Historia W. E. B. Du Bois

William Du Bois twierdził, że Elizabeth Freeman była jego krewną; napisał, że poślubiła ona jego pradziadka Jacka Burghardta. Jednak Freeman była o 20 lat starsza od Burghardta i nie znaleziono żadnego zapisu o takim małżeństwie. Być może to córka Freeman, Betsy Humphrey, poślubiła Burghardta po tym, jak jej pierwszy mąż, Jonah Humphrey, opuścił okolicę „około 1811 roku”, a pierwsza żona Burghardta zmarła (ok. 1810 roku). Jeśli tak, Freeman byłaby praprababką Williama Du Bois. Dowody anegdotyczne potwierdzają małżeństwo Humphrey z Burghardtem; prawdopodobna jest jakaś forma bliskiej relacji.

Elizabeth Freeman

Kontynuuj w Storyteller

Jakiś czas przed 1860 rokiem Alfred Du Bois wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, osiedlając się w Massachusetts.

Alfred poślubił Mary Silvinę Burghardt 5 lutego 1867 roku w Housatonic, wiosce w Great Barrington.

William Edward Burghardt Du Bois urodził się 23 lutego 1868 roku w Great Barrington w stanie Massachusetts jako syn Alfreda i Mary Silviny (z domu Burghardt) Du Bois.

Alfred zostawił Mary w 1870 roku, dwa lata po narodzinach ich syna Williama. Mary Du Bois przeprowadziła się z synem z powrotem do domu swoich rodziców w Great Barrington i mieszkali tam, dopóki nie skończył pięciu lat. Pracowała, aby utrzymać rodzinę (otrzymując pewną pomoc od swojego brata i sąsiadów), aż do momentu, gdy na początku lat 80. XIX wieku doznała udaru.

Mary zmarła w 1885 roku.

Polegając na pieniądzach przekazanych przez sąsiadów, Du Bois uczęszczał na Fisk University, historycznie czarnoskórą uczelnię w Nashville w stanie Tennessee, w latach 1885–1888.

Fisk University, Jubilee Hall

Kontynuuj w Storyteller

Po uzyskaniu tytułu licencjata na Fisk, w latach 1888–1890 uczęszczał do Harvard College (który nie uznawał zaliczeń z Fisk), gdzie był pod silnym wpływem swojego profesora Williama Jamesa, wybitnego przedstawiciela amerykańskiej filozofii.

Harvard Logo

Kontynuuj w Storyteller

Do lat 90. XIX wieku czarne dzielnice Filadelfii miały negatywną reputację pod względem przestępczości, ubóstwa i śmiertelności. Książka Du Bois podważyła te stereotypy za pomocą dowodów empirycznych i ukształtowała jego podejście do segregacji oraz jej negatywnego wpływu na życie i reputację czarnych. Wyniki doprowadziły Du Bois do wniosku, że integracja rasowa jest kluczem do demokratycznej równości w amerykańskich miastach.

W 1891 roku Du Bois otrzymał stypendium na studia podyplomowe z socjologii na Harvardzie.

W 1892 roku Du Bois otrzymał stypendium z funduszu Johna F. Slatera na rzecz edukacji wyzwoleńców, aby podjąć studia podyplomowe na Uniwersytecie w Berlinie.

Latem 1894 roku Du Bois otrzymał kilka ofert pracy, w tym jedną z prestiżowego Tuskegee Institute; przyjął pracę nauczyciela na Wilberforce University w Ohio. W Wilberforce Du Bois był pod silnym wpływem Alexandra Crummella, który wierzył, że idee i moralność są niezbędnymi narzędziami do wprowadzania zmian społecznych.

Alexander Crummell

Kontynuuj w Storyteller

Po powrocie z Europy Du Bois ukończył studia podyplomowe; w 1895 roku jako pierwszy Afroamerykanin uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Harvarda.

W. E. B. Du Bois

Kontynuuj w Storyteller

Podczas pobytu w Wilberforce, 12 maja 1896 roku, Du Bois poślubił Ninę Gomer, jedną ze swoich studentek.

Po dwóch latach w Wilberforce, latem 1896 roku Du Bois przyjął roczną pracę badawczą na Uniwersytecie Pensylwanii jako „asystent w dziedzinie socjologii”.

Arms of the University of Pennsylvania with a banner stating the school's motto in Latin

Kontynuuj w Storyteller

Biorąc udział w American Negro Academy (ANA) w 1897 roku, Du Bois przedstawił pracę, w której odrzucił apel Fredericka Douglassa o integrację czarnych Amerykanów z białym społeczeństwem. Napisał: „jesteśmy Murzynami, członkami ogromnej historycznej rasy, która od zarania dziejów spała, budząc się jedynie w połowie w ciemnych lasach swojej afrykańskiej ojczyzny”.

