1797 do pon. lis 26, 1883
U.S.
Sojourner Truth (1797 – 26 listopada 1883) była afroamerykańską abolicjonistką i działaczką na rzecz praw kobiet. Truth urodziła się jako niewolnica w Swartekill w stanie Nowy Jork, ale w 1826 roku uciekła wraz ze swoją małą córką ku wolności. Po skierowaniu sprawy do sądu w 1828 roku, aby odzyskać syna, stała się pierwszą czarnoskórą kobietą, która wygrała taki proces przeciwko białemu mężczyźnie.
Truth była jednym z 10 lub 12 dzieci urodzonych przez Jamesa i Elizabeth Baumfree (lub Bomefree). Pułkownik Hardenbergh kupił Jamesa i Elizabeth Baumfree od handlarzy niewolnikami i zatrzymał ich rodzinę w swojej posiadłości na dużym, pagórkowatym terenie zwanym holenderską nazwą Swartekill (na północ od dzisiejszego Rifton), w mieście Esopus w stanie Nowy Jork, 95 mil (153 km) na północ od Nowego Jorku.
Charles Hardenbergh zmarł w 1806 roku.
Dziewięcioletnia Truth (znana jako Belle) została sprzedana na aukcji wraz ze stadem owiec za 100 dolarów Johnowi Neely'emu w pobliżu Kingston w stanie Nowy Jork. Do tego czasu Truth mówiła tylko po holendersku. Później opisywała Neely'ego jako okrutnego i surowego, opowiadając, jak bił ją codziennie, a raz nawet wiązką rózg.
W 1808 roku Neely sprzedał ją za 105 dolarów właścicielowi tawerny Martinusowi Schryverowi z Port Ewen w stanie Nowy Jork, który był jej właścicielem przez 18 miesięcy.
Schryver następnie sprzedał Truth w 1810 roku Johnowi Dumontowi z West Park w stanie Nowy Jork. Choć ten czwarty właściciel był do niej przychylnie nastawiony, między Truth a żoną Dumonta, Elizabeth Waring Dumont, istniało znaczne napięcie; nękała ona Truth i utrudniała jej życie.
Około 1815 roku Truth poznała i zakochała się w zniewolonym mężczyźnie o imieniu Robert z sąsiedniej farmy. Właściciel Roberta (Charles Catton Jr., malarz pejzażysta) zabronił im utrzymywania relacji; nie chciał, aby zniewoleni przez niego ludzie mieli dzieci z osobami, których on nie zniewolił, ponieważ nie byłby właścicielem tych dzieci. Pewnego dnia Robert zakradł się, by zobaczyć się z Truth. Kiedy Catton i jego syn go znaleźli, brutalnie pobili Roberta, dopóki Dumont w końcu nie interweniował. Truth nigdy więcej nie widziała Roberta po tym dniu, a on zmarł kilka lat później.
Pod koniec 1826 roku Truth uciekła ku wolności wraz ze swoją małą córką, Sophią. Musiała zostawić swoje pozostałe dzieci, ponieważ nie zostały one prawnie uwolnione na mocy dekretu o emancypacji, dopóki nie przepracowały jako służące do dwudziestego roku życia. Później powiedziała: „Nie uciekłam, bo uważałam to za niegodziwe, ale odeszłam, wierząc, że to właściwe”. Znalazła drogę do domu Isaaca i Marii Van Wagenen w New Paltz, którzy przyjęli ją i jej dziecko. Isaac zaproponował wykupienie jej usług na pozostałą część roku (do czasu wejścia w życie stanowej emancypacji), na co Dumont przystał za 20 dolarów. Mieszkała tam do czasu zatwierdzenia ustawy o emancypacji stanu Nowy Jork rok później.
W 1799 roku stan Nowy Jork zaczął wprowadzać przepisy dotyczące zniesienia niewolnictwa, chociaż proces emancypacji osób zniewolonych w Nowym Jorku zakończył się dopiero 4 lipca 1827 roku. Dumont obiecał przyznać Truth wolność na rok przed stanową emancypacją, „jeśli będzie dobrze pracować i będzie wierna”. Zmienił jednak zdanie, twierdząc, że kontuzja ręki uczyniła ją mniej produktywną. Była wściekła, ale kontynuowała pracę, przędąc 100 funtów wełny, aby zaspokoić swoje poczucie obowiązku wobec niego.
Truth dowiedziała się, że jej syn Peter, wówczas pięcioletni, został nielegalnie sprzedany przez Dumonta właścicielowi w Alabamie. Z pomocą rodziny Van Wagenen skierowała sprawę do sądu i w 1828 roku, po miesiącach postępowań sądowych, odzyskała syna, który był maltretowany przez swoich właścicieli. Truth stała się jedną z pierwszych czarnoskórych kobiet, które wystąpiły w sądzie przeciwko białemu mężczyźnie i wygrały sprawę.
