Gustave Eiffel

W 1880 roku Bartholdi zdołał pozyskać usługi innowacyjnego projektanta i budowniczego Gustave'a Eiffela. Eiffel i jego inżynier budowlany, Maurice Koechlin, zdecydowali się porzucić filar i zamiast tego zbudować żelazną wieżę kratownicową. Eiffel postanowił nie stosować całkowicie sztywnej konstrukcji, co wymusiłoby kumulację naprężeń w powłoce i doprowadziło ostatecznie do pęknięć. Do środkowego pylonu przymocowano wtórny szkielet, a następnie, aby umożliwić pomnikowi lekkie poruszanie się na wietrze w porcie nowojorskim oraz w miarę rozszerzania się metalu w gorące letnie dni, luźno połączył konstrukcję wsporczą z powłoką za pomocą płaskich żelaznych prętów, które kończyły się siatką metalowych pasków, zwanych „siodłami”, przynitowanymi do powłoki, zapewniając solidne wsparcie. W pracochłonnym procesie każde siodło musiało być wykonane indywidualnie. Aby zapobiec korozji galwanicznej między miedzianą powłoką a żelazną konstrukcją wsporczą, Eiffel zaizolował powłokę azbestem nasączonym szelakiem.

Może zawierać błędy.