pt. kwi 12, 1861 do wt. maj 9, 1865
United States, Atlantic Ocean
Wojna secesyjna w Stanach Zjednoczonych była wojną domową toczoną między Unią a Konfederacją. Główną przyczyną wojny był status niewolnictwa, zwłaszcza jego rozszerzenie na terytoria nabyte w wyniku zakupu Luizjany oraz wojny amerykańsko-meksykańskiej. W przededniu wojny secesyjnej w 1860 roku cztery miliony z 32 milionów Amerykanów było zniewolonymi czarnoskórymi ludźmi, niemal wszyscy na Południu.
Niewolnictwo w historii kolonialnej Stanów Zjednoczonych, od 1526 do 1776 roku, rozwinęło się z wielu złożonych czynników. Niewolnictwo było główną przyczyną rozłamu. Kwestia ta była kontrowersyjna podczas tworzenia Konstytucji, ale pozostała nierozwiązana.
Liczba osób w służbie kontraktowej drastycznie spadła w całym kraju. Ustawa zakazująca importu niewolników przeszła przez Kongres przy niewielkim sprzeciwie. Prezydent Thomas Jefferson poparł ją i weszła ona w życie 1 stycznia 1808 roku.
Konstytucja USA zabraniała rządowi federalnemu zakazywania importu niewolników przez dwadzieścia lat. W tym okresie różne stany wprowadziły zakazy międzynarodowego handlu niewolnikami; do 1808 roku jedynym stanem, który nadal zezwalał na import afrykańskich niewolników, była Karolina Południowa.
Partia Republikańska była zdeterminowana, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się niewolnictwa na terytoria, co po ich przyjęciu jako stany dałoby Północy większą reprezentację w Kongresie i Kolegium Elektorów. Wielu przywódców Południa groziło secesją, jeśli kandydat Republikanów, Lincoln, wygra wybory w 1860 roku.
Wybór Lincolna sprowokował legislaturę Karoliny Południowej do zwołania konwencji stanowej w celu rozważenia secesji. Przed wojną Karolina Południowa zrobiła więcej niż jakikolwiek inny stan Południa, aby promować pogląd, że stan ma prawo unieważniać prawa federalne, a nawet odłączyć się od Stanów Zjednoczonych. Konwencja jednogłośnie przegłosowała secesję 20 grudnia 1860 roku i przyjęła deklarację secesji.
Na początku 1861 roku generał Winfield Scott opracował plan Anaconda, aby wygrać wojnę przy jak najmniejszym rozlewie krwi. Scott argumentował, że blokada głównych portów przez Unię osłabi gospodarkę Konfederacji.
Przedwojenna lutowa Konferencja Pokojowa z 1861 roku spotkała się w Waszyngtonie, proponując rozwiązanie podobne do kompromisu Crittendena; zostało ono odrzucone przez Kongres. Republikanie zaproponowali alternatywny kompromis, aby nie ingerować w niewolnictwo tam, gdzie ono istniało, ale Południe uznało to za niewystarczające.
Główną siłą Konfederacji na teatrze wschodnim była Armia Północnej Wirginii. Armia ta wywodzi się z (konfederackiej) Armii Potomaku, która została zorganizowana 20 czerwca 1861 roku ze wszystkich sił operacyjnych w północnej Wirginii.
Waszyngton wielokrotnie protestował przeciwko naruszeniu przez Francję doktryny Monroe. Pomimo sympatii dla Konfederacji, zajęcie Meksyku przez Francję ostatecznie powstrzymało ją przed wojną z Unią.
Abraham Lincoln był amerykańskim prawnikiem i mężem stanu, który pełnił funkcję 16. prezydenta Stanów Zjednoczonych od 1861 roku aż do swojego zabójstwa w 1865 roku. Lincoln poprowadził naród przez wojnę secesyjną i odniósł sukces w zachowaniu Unii, zniesieniu niewolnictwa, wzmocnieniu rządu federalnego i modernizacji gospodarki USA.
4 marca 1861 roku Abraham Lincoln został zaprzysiężony na prezydenta. W swoim przemówieniu inauguracyjnym argumentował, że Konstytucja jest doskonalszą unią niż wcześniejsze Artykuły Konfederacji i Wieczystej Unii, że jest wiążącą umową i nazwał każdą secesję "prawnie nieważną".
Pozostałe osiem stanów niewolniczych odrzuciło prośby o przystąpienie do Konfederacji po głosowaniu dwa do jednego przeciwko secesji na Pierwszej Konwencji Secesjonistycznej w Wirginii 4 kwietnia 1861 roku.
Wirginia w szczególności była miejscem wielu ważnych i decydujących bitew. Bitwy te zmieniły pozycję i pamięć historyczną Stanów Zjednoczonych. Richmond w Wirginii służyło jako stolica Skonfederowanych Stanów Ameryki przez prawie cały okres wojny secesyjnej. Było to kluczowe źródło broni i zaopatrzenia dla wysiłku wojennego oraz punkt końcowy pięciu linii kolejowych.
Bitwa o Fort Sumter była bombardowaniem Fortu Sumter w pobliżu Charleston w Karolinie Południowej przez milicję Karoliny Południowej. Bitwa o Fort Sumter toczyła się między Stanami Zjednoczonymi (Unią) a Skonfederowanymi Stanami Ameryki.
