śr. sie 6, 1806 do śr. sty 18, 1871
Germany
Zjednoczenie Niemiec w Cesarstwo Niemieckie, państwo narodowe zdominowane przez Prusy o cechach federalnych, nastąpiło oficjalnie 18 stycznia 1871 roku w Pałacu Wersalskim we Francji. Książęta większości państw niemieckich zebrali się tam, aby proklamować króla Prus Wilhelma I na cesarza niemieckiego w trakcie wojny francusko-pruskiej.
Zasymilowani Żydzi pozostali kolejną wrażliwą grupą ludności w nowym niemieckim państwie narodowym. Od 1780 roku, po emancypacji przez cesarza rzymskiego Józefa II, Żydzi na byłych terytoriach habsburskich cieszyli się znacznymi przywilejami gospodarczymi i prawnymi.
Niemieckojęzyczna Europa Środkowa obejmowała ponad 300 podmiotów politycznych, z których większość stanowiła część Świętego Cesarstwa Rzymskiego lub rozległych dziedzicznych posiadłości Habsburgów. Ich wielkość wahała się od małych i złożonych terytoriów gałęzi książęcego rodu Hohenlohe po znaczne, dobrze zdefiniowane terytoria, takie jak Królestwa Bawarii i Prus.
Wojna drugiej koalicji zakończyła się klęską sił cesarskich i sojuszniczych w starciu z Napoleonem Bonaparte. Traktaty z Lunéville (1801) oraz sekularyzacja z 1803 roku zlikwidowały księstwa kościelne i większość wolnych miast cesarskich, a terytoria te wraz z ich mieszkańcami zostały wchłonięte przez państwa dynastyczne.
W 1806 roku, po udanej inwazji na Prusy i klęsce Prus w bitwach pod Jeną i Auerstedt, Napoleon podyktował warunki pokoju w Preszburgu i przewodniczył utworzeniu Związku Reńskiego, który między innymi przewidywał mediatyzację ponad stu drobnych książąt i hrabiów oraz wchłonięcie ich terytoriów, a także posiadłości setek rycerzy cesarskich, przez państwa członkowskie Związku.
Kampania niemiecka miała miejsce w 1813 roku. Członkowie szóstej koalicji, w tym państwa niemieckie Austria i Prusy, a także Rosja i Szwecja, stoczyli serię bitew w Niemczech przeciwko francuskiemu cesarzowi Napoleonowi, jego marszałkom oraz armiom Związku Reńskiego – sojuszu większości pozostałych państw niemieckich – co zakończyło dominację Pierwszego Cesarstwa Francuskiego.
Kongres wiedeński był międzynarodową konferencją dyplomatyczną mającą na celu przywrócenie porządku politycznego w Europie po upadku francuskiego cesarza Napoleona I. Było to spotkanie ambasadorów państw europejskich pod przewodnictwem austriackiego męża stanu Klemensa von Metternicha, które odbyło się w Wiedniu.
Pierwszy zjazd na Wartburgu był zgromadzeniem około 500 protestanckich studentów niemieckich, które odbyło się 18 października 1817 roku na zamku Wartburg koło Eisenach w Turyngii. Dawne schronienie reformatora Marcina Lutra uznawano za symbol narodowy, a zgromadzenie za protest przeciwko reakcyjnej polityce i rozbiciu dzielnicowemu (Kleinstaaterei).
„Rewolucja marcowa” w państwach niemieckich miała miejsce na południu i zachodzie Niemiec, przybierając formę wielkich zgromadzeń ludowych i masowych demonstracji. Pod przewodnictwem wykształconych studentów i intelektualistów domagano się jedności narodowej Niemiec, wolności prasy i wolności zgromadzeń.
Parlament frankfurcki był pierwszym wolno wybranym parlamentem dla całych Niemiec, w tym zamieszkanych przez Niemców obszarów Austro-Węgier, wybranym 1 maja 1848 roku.