Podczas pobytu u rodziny Van Wagenen Truth przeżyła zmieniające życie doświadczenie religijne i stała się gorliwą chrześcijanką. W 1829 roku przeprowadziła się z synem Peterem do Nowego Jorku, gdzie pracowała jako gospodyni u Elijaha Piersona, chrześcijańskiego ewangelisty. Podczas pobytu w Nowym Jorku zaprzyjaźniła się z Mary Simpson, właścicielką sklepu spożywczego przy John Street, która twierdziła, że kiedyś była zniewolona przez George'a Washingtona. Łączyło je zainteresowanie działalnością charytatywną na rzecz ubogich i stały się bliskimi przyjaciółkami.
W 1832 roku Sojourner Truth poznała Roberta Matthewsa, znanego również jako Prorok Matthias, i podjęła u niego pracę jako gospodyni w kolonii komunalnej Matthias Kingdom.
W 1839 roku syn Truth, Peter, podjął pracę na statku wielorybniczym o nazwie Zone of Nantucket. W latach 1840–1841 otrzymała od niego trzy listy, choć w trzecim liście napisał, że wysłał ich pięć. Peter powiedział również, że nigdy nie otrzymał żadnego z jej listów. Kiedy statek wrócił do portu w 1842 roku, Petera nie było na pokładzie i Truth nigdy więcej o nim nie słyszała.
W latach 40. XIX wieku w Bostonie w stanie Massachusetts William Lloyd Garrison zaprosił Sojourner Truth do wygłoszenia przemówienia na dorocznej konwencji antyniewolniczej. Wendell Phillips miał przemawiać po niej, co ją zdenerwowało, ponieważ był znany jako świetny mówca. Więc Truth zaśpiewała piosenkę „I am Pleading for My people”, która była jej własną oryginalną kompozycją śpiewaną na melodię Auld Lang Syne.
W tamtym czasie Truth zaczęła uczęszczać na obozy adwentystów millerytów. Milleryci podążali za naukami Williama Millera z Nowego Jorku, który głosił, że Jezus pojawi się w latach 1843–1844, przynosząc koniec świata. Wielu członków społeczności millerytów bardzo ceniło kazania i śpiew Truth, a ona przyciągała tłumy, gdy przemawiała.
Rok 1843 był punktem zwrotnym dla Baumfree. Została metodystką, a 1 czerwca, w niedzielę Zesłania Ducha Świętego, zmieniła imię na Sojourner Truth. Wybrała to imię, ponieważ usłyszała głos Ducha Bożego wzywający ją do głoszenia prawdy. Powiedziała swoim przyjaciołom: „Duch mnie wzywa, a ja muszę iść” i wyruszyła w drogę, podróżując i głosząc kazania o zniesieniu niewolnictwa.
W 1844 roku dołączyła do Northampton Association of Education and Industry we Florence w stanie Massachusetts. Założona przez abolicjonistów organizacja wspierała prawa kobiet, tolerancję religijną oraz pacyfizm. W ciągu czteroipółletniej historii stowarzyszenia liczyło ono łącznie 240 członków, choć nigdy nie było ich więcej niż 120 jednocześnie. Mieszkali na terenie 470 akrów (1,9 km2), hodując zwierzęta gospodarskie oraz prowadząc tartak, młyn zbożowy i fabrykę jedwabiu. Truth mieszkała i pracowała w tej wspólnocie, nadzorując pralnię, w której pracowali zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Podczas pobytu tam Truth poznała Williama Lloyda Garrisona, Fredericka Douglassa i Davida Rugglesa. Zachęcona przez społeczność, Truth wygłosiła w tamtym roku swoje pierwsze przemówienie przeciwko niewolnictwu.
W 1844 roku w Northampton w stanie Massachusetts: podczas zjazdu religijnego (camp meeting), w którym uczestniczyła jako wędrowna kaznodziejka, grupa „dzikich młodych ludzi” zakłóciła spotkanie, odmówiła wyjścia i groziła podpaleniem namiotów. Truth wyczuła strach ogarniający wiernych i ukryła się za kufrem w swoim namiocie, myśląc, że skoro jest jedyną czarnoskórą osobą, tłum zaatakuje ją jako pierwszą. Jednakże uspokoiła się i postanowiła coś zrobić: gdy hałas tłumu narastał, a pewna kaznodziejka „drżała na mównicy”, Truth wyszła na małe wzgórze i zaczęła śpiewać „w swój najbardziej żarliwy sposób, z całą siłą swojego potężnego głosu, hymn o zmartwychwstaniu Chrystusa”. Jej pieśń „It was Early in the Morning” przyciągnęła buntowników i uciszyła ich. Namawiali ją do śpiewania, głoszenia kazań i modlitwy dla ich rozrywki. Po śpiewaniu pieśni i głoszeniu kazań przez około godzinę, Truth wynegocjowała z nimi, że odejdą po jednej ostatniej pieśni. Tłum zgodził się i opuścił miejsce zjazdu.
