pon. wrz 1, 1958 do Teraz
Foster City, California, United States
Visa Inc. (znana również jako Visa, stylizowana na VISA) to amerykańska międzynarodowa korporacja świadcząca usługi finansowe z siedzibą w Foster City w Kalifornii, w Stanach Zjednoczonych. Ułatwia ona elektroniczne transfery środków na całym świecie, najczęściej za pośrednictwem kart kredytowych, podarunkowych i debetowych marki Visa. Visa nie wydaje kart, nie udziela kredytów ani nie ustala stawek i opłat dla konsumentów; zamiast tego Visa dostarcza instytucjom finansowym produkty płatnicze marki Visa, które następnie wykorzystują one do oferowania swoim klientom programów kredytowych, debetowych, przedpłaconych i dostępu do gotówki. W 2015 roku Nilson Report, publikacja śledząca branżę kart kredytowych, wykazała, że globalna sieć Visa (znana jako VisaNet) przetworzyła w 2014 roku 100 miliardów transakcji o łącznej wartości 6,8 biliona dolarów amerykańskich.
Do połowy lat 50. XX wieku typowy Amerykanin z klasy średniej posiadał już odnawialne rachunki kredytowe u kilku różnych sprzedawców, co było wyraźnie nieefektywne i niewygodne ze względu na konieczność noszenia przy sobie tak wielu kart i opłacania tak wielu oddzielnych rachunków każdego miesiąca.
Oryginalny pomysł był dziełem wewnętrznego think tanku ds. rozwoju produktów BofA, Customer Services Research Group, oraz jego lidera, Josepha P. Williamsa. W 1956 roku Williams przekonał wyższą kadrę kierowniczą BofA, aby pozwoliła mu zrealizować to, co stało się pierwszą na świecie udaną masową wysyłką niezamówionych kart kredytowych (rzeczywistych, działających kart, a nie tylko wniosków) do dużej populacji.
Test z 1958 roku początkowo przebiegał sprawnie, ale potem BofA wpadł w panikę, gdy potwierdziły się plotki, że inny bank zamierza rozpocząć własną akcję w San Francisco, na rodzimym rynku BofA.
W połowie września 1958 roku Bank of America (BofA) uruchomił swój program kart kredytowych BankAmericard we Fresno w Kalifornii, rozpoczynając od masowej wysyłki (lub „zrzutu”, jak zaczęto je nazywać) 60 000 niezamówionych kart kredytowych.
Do marca 1959 roku zrzuty rozpoczęły się w San Francisco i Sacramento.
Do czerwca BofA wysyłał karty w Los Angeles.
Do października cały stan został nasycony ponad 2 milionami kart kredytowych, a BankAmericard był akceptowany przez 20 000 sprzedawców.
Program był jednak nękany problemami, ponieważ Williams (który nigdy nie pracował w dziale kredytowym banku) był zbyt szczery i ufny w swojej wierze w podstawową dobroć klientów banku, więc w grudniu 1959 roku zrezygnował ze stanowiska.
W Japonii bank The Sumitomo Bank wydawał karty BankAmericard za pośrednictwem Sumitomo Credit Service.
We Francji znana była jako Carte Bleue (Niebieska Karta). Logo to do dziś widnieje na wielu kartach Visa wydawanych we Francji.
W Wielkiej Brytanii jedynym wydawcą BankAmericard przez kilka lat był Barclaycard. Marka istnieje do dziś, ale jest używana nie tylko na kartach Visa wydawanych przez Barclays, ale także na kartach MasterCard i American Express.
Pierwotnym celem BofA było oferowanie produktu BankAmericard w całej Kalifornii, ale w 1966 roku BofA zaczął podpisywać umowy licencyjne z grupą banków spoza Kalifornii w odpowiedzi na nowego konkurenta, Master Charge (obecnie MasterCard), który został stworzony przez sojusz kilku innych kalifornijskich banków, aby konkurować z BankAmericard.
W 1968 roku menedżer w National Bank of Commerce (później Rainier Bancorp), Dee Hock, został poproszony o nadzorowanie uruchomienia przez ten bank własnej licencjonowanej wersji BankAmericard na rynku północno-zachodnim. Chociaż Bank of America wykreował publiczny wizerunek, zgodnie z którym kłopoty związane z uruchomieniem BankAmericard były już bezpiecznie przeszłością, Hock zdał sobie sprawę, że sam program licencyjny BankAmericard był w strasznym nieładzie, ponieważ rozwijał się bardzo szybko w sposób doraźny. Na przykład problemy z transakcjami „interchange” między bankami stawały się bardzo poważnym problemem, który nie występował wcześniej, gdy Bank of America był jedynym wydawcą kart BankAmericard.
W Kanadzie sojusz banków (w tym Toronto-Dominion Bank, Canadian Imperial Bank of Commerce, Royal Bank of Canada, Banque Canadienne Nationale i Bank of Nova Scotia) wydawał karty kredytowe pod nazwą Chargex w latach 1968–1977.
Po długich negocjacjach komitetowi kierowanemu przez Hocka udało się przekonać Bank of America, że przed BankAmericard rysuje się świetlana przyszłość — poza Bank of America. W czerwcu 1970 roku Bank of America zrzekł się kontroli nad programem BankAmericard.
