęła słabnąć. W 1989 roku Bufalino został zwolniony z więzienia, a kierowanie pozostałościami rodziny z Northeastern przekazano Billy'emu D'Elii.

25 lutego 1994 roku Bufalino zmarł z przyczyn naturalnych w szpitalu Nesbitt Memorial Hospital w Kingston w Pensylwanii w wieku 90 lat. Został pochowany na cmentarzu Denison w Swoyersville w Pensylwanii.

W postać Bufalino wcielił się Joe Pesci w filmie Martina Scorsese z 2019 roku pt. Irlandczyk.

The Irishman movie poster

Kontynuuj w Storyteller