Historia Hiszpanka

Główny brytyjski obóz wojskowy i szpital w Étaples we Francji są przez badaczy wskazywane jako centrum hiszpanki. Badania zostały opublikowane w 1999 roku przez brytyjski zespół pod kierownictwem wirusologa Johna Oxforda. Pod koniec 1917 roku wojskowi patolodzy zgłosili wystąpienie nowej choroby o wysokiej śmiertelności, którą później zidentyfikowali jako grypę. Przepełniony obóz i szpital były idealnym miejscem do rozprzestrzeniania się wirusa układu oddechowego. Szpital leczył tysiące ofiar ataków chemicznych i innych poszkodowanych w wojnie, a każdego dnia przez obóz przechodziło 100 000 żołnierzy. Znajdowała się tam również chlewnia, a drób był regularnie sprowadzany z okolicznych wiosek jako zaopatrzenie żywnościowe. Oxford i jego zespół postawili hipotezę, że znaczący wirus prekursorowy, przenoszony przez ptaki, zmutował, a następnie przeniósł się na świnie trzymane w pobliżu frontu.

Ogniska chorób grypopodobnych zostały po raz pierwszy wykryte w Stanach Zjednoczonych. Ponad 100 żołnierzy w Camp Funston w Fort Riley w Kansas zachorowało na grypę. W ciągu tygodnia liczba przypadków grypy wzrosła pięciokrotnie.

Spanish flu in 1918, Police officers in masks, Seattle Police Department detail, from- 165-WW-269B-25-police-l Image

Kontynuuj w Storyteller

Przed zakończeniem I wojny światowej liczebność armii USA wzrosła z 378 000 żołnierzy w kwietniu 1918 roku do 4,7 miliona.

Pierwsza wzmianka o grypie pojawiła się w cotygodniowym raporcie zdrowia publicznego. Raport odnotował 18 ciężkich przypadków i trzy zgony w Haskell w stanie Kansas.

Emergency hospital during Influenza epidemic, Camp Funston, Kansas Image

Kontynuuj w Storyteller

Hiszpanka nie zaczęła się w Hiszpanii, ale to tamtejsze media o niej poinformowały. Podczas I wojny światowej Hiszpania była krajem neutralnym z wolnymi mediami, które od początku relacjonowały sprawę, po raz pierwszy donosząc o niej z Madrytu pod koniec maja 1918 roku. Tymczasem narody alianckie i państwa centralne stosowały cenzurę wojenną, ukrywając wiadomości o grypie, aby utrzymać wysokie morale. Ponieważ hiszpańskie źródła wiadomości były głównymi, które informowały o grypie, wielu uwierzyło, że to właśnie tam się zaczęła.

W momencie, gdy grypa z 1918 roku uderzyła, specjaliści i naukowcy nie byli pewni, co ją wywołało ani jak ją leczyć. W przeciwieństwie do dzisiejszych czasów, nie było skutecznych szczepionek ani leków przeciwwirusowych, które leczą grypę sezonową.

Nie mając lekarstwa na wirusa grypy, wielu specjalistów zalecało leki, które ich zdaniem łagodziły skutki uboczne… w tym aspirynę, która została opatentowana przez firmę Bayer w 1899 roku – patent wygasł w 1917 roku, co oznaczało, że nowe firmy miały możliwość produkcji tego leku podczas epidemii hiszpanki.

We wrześniu 1918 roku nastąpił rozwój drugiej fali grypy w Camp Devens, obozie szkoleniowym armii Stanów Zjednoczonych pod Bostonem, oraz w placówce marynarki wojennej w Bostonie.

Grypa została po raz pierwszy dodana do raportu o chorobach, gdy Rada Zdrowia Nowego Jorku wpisała ją na listę chorób podlegających zgłoszeniu i nakazała izolację wszystkich zarażonych osób w domu lub w szpitalu miejskim.

Pod koniec września w Camp Devens zgłoszono ponad 14 000 przypadków grypy – w tym czasie zarażona była około jedna czwarta obozu, co doprowadziło do 757 zgonów.

