sob. cze 28, 1919 do sob. sty 10, 1920
Hall of Mirrors in the Palace of Versailles, Paris, France
Traktat wersalski był najważniejszym z traktatów pokojowych kończących I wojnę światową. Zakończył on stan wojny między Niemcami a mocarstwami sprzymierzonymi. Został podpisany 28 czerwca 1919 roku w pałacu wersalskim, dokładnie pięć lat po zamachu na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, który doprowadził do wybuchu wojny. Pozostałe państwa centralne po stronie niemieckiej podpisały oddzielne traktaty. Choć rozejm z 11 listopada 1918 roku zakończył faktyczne walki, potrzeba było sześciu miesięcy negocjacji aliantów na paryskiej konferencji pokojowej, aby zawrzeć traktat pokojowy. Traktat został zarejestrowany przez Sekretariat Ligi Narodów 21 października 1919 roku.
Wojna wybuchła niespodziewanie w następstwie kryzysu lipcowego w 1914 roku. Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii, co szybko pociągnęło za sobą przystąpienie większości mocarstw europejskich do I wojny światowej.
Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny przeciwko państwom centralnym w 1917 roku, a prezydent Woodrow Wilson w dużej mierze ukształtował warunki pokojowe. Jego celem wojennym było oddzielenie wojny od sporów i ambicji nacjonalistycznych.
Dekret o pokoju został opublikowany w gazecie „Izwiestija”, nr 208, 9 listopada 1917 roku. Proponował on natychmiastowe wycofanie się Rosji z I wojny światowej.
8 stycznia 1918 roku Wilson ogłosił czternaście punktów. Nakreśliły one politykę wolnego handlu, otwartych porozumień i demokracji. Choć sam termin nie został użyty, założono prawo do samostanowienia.
Jesienią 1918 roku państwa centralne zaczęły upadać. Wskaźniki dezercji w armii niemieckiej zaczęły rosnąć, a strajki cywilne drastycznie ograniczyły produkcję wojenną. Na froncie zachodnim siły alianckie rozpoczęły ofensywę stu dni i zdecydowanie pokonały niemieckie armie zachodnie.
Pod koniec 1918 roku wojska alianckie wkroczyły do Niemiec i rozpoczęły okupację.
Pod koniec 1918 roku wojska amerykańskie, belgijskie, brytyjskie i francuskie wkroczyły do Nadrenii, aby wyegzekwować rozejm. Przed zawarciem traktatu siły okupacyjne liczyły około 740 000 żołnierzy.
Od stycznia do marca 1919 roku Niemcy odmawiały zgody na żądania aliantów, aby przekazały swoje statki handlowe do portów alianckich w celu transportu żywności. Niektórzy Niemcy uważali rozejm za tymczasowe przerwanie wojny i wiedzieli, że w razie wznowienia walk ich statki zostaną przejęte.
W czerwcu 1919 roku alianci oświadczyli, że wojna zostanie wznowiona, jeśli rząd niemiecki nie podpisze traktatu, na który sami się zgodzili. Rząd pod przewodnictwem Philippa Scheidemanna nie był w stanie uzgodnić wspólnego stanowiska, a sam Scheidemann zrezygnował ze stanowiska, zamiast zgodzić się na podpisanie traktatu.
28 czerwca 1919 roku, w piątą rocznicę zamachu na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda (bezpośredni impuls do wybuchu wojny), podpisano traktat pokojowy.
Zarówno Niemcy, jak i Wielka Brytania były uzależnione od importu żywności i surowców, z których większość musiała być transportowana przez Ocean Atlantycki. Blokada Niemiec (1914–1919) była operacją morską przeprowadzoną przez mocarstwa sprzymierzone w celu powstrzymania dostaw surowców i żywności docierających do państw centralnych.
W marcu 1921 roku wojska francuskie i belgijskie zajęły Duisburg, Düsseldorf i inne obszary stanowiące część zdemilitaryzowanej Nadrenii, zgodnie z traktatem wersalskim.
Komisja była zobowiązana do „zapewnienia rządowi niemieckiemu sprawiedliwej możliwości bycia wysłuchanym” oraz do przedstawienia swoich wniosków do 1 maja 1921 roku.
5 maja 1921 roku Komisja Odszkodowań ustaliła harmonogram płatności londyńskich i ostateczną sumę odszkodowań w wysokości 132 miliardów marek w złocie, której zażądano od wszystkich państw centralnych. Była to publiczna ocena tego, co państwa centralne mogły łącznie zapłacić, a także kompromis między żądaniami i ocenami belgijskimi, brytyjskimi i francuskimi. Ponadto Komisja uznała, że państwa centralne mogą zapłacić niewiele i że ciężar ten spadnie na Niemcy.
24 stycznia garnizon amerykański rozpoczął wycofywanie się z Nadrenii, a ostatnie oddziały opuściły ją na początku lutego.