15 kwietnia 1861 roku Lincoln wezwał wszystkie stany do wysłania sił w celu odbicia fortu i innych własności federalnych. Skala rebelii wydawała się niewielka, więc wezwał tylko 75 000 ochotników na 90 dni.
W kwietniu 1861 roku Lincoln ogłosił blokadę Unii wszystkich portów Południa; statki handlowe nie mogły uzyskać ubezpieczenia, a regularny ruch ustał. Południe popełniło błąd, wprowadzając embargo na eksport bawełny w 1861 roku, zanim blokada stała się skuteczna; kiedy zdali sobie sprawę z błędu, było już za późno.
W lipcu 1861 roku marsz wojsk Unii pod dowództwem gen. dyw. Irvina McDowella na siły Konfederacji dowodzone przez gen. P. G. T. Beauregarda w pobliżu Waszyngtonu został odparty w pierwszej bitwie nad Bull Run (znanej również jako pierwsze Manassas).
Gdy mieszkańcy Południa zrezygnowali ze swoich miejsc w Senacie i Izbie Reprezentantów, Republikanie byli w stanie przeforsować projekty, które przed wojną były blokowane przez senatorów z Południa. Należały do nich: ustawa celna Morrilla (Morrill Tariff), uczelnie z nadaniami ziemi, ustawa o osadnictwie (Homestead Act), transkontynentalna linia kolejowa, ustawa o banku narodowym (National Bank Act), autoryzacja banknotów Stanów Zjednoczonych na mocy ustawy o prawnym środku płatniczym z 1862 roku oraz zniesienie niewolnictwa w Dystrykcie Kolumbii.
Nazwa „Armia Tennessee” została po raz pierwszy użyta w Armii Unii w marcu 1862 roku w odniesieniu do sił Unii, które być może trafniej określano jako „Armia Zachodniego Tennessee”; były to oddziały pod dowództwem gen. mjr. Ulyssesa S. Granta w Dystrykcie Zachodniego Tennessee Unii.
W kwietniu 1862 roku grupa zadaniowa marynarki wojennej Unii pod dowództwem komandora Davida D. Portera zaatakowała forty Jackson i St. Philip, które strzegły rzecznego podejścia do Nowego Orleanu od południa. Podczas gdy część floty bombardowała forty, inne jednostki wymusiły usunięcie przeszkód na rzece, umożliwiając reszcie floty wpłynięcie w górę rzeki do miasta.
Bitwa pod Shiloh była główną bitwą na zachodnim teatrze działań wojny secesyjnej. Walki toczyły się 6-7 kwietnia 1862 roku w południowo-zachodnim Tennessee, gdzie siły Unii pod dowództwem generałów Alberta Sidneya Johnstona i P.G.T. Beauregarda starły się z siłami Armii Unii dowodzonymi przez generała Ulyssesa S. Granta.
Armia Cumberland była jedną z głównych armii Unii na zachodnim teatrze działań podczas wojny secesyjnej. Pierwotnie znana była jako Armia Ohio. Początki Armii Cumberland sięgają utworzenia Armii Ohio w listopadzie 1861 roku pod dowództwem gen. bryg. Roberta Andersona.
Wirginia Zachodnia oddzieliła się od Wirginii i została przyjęta do Unii 20 czerwca 1863 roku.
Lincoln mianował Granta dowódcą wszystkich armii Unii. Grant ustanowił swoją kwaterę główną przy Armii Potomaku i powierzył gen. mjr. Williamowi Tecumsehowi Shermanowi dowództwo nad większością armii zachodnich.
Na Florydzie stoczono kilka drobnych potyczek, ale nie było żadnych większych bitew. Największą z nich była bitwa pod Olustee na początku 1864 roku.
Na początku 1864 roku Lincoln mianował Granta dowódcą wszystkich armii Unii. Grant ustanowił swoją kwaterę główną przy Armii Potomaku i powierzył gen. mjr.
W Stanach Zjednoczonych abolicjonizm, ruch dążący do zniesienia niewolnictwa w kraju, był aktywny od późnej epoki kolonialnej aż do wojny secesyjnej, której zakończenie przyniosło zniesienie amerykańskiego niewolnictwa poprzez Trzynastą Poprawkę do Konstytucji Stanów Zjednoczonych (ratyfikowaną w 1865 roku).
14 kwietnia 1865 roku prezydent Lincoln został postrzelony przez Johna Wilkesa Bootha, sympatyka Konfederacji. Lincoln zmarł wczesnym rankiem następnego dnia.
4 maja wszystkie pozostałe siły Konfederacji w Alabamie i Mississippi skapitulowały. Prezydent Johnson oficjalnie ogłosił zakończenie powstania 9 maja 1865 roku; prezydent Konfederacji, Jefferson Davis, został schwytany następnego dnia.
Ostateczna kapitulacja Konfederacji nastąpiła ze strony Shenandoah 6 listopada 1865 roku, co zakończyło wszelkie działania wojenne czteroletniej wojny. Przywódca Czirokezów Stand Watie został ostatnim generałem Konfederacji, który poddał swoje siły.