W październiku 1918 roku pandemia zabiła około 195 000 Amerykanów. Wynikało to z poważnego niedoboru wykwalifikowanych pielęgniarek w Stanach Zjednoczonych, spowodowanego wysłaniem dużej liczby personelu medycznego do obozów wojskowych w kraju i za granicą, a także z faktu, że nie wykorzystano wyszkolonych afroamerykańskich pielęgniarek.

W październiku Filadelfia została mocno dotknięta wybuchem pandemii grypy; ponad 500 ciał czekało na pochówek, niektóre z nich leżały niepogrzebane przez ponad siedem dni. Chłodnie wykorzystywano jako tymczasowe domy pogrzebowe, a producent tramwajów przekazał 200 skrzyń transportowych, które posłużyły za trumny.

Chicago było jednym z wielu miast w Stanach Zjednoczonych, które zamknęły teatry, kina i szkoły wieczorowe, a zgromadzenia publiczne zostały w tych miastach zakazane.

165-WW-269B-11-trolley-l Image

Kontynuuj w Storyteller

Pochodzenie nazwy „hiszpanka” wynika z rozprzestrzenienia się pandemii z Francji do Hiszpanii w listopadzie 1918 roku. Hiszpania nie brała udziału w wojnie, zachowując neutralność, i nie wprowadziła cenzury wojennej. Gazety mogły więc swobodnie informować o skutkach epidemii, takich jak ciężka choroba króla Alfonsa XIII, a te szeroko rozpowszechnione historie stworzyły fałszywe wrażenie, że Hiszpania ucierpiała szczególnie mocno.

Po zakończeniu I wojny światowej żołnierze zaczęli wracać do domów, co umożliwiło odrodzenie się grypy, gdy ludzie świętowali Dzień Rozejmu.

1918 at Spanish Flu Ward Walter Reed

Kontynuuj w Storyteller

Urzędnicy ds. zdrowia publicznego rozpoczynają projekty edukacyjne i kampanie informacyjne na temat niebezpieczeństw związanych z kaszlem i kichaniem oraz lekkomyślnym usuwaniem „wydzieliny z nosa”.

W ciągu pierwszych pięciu dni stycznia w San Francisco zgłoszono 1800 przypadków grypy i 101 zgonów.

Trzecia fala grypy wystąpiła zimą i wiosną 1919 roku, zabijając kolejne osoby. Trzecia fala wygasła późną wiosną.

Podczas konferencji pokojowej w Wersalu, negocjując zakończenie I wojny światowej z innymi światowymi przywódcami, prezydent USA Woodrow Wilson zasłabł. Niektórzy historycy spekulują, że był osłabiony grypą, która wciąż szalała w Paryżu.

President Woodrow Wilson portrait December 2 1912 Image

Kontynuuj w Storyteller

Do lata 1919 roku pandemia hiszpanki dobiegła końca, ponieważ zarażeni ludzie albo zmarli, albo zwalczyli grypę dzięki swojemu układowi odpornościowemu.

Pierwsza licencjonowana szczepionka przeciw grypie pojawiła się w Ameryce w latach 40. XX wieku. W kolejnej dekadzie producenci szczepionek mogli rutynowo tworzyć preparaty uodparniające, które pomagały kontrolować i zapobiegać przyszłym pandemiom.

W grudniu 2008 roku badania przeprowadzone przez Yoshihiro Kawaokę z University of Wisconsin wykazały związek między obecnością trzech specyficznych genów (określanych jako PA, PB1 i PB2) oraz nukleoproteiny pochodzącej z próbek grypy z 1918 roku a zdolnością wirusa grypy do atakowania płuc i wywoływania zapalenia płuc. Kombinacja ta wywołała podobne objawy w testach na zwierzętach.

W czerwcu 2010 roku zespół z Mount Sinai School of Medicine poinformował, że szczepionka przeciw pandemii grypy z 2009 roku zapewnia pewną ochronę krzyżową przeciwko szczepowi pandemii grypy z 1918 roku.