Frederick Douglass

Kontynuuj w Storyteller

W lipcu 1897 roku Du Bois opuścił Filadelfię i objął profesurę historii i ekonomii na historycznie czarnoskórym Uniwersytecie w Atlancie w stanie Georgia.

W wydaniu The Atlantic Monthly z sierpnia 1897 roku Du Bois opublikował „Strivings of the Negro People”, swoją pierwszą pracę skierowaną do ogółu społeczeństwa, w której rozwinął tezę, że Afroamerykanie powinni przyjąć swoje afrykańskie dziedzictwo, wnosząc jednocześnie wkład w amerykańskie społeczeństwo.

Du Bois został zainspirowany do większego aktywizmu przez lincz na Samie Hose, który miał miejsce w pobliżu Atlanty w 1899 roku. Hose został torturowany, spalony i powieszony przez tłum dwóch tysięcy białych. Przechadzając się po Atlancie, aby omówić lincz z redaktorem gazety Joelem Chandlerem Harrisem, Du Bois natknął się na spalone kłykcie Hose'a wystawione w witrynie sklepowej. To wydarzenie wstrząsnęło Du Boisem i postanowił on, że „nie można być spokojnym, opanowanym i zdystansowanym naukowcem, podczas gdy Murzyni są linczowani, mordowani i głodzeni”. Du Bois zdał sobie sprawę, że „lekarstwem nie było po prostu mówienie ludziom prawdy, lecz skłonienie ich do działania w oparciu o tę prawdę”.

Du Bois był głównym organizatorem Wystawy Afroamerykanów (The Exhibit of American Negroes) na Wystawie Światowej (Exposition Universelle) w Paryżu między kwietniem a listopadem 1900 roku, dla której przygotował serię 363 fotografii mających na celu upamiętnienie życia Afroamerykanów na przełomie wieków oraz rzucenie wyzwania rasistowskim karykaturom i stereotypom tamtych czasów.

W 1900 roku Du Bois wziął udział w Pierwszej Konferencji Panafrykańskiej, która odbyła się w Londynie w dniach od 23 do 25 lipca.

W pierwszej dekadzie nowego stulecia Du Bois stał się rzecznikiem swojej rasy, ustępując jedynie Bookerowi T. Washingtonowi.

W 1901 roku Du Bois napisał recenzję krytyczną wobec autobiografii Washingtona pt. Up from Slavery.

Up from Slavery

Kontynuuj w Storyteller

W staraniach o ukazanie geniuszu i człowieczeństwa czarnej rasy, Du Bois opublikował The Souls of Black Folk (1903), zbiór 14 esejów.

The Souls of Black Folk

Kontynuuj w Storyteller

W 1905 roku Du Bois i kilku innych afroamerykańskich działaczy na rzecz praw obywatelskich – w tym Fredrick L. McGhee, Jesse Max Barber i William Monroe Trotter – spotkali się w Kanadzie, w pobliżu wodospadu Niagara. Tam napisali deklarację zasad sprzeciwiającą się Kompromisowi z Atlanty i w 1906 roku zarejestrowali się jako Ruch Niagara (Niagara Movement).

Du Bois i inni „Niagaryci” chcieli upowszechniać swoje ideały wśród innych Afroamerykanów, ale większość czarnych czasopism była własnością wydawców sympatyzujących z Washingtonem. Du Bois kupił prasę drukarską i w grudniu 1905 roku zaczął wydawać Moon Illustrated Weekly.

Niagaryci zorganizowali drugą konferencję w sierpniu 1906 roku, dla uczczenia 100. rocznicy urodzin abolicjonisty Johna Browna, w miejscu w Wirginii Zachodniej, gdzie odbył się rajd Browna na Harper's Ferry.

Prezydent Teddy Roosevelt niehonorowo zwolnił 167 czarnych żołnierzy, ponieważ zostali oskarżeni o przestępstwa w wyniku tzw. afery z Brownsville (Brownsville Affair). Wielu ze zwolnionych żołnierzy służyło przez 20 lat i było bliskich przejścia na emeryturę.

Theodore Roosevelt

Kontynuuj w Storyteller

We wrześniu w Atlancie wybuchły zamieszki, wywołane bezpodstawnymi oskarżeniami czarnych mężczyzn o napaść na białe kobiety. Było to katalizatorem napięć rasowych wynikających z niedoboru miejsc pracy i faktu, że pracodawcy nastawiali czarnych pracowników przeciwko białym. Dziesięć tysięcy białych siało spustoszenie w Atlancie, bijąc każdą napotkaną czarną osobę, co doprowadziło do ponad 25 ofiar śmiertelnych.