Bank of America zachował jednak prawo do bezpośredniego licencjonowania BankAmericard bankom spoza Stanów Zjednoczonych i nadal wydawał oraz wspierał takie licencje. Do 1972 roku licencje zostały przyznane w 15 krajach. Międzynarodowi licencjobiorcy wkrótce napotkali szereg problemów ze swoimi programami licencyjnymi i zatrudnili Hocka jako konsultanta, aby pomógł im zrestrukturyzować relacje z BofA, tak jak zrobił to dla licencjobiorców krajowych.
W rezultacie w 1974 roku założono International Bankcard Company (IBANCO), międzynarodową korporację członkowską, w celu zarządzania międzynarodowym programem BankAmericard.
W 1976 roku dyrektorzy IBANCO uznali, że połączenie różnych międzynarodowych sieci w jedną sieć o jednej nazwie na arenie międzynarodowej będzie leżało w najlepszym interesie korporacji; jednakże w wielu krajach wciąż istniała duża niechęć do wydawania karty powiązanej z Bank of America, mimo że powiązanie to miało charakter wyłącznie nominalny.
W Hiszpanii do 1979 roku jedynym wydawcą był Banco de Bilbao.
Visa miała swoją siedzibę w San Francisco do 1985 roku
Około 1993 roku Visa zaczęła konsolidować różne rozproszone biura w San Mateo w jednej lokalizacji w Foster City. Visa stała się największym pracodawcą w Foster City.
W 2003 roku Visa rozstrzygnęła pozew antymonopolowy z 1996 roku, wniesiony przez grupę amerykańskich sprzedawców, w tym Walmart, płacąc miliardy dolarów. Powodowie reprezentowali ponad 4 miliony członków grupy. Według strony internetowej powiązanej z pozwem, Visa i MasterCard zaspokoiły roszczenia powodów na łączną kwotę 3,05 miliarda dolarów. Udział Visy w tej ugodzie był podobno większy.
W 1998 roku Departament Sprawiedliwości pozwał Visę za zasady zabraniające bankom wydającym jej karty prowadzenia interesów z American Express i Discover. Departament Sprawiedliwości wygrał sprawę w sądzie w 2001 roku, a wyrok został utrzymany w mocy w apelacji. American Express i Discover również złożyły pozew.
W 2002 roku Komisja Europejska zwolniła wielostronne opłaty interchange Visy z artykułu 81 Traktatu WE, który zakazuje porozumień ograniczających konkurencję.
W styczniu 2007 roku Komisja Europejska opublikowała wyniki dwuletniego dochodzenia w sektorze bankowości detalicznej. Raport koncentruje się na kartach płatniczych i opłatach interchange. Po opublikowaniu raportu komisarz Neelie Kroes stwierdziła, że „obecny poziom opłat interchange w wielu badanych przez nas systemach nie wydaje się uzasadniony”. Raport wzywał do dalszych badań nad tą kwestią.
Organy antymonopolowe państw członkowskich UE innych niż Wielka Brytania również badają opłaty interchange MasterCard i Visa. Na przykład 4 stycznia 2007 r. polski Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nałożył na dwadzieścia banków karę w łącznej wysokości 164 mln PLN (około 56 mln USD) za wspólne ustalanie opłat interchange MasterCard i Visa.
Visa Europe była całkowicie oddzielną firmą od Visa Inc., uzyskując niezależność od Visa International Service Association w październiku 2007 roku, kiedy Visa Inc. stała się spółką publiczną notowaną na nowojorskiej giełdzie papierów wartościowych.
W październiku 2007 roku Bank of America ogłosił, że przywraca markę BankAmericard pod nazwą „BankAmericard Rewards Visa”.
3 października 2007 r. Visa zakończyła restrukturyzację korporacyjną wraz z utworzeniem Visa Inc. Nowa firma była pierwszym krokiem w kierunku pierwszej oferty publicznej (IPO) Visy.
Przed 3 października 2007 r. Visa składała się z czterech niebędących spółkami akcyjnymi, oddzielnie zarejestrowanych firm, które zatrudniały 6000 osób na całym świecie: światowego podmiotu nadrzędnego Visa International Service Association (Visa), Visa USA Inc., Visa Canada Association oraz Visa Europe Ltd. Te trzy oddzielnie zarejestrowane regiony miały status członków grupowych Visa International Service Association.
Drugi krok nastąpił 9 listopada 2007 r., kiedy nowa Visa Inc. złożyła wniosek o IPO o wartości 10 miliardów dolarów do amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC).
W 2002 roku Komisja Europejska zwolniła wielostronne opłaty interchange Visy z artykułu 81 Traktatu WE, który zakazuje porozumień ograniczających konkurencję. Jednakże zwolnienie to wygasło 31 grudnia 2007 r. W Wielkiej Brytanii MasterCard obniżył swoje opłaty interchange, będąc w trakcie dochodzenia prowadzonego przez Office of Fair Trading.
25 lutego 2008 r. Visa ogłosiła, że przeprowadzi IPO połowy swoich akcji.