W 1846 roku grupa została rozwiązana, nie będąc w stanie się utrzymać. W 1845 roku dołączyła do gospodarstwa domowego George'a Bensona, szwagra Williama Lloyda Garrisona. W 1849 roku odwiedziła Johna Dumonta, zanim ten przeprowadził się na zachód.
Truth zaczęła dyktować swoje wspomnienia swojej przyjaciółce Olive Gilbert, a w 1850 roku William Lloyd Garrison prywatnie opublikował jej książkę „The Narrative of Sojourner Truth: a Northern Slave”.
Sojourner Truth kupiła dom we Florence za 300 dolarów i przemawiała na pierwszej Krajowej Konwencji Praw Kobiet w Worcester w stanie Massachusetts. W 1854 roku, dzięki dochodom ze sprzedaży swojej narracji oraz wizytówek z podpisem „Sprzedaję cień, by wesprzeć substancję”, spłaciła hipotekę zaciągniętą u swojego przyjaciela ze społeczności, Samuela L. Hilla.
W 1851 roku Truth dołączyła do George'a Thompsona, abolicjonisty i mówcy, podczas trasy wykładowej po środkowym i zachodnim stanie Nowy Jork. W maju wzięła udział w Konwencji Praw Kobiet w Akron w stanie Ohio, gdzie wygłosiła swoje słynne improwizowane przemówienie o prawach kobiet, znane później jako „Czyż nie jestem kobietą?” (Ain't I a Woman?).
7 września 1853 roku: Na konwencji młodzi mężczyźni przywitali ją „doskonałą burzą”, sycząc i jęcząc. W odpowiedzi Truth powiedziała: „Możecie syczeć, ile chcecie, ale kobiety i tak uzyskają swoje prawa. Nie możecie nas powstrzymać”. Sojourner, podobnie jak inni mówcy publiczni, często dostosowywała swoje przemówienia do reakcji publiczności. W swoim wystąpieniu Sojourner opowiada się za prawami kobiet. Wplata w nie odniesienia religijne, w szczególności historię Estery. Następnie mówi, że tak jak kobiety w Piśmie Świętym, tak i dzisiejsze kobiety walczą o swoje prawa. Co więcej, Sojourner karci tłum za syczenie i niegrzeczne zachowanie, przypominając im, że Bóg mówi: „Czcij ojca swego i matkę swoją”.
W 1856 roku Truth kupiła sąsiednią działkę w Northampton, ale nie zatrzymała nowej nieruchomości na długo.
3 września 1857 roku sprzedała cały swój dobytek, nowy i stary, Danielowi Ivesowi i przeprowadziła się do Battle Creek w stanie Michigan, gdzie ponownie dołączyła do byłych członków ruchu millerytów, którzy utworzyli Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Ruchy antyniewolnicze rozpoczęły się wcześnie w Michigan i Ohio.
W 1864 roku Truth została zatrudniona przez National Freedman's Relief Association w Waszyngtonie, gdzie pracowała pilnie nad poprawą warunków życia Afroamerykanów. W październiku tego samego roku spotkała się z prezydentem Abrahamem Lincolnem.
W 1865 roku, pracując w Freedman's Hospital w Waszyngtonie, Truth jeździła tramwajami, aby pomóc wymusić ich desegregację.
Od 1857 do 1867 roku Truth mieszkała w wiosce Harmonia w stanie Michigan, spirytystycznej utopii. Następnie przeprowadziła się do pobliskiego Battle Creek w stanie Michigan, mieszkając w swoim domu przy 38 College St. aż do śmierci w 1883 roku.
W Bostonie, 1871 rok: W krótkim przemówieniu Truth argumentowała, że prawa kobiet są niezbędne nie tylko dla ich własnego dobra, ale „dla dobra całego stworzenia, nie tylko kobiet, ale wszystkich mężczyzn na powierzchni ziemi, gdyż to one były ich matkami”.
Na kilka dni przed śmiercią Sojourner Truth, reporter z „Grand Rapids Eagle” przybył, aby przeprowadzić z nią wywiad. „Jej twarz była wychudzona i wycieńczona, najwyraźniej cierpiała wielki ból. Jej oczy były bardzo błyszczące, a umysł czujny, choć z trudem przychodziło jej mówienie”. Truth zmarła w swoim domu w Battle Creek 26 listopada 1883 roku.
28 listopada odbył się jej pogrzeb w kościele kongregacjonalno-prezbiteriańskim, który poprowadził pastor, wielebny Reed Stuart. Niektórzy z wybitnych obywateli Battle Creek pełnili funkcję osób niosących trumnę. Truth została pochowana na miejskim cmentarzu Oak Hill.
19 września 2018 roku sekretarz marynarki wojennej USA Ray Mabus ogłosił nazwę ostatniego statku z kontraktu na budowę sześciu jednostek jako USNS Sojourner Truth (T-AO 210).