The cover of French magazine Le Petit Journal in October, 1906, depicting the Atlanta race riot

Kontynuuj w Storyteller

W następstwie przemocy z 1906 roku Du Bois wezwał czarnych do wycofania poparcia dla Partii Republikańskiej, ponieważ Republikanie Roosevelt i William Howard Taft nie wspierali wystarczająco czarnych. Większość Afroamerykanów była lojalna wobec Partii Republikańskiej od czasów Abrahama Lincolna.

William Howard Taft

Kontynuuj w Storyteller

Du Bois wkrótce założył i redagował kolejne narzędzie swojej polemiki, The Horizon: A Journal of the Color Line, które zadebiutowało w 1907 roku. Freeman H. M. Murray i Lafayette M. Hershaw pełnili funkcję współredaktorów The Horizon.

W maju 1909 roku Du Bois wziął udział w Narodowej Konferencji Murzynów (National Negro Conference) w Nowym Jorku. Spotkanie doprowadziło do utworzenia Narodowego Komitetu Murzynów (National Negro Committee), któremu przewodniczył Oswald Villard, a którego celem była walka o prawa obywatelskie, równe prawa wyborcze i równe szanse edukacyjne.

Du Bois był pierwszym Afroamerykaninem zaproszonym przez Amerykańskie Towarzystwo Historyczne (AHA) do wygłoszenia referatu na ich dorocznej konferencji. Odczytał swój referat pt. Reconstruction and Its Benefits przed zdumioną publicznością na konferencji AHA w grudniu 1909 roku.

Republican Party (United States) Logo

Kontynuuj w Storyteller

Przywódcy NAACP zaoferowali Du Boisowi stanowisko Dyrektora ds. Rozgłosu i Badań (Director of Publicity and Research). Przyjął tę pracę latem 1910 roku i przeniósł się do Nowego Jorku po rezygnacji z pracy na Uniwersytecie w Atlancie.

Jego głównym obowiązkiem była redakcja miesięcznika NAACP, który nazwał The Crisis. Pierwszy numer ukazał się w listopadzie 1910 roku, a Du Bois ogłosił, że jego celem jest przedstawienie „tych faktów i argumentów, które pokazują niebezpieczeństwo uprzedzeń rasowych, szczególnie w formie, w jakiej przejawiają się one dzisiaj wobec ludzi kolorowych”.

First Issue of The Crisis: A Record of the Darker Races, November 1910. New York: NAACP, 1910W.E.B. Du Bois

Kontynuuj w Storyteller

W 1911 roku Du Bois wziął udział w Pierwszym Powszechnym Kongresie Ras (First Universal Races Congress) w Londynie i opublikował swoją pierwszą powieść, The Quest of the Silver Fleece.

Du Bois wykorzystał swoją wpływową rolę w NAACP, aby sprzeciwiać się różnym incydentom o podłożu rasistowskim. Kiedy w 1915 roku odbyła się premiera niemego filmu Narodziny narodu (The Birth of a Nation), Du Bois i NAACP przewodzili walce o zakazanie wyświetlania filmu ze względu na rasistowskie przedstawienie czarnych jako brutalnych i lubieżnych.

Joel Spingarn

Kontynuuj w Storyteller

W latach 1915 i 1916 niektórzy przywódcy NAACP – zaniepokojeni stratami finansowymi The Crisis i zmartwieni zapalną retoryką niektórych esejów – próbowali usunąć Du Boisa ze stanowiska redaktora. Du Bois i jego zwolennicy zwyciężyli, a on kontynuował swoją rolę redaktora.

Artykuł „Waco Horror” opisywał lincz na Jesse Washingtonie, 17-letnim Afroamerykaninie z niepełnosprawnością intelektualną. Artykuł ten był przełomowy, ponieważ wykorzystał dziennikarstwo śledcze do ujawnienia zachowania lokalnych białych mieszkańców Waco w Teksasie.

Gdy Stany Zjednoczone przygotowywały się do przystąpienia do I wojny światowej w 1917 roku, współpracownik Du Bois z NAACP, Joel Spingarn, założył obóz szkoleniowy dla Afroamerykanów, aby mogli służyć jako oficerowie w armii Stanów Zjednoczonych.

Joel Spingarn

Kontynuuj w Storyteller

Po zamieszkach w East St. Louis, które miały miejsce latem 1917 roku, Du Bois udał się do St. Louis, aby zdać relację z wydarzeń. Od 40 do 250 Afroamerykanów zostało zamordowanych przez białych, głównie z powodu niechęci wywołanej zatrudnianiem przez przemysł St. Louis czarnoskórych pracowników w miejsce strajkujących białych robotników.