Wojna krymska była konfliktem zbrojnym toczonym od października 1853 do lutego 1856 roku, w którym Rosja przegrała z sojuszem Francji, Imperium Osmańskiego, Wielkiej Brytanii oraz Piemontu-Sardynii.
II wojna o Szlezwik, znana również jako wojna duńsko-pruska, była drugim konfliktem zbrojnym XIX wieku dotyczącym kwestii Szlezwiku-Holsztynu.
Niemiecka wojna domowa toczyła się w 1866 roku między Cesarstwem Austriackim a Królestwem Prus, przy wsparciu różnych sojuszników w ramach Związku Niemieckiego. Prusy sprzymierzyły się również z Królestwem Włoch, co powiązało ten konflikt z trzecią wojną o niepodległość Włoch. Wojna prusko-austriacka była częścią szerszej rywalizacji między Austrią a Prusami i doprowadziła do dominacji Prus nad państwami niemieckimi.
W kwietniu 1866 roku pruski przedstawiciel we Florencji podpisał tajne porozumienie z rządem włoskim, zobowiązujące każde z państw do wsparcia drugiego w wojnie przeciwko Austrii. Następnego dnia delegat pruski na zgromadzenie we Frankfurcie przedstawił plan wzywający do uchwalenia konstytucji narodowej, bezpośrednio wybieranego parlamentu ogólnoniemieckiego oraz powszechnego prawa wyborczego.
W 1867 roku cesarz Austrii Franciszek Józef zaakceptował ugodę (ugodę austriacko-węgierską z 1867 roku), na mocy której nadał swoim węgierskim posiadłościom status równy domenom austriackim, tworząc dualistyczną monarchię Austro-Węgier.
Związek Północnoniemiecki był federacją niemiecką istniejącą od lipca 1867 do grudnia 1870 roku. Jest to pierwszy okres istnienia państwa narodowego Niemiec, znanego dziś jako Republika Federalna Niemiec.
Francja przeprowadziła mobilizację i wypowiedziała wojnę 19 lipca. Państwa niemieckie uznały Francję za agresora i – porwane nacjonalizmem oraz patriotycznym zapałem – stanęły po stronie Prus, dostarczając wojska.
Wojna francusko-pruska, we Francji często nazywana wojną 1870 roku, była konfliktem między II Cesarstwem Francuskim a Związkiem Północnoniemieckim pod przywództwem Królestwa Prus. Konflikt, trwający od 19 lipca 1870 do 28 stycznia 1871 roku, został wywołany przede wszystkim determinacją Francji do przywrócenia swojej dominującej pozycji w Europie kontynentalnej, którą utraciła po miażdżącym zwycięstwie Prus nad Austrią w 1866 roku.
Bismarck działał natychmiast, aby zapewnić zjednoczenie Niemiec. Negocjował z przedstawicielami południowoniemieckich państw, oferując specjalne ustępstwa, jeśli zgodzą się na zjednoczenie. Negocjacje zakończyły się sukcesem; nastroje patriotyczne przeważyły nad pozostałą opozycją. Podczas gdy wojna była w końcowej fazie, Wilhelm I Pruski został ogłoszony cesarzem niemieckim 18 stycznia 1871 roku w Sali Lustrzanej w Pałacu wersalskim.
W 1871 roku Bismarck został podniesiony do rangi Fürsta (księcia). Został również mianowany pierwszym kanclerzem Rzeszy (Reichskanzler) Cesarstwa Niemieckiego, ale zachował swoje pruskie urzędy, w tym premiera i ministra spraw zagranicznych.
Cesarstwo Niemieckie lub Rzesza Niemiecka, określane również jako II Rzesza, Kaiserreich, a także po prostu Niemcy, to okres w historii państwa niemieckiego od zjednoczenia Niemiec w 1871 roku do rewolucji listopadowej w 1918 roku, kiedy to Rzesza Niemiecka zmieniła ustrój z monarchii na republikę.
Bismarck urodził się jako Otto Eduard Leopold von Bismarck, był konserwatywnym niemieckim mężem stanu i dyplomatą.