IPO odbyło się 18 marca 2008 r. Visa sprzedała 406 milionów akcji po 44 USD za akcję (2 USD powyżej górnej granicy oczekiwanego przedziału cenowego 37–42 USD), pozyskując 17,9 miliarda USD w ramach największej pierwszej oferty publicznej w historii USA.
20 marca 2008 r. subemitenci IPO (w tym JP Morgan, Goldman Sachs & Co., Bank of America Securities LLC, Citi, HSBC, Merrill Lynch & Co., UBS Investment Bank i Wachovia Securities) skorzystali z opcji dodatkowego przydziału akcji, kupując dodatkowe 40,6 miliona akcji, co zwiększyło całkowitą liczbę akcji w IPO Visy do 446,6 miliona i przyniosło łączne wpływy w wysokości 19,1 miliarda USD.
26 marca 2008 r. Komisja Europejska wszczęła dochodzenie w sprawie wielostronnych opłat interchange firmy Visa za transakcje transgraniczne w obrębie EOG, a także w sprawie zasady „Honor All Cards” (zgodnie z którą sprzedawcy są zobowiązani do akceptowania wszystkich ważnych kart marki Visa).
W październiku 2010 r. Visa i MasterCard zawarły ugodę z Departamentem Sprawiedliwości USA w kolejnej sprawie antymonopolowej. Firmy zgodziły się zezwolić sprzedawcom wyświetlającym ich logotypy na odrzucanie niektórych rodzajów kart (ponieważ opłaty interchange są różne) lub oferowanie konsumentom zniżek za korzystanie z tańszych kart.
W grudniu 2010 r. Visa zawarła ugodę z Unią Europejską w jeszcze jednej sprawie antymonopolowej, obiecując obniżenie opłat za płatności kartami debetowymi do 0,2 procent wartości zakupu.
7 grudnia 2010 r. Visa Europe zaczęła wstrzymywać płatności na rzecz WikiLeaks.
8 grudnia grupa Anonymous przeprowadziła atak DDoS na stronę visa.com, doprowadzając do jej wyłączenia.
Od 1 października 2012 r. siedziba główna Visa znajduje się w Foster City w Kalifornii.
27 listopada 2012 r. sędzia federalny wydał postanowienie o wstępnym zatwierdzeniu proponowanej ugody w pozwie zbiorowym złożonym w 2005 r. przez sprzedawców i stowarzyszenia handlowe przeciwko Mastercard i Visa. Pozew został złożony z powodu domniemanych praktyk ustalania cen stosowanych przez Mastercard i Visa. Około jedna czwarta wymienionych powodów zbiorowych zdecydowała się „wycofać z ugody”. Przeciwnicy sprzeciwiają się zapisom, które uniemożliwiłyby przyszłe pozwy, a nawet uniemożliwiłyby sprzedawcom wycofanie się ze znacznych części proponowanej ugody.
We wrześniu 2014 r. Visa nawiązała współpracę z Apple w celu włączenia nowej funkcji portfela mobilnego do nowych modeli iPhone'ów, umożliwiając użytkownikom łatwiejsze korzystanie z kart Visa oraz innych kart kredytowych/debetowych.
W 2015 r. Australijski Sąd Federalny nakazał firmie Visa zapłatę kary pieniężnej w wysokości 20 milionów dolarów (w tym kosztów prawnych) za prowadzenie działań antykonkurencyjnych wobec operatorów Dynamic Currency Conversion, w postępowaniu wszczętym przez Australijską Komisję ds. Konkurencji i Konsumentów.
5 listopada 2015 r. Visa Inc. ogłosiła plan przejęcia Visa Europe, tworząc jedną globalną firmę.
21 kwietnia 2016 r. umowa została zmieniona w odpowiedzi na uwagi Komisji Europejskiej.
W czerwcu 2016 r. Wall Street Journal poinformował, że Walmart zagroził zaprzestaniem akceptacji kart Visa w Kanadzie. Visa zaprotestowała, twierdząc, że konsumenci nie powinni być wciągani w spór między firmami.
Przejęcie Visa Europe zostało sfinalizowane 21 czerwca 2016 r.
W marcu 2019 r. amerykański detalista Kroger ogłosił, że jego sieć 250 sklepów Smith's przestanie akceptować karty kredytowe Visa od 3 kwietnia 2019 r. z powodu wysokich opłat za transakcje kartowe. Sklepy Foods Co należące do Kroger w Kalifornii przestały akceptować karty Visa w sierpniu 2018 r.
Powodowie twierdzą, że Visa i Mastercard ustalały opłaty interchange, znane również jako opłaty za transakcje kartowe, które są pobierane od sprzedawców za przywilej akceptowania kart płatniczych. W swoim pozwie powodowie zarzucili również, że pozwani niesprawiedliwie ingerują w działania sprzedawców, zniechęcając klientów do korzystania z tańszych form płatności, takich jak karty o niższych kosztach, gotówka i czeki. Osiągnięto ugodę w wysokości 6,24 mld USD, a sąd ma zatwierdzić lub odrzucić porozumienie 7 listopada 2019 r.