Aby publicznie zademonstrować oburzenie czarnoskórej społeczności z powodu zamieszek, Du Bois zorganizował Milczącą Paradę – marsz około 9000 Afroamerykanów wzdłuż Piątej Alei w Nowym Jorku. Była to pierwsza tego typu parada w Nowym Jorku i drugi przypadek publicznej demonstracji czarnoskórych w obronie praw obywatelskich.

Zamieszki w Houston w 1917 roku wstrząsnęły Du Boisem i stanowiły poważną przeszkodę w staraniach o umożliwienie Afroamerykanom zostania oficerami wojskowymi. Zamieszki rozpoczęły się po tym, jak policja w Houston aresztowała i pobiła dwóch czarnoskórych żołnierzy; w odpowiedzi ponad 100 czarnoskórych żołnierzy wyszło na ulice Houston i zabiło 16 białych. Odbył się wojskowy sąd wojenny, w wyniku którego 19 żołnierzy powieszono, a 67 innych uwięziono. Pomimo zamieszek w Houston, Du Bois i inni skutecznie wywarli nacisk na armię, aby zaakceptowała oficerów wyszkolonych w obozie Spingarna, co zaowocowało przyjęciem ponad 600 czarnoskórych oficerów do armii w październiku 1917 roku.

Po zakończeniu wojny, w 1919 roku, Du Bois udał się do Europy, aby wziąć udział w pierwszym Kongresie Panafrykańskim i przeprowadzić wywiady z afroamerykańskimi żołnierzami do planowanej książki o ich doświadczeniach z I wojny światowej.

Wielu czarnoskórych przeniosło się do północnych miast w poszukiwaniu pracy, a niektórzy biali robotnicy z północy byli niechętni tej konkurencji. Ten konflikt pracowniczy był jedną z przyczyn Czerwonego Lata 1919 roku, przerażającej serii zamieszek rasowych w całej Ameryce.

The Wheeling Intelligencer coverage of the 1919 Putnam County, Georgia, arson attack - Red Summer

Kontynuuj w Storyteller

W felietonie z 1919 roku zatytułowanym „The True Brownies” ogłosił powstanie „The Brownies' Book”, pierwszego czasopisma wydawanego dla afroamerykańskich dzieci i młodzieży, które założył wraz z Augustusem Granville'em Dillem i Jessie Redmon Fauset.

Du Bois udokumentował okrucieństwa na łamach „The Crisis”.

Wściekły na zniekształcenia faktów, Du Bois opublikował list w „New York World”, twierdząc, że jedyną zbrodnią, jaką popełnili czarnoskórzy dzierżawcy, było odważenie się na rzucenie wyzwania swoim białym właścicielom ziemskim poprzez wynajęcie prawnika w celu zbadania nieprawidłowości w umowach.

W 1920 roku Du Bois opublikował „Darkwater: Voices From Within the Veil”, pierwszą z trzech autobiografii, które napisał.

Du Bois udał się do Europy w 1921 roku, aby wziąć udział w drugim Kongresie Panafrykańskim. Zgromadzeni czarnoskórzy przywódcy z całego świata wydali Rezolucje Londyńskie i ustanowili siedzibę Stowarzyszenia Panafrykańskiego w Paryżu.[170] Pod kierownictwem Du Bois rezolucje kładły nacisk na równość rasową oraz na to, by Afryka była rządzona przez Afrykanów (a nie, jak podczas kongresu w 1919 roku, za zgodą Afrykanów).

Kiedy Du Bois wypłynął do Europy w 1923 roku na trzeci Kongres Panafrykański, nakład „The Crisis” spadł do 60 000 egzemplarzy z najwyższego poziomu 100 000 osiągniętego podczas I wojny światowej, ale nadal pozostawało to najważniejsze czasopismo ruchu na rzecz praw obywatelskich.

Prezydent Coolidge mianował Du Bois „Posłem Nadzwyczajnym” do Liberii, a po zakończeniu trzeciego kongresu Du Bois popłynął niemieckim frachtowcem z Wysp Kanaryjskich do Afryki, odwiedzając Liberię, Sierra Leone i Senegal.

Calvin Coolidge

Kontynuuj w Storyteller

Dziewięć lat po rewolucji rosyjskiej z 1917 roku, Du Bois przedłużył swoją podróż do Europy, aby odwiedzić Związek Radziecki.

W 1929 roku odbyła się debata zorganizowana przez Chicago Forum Council, zapowiadana jako „jedna z największych debat w historii”, pomiędzy Du Boisem a Lothropem Stoddardem, członkiem Ku Klux Klanu, zwolennikiem eugeniki i tzw. rasizmu naukowego.

W 1931 roku pojawiła się rywalizacja między NAACP a Partią Komunistyczną, kiedy komuniści szybko i skutecznie zareagowali, wspierając „Chłopców ze Scottsboro” – dziewięciu afroamerykańskich młodzieńców aresztowanych w 1931 roku w Alabamie pod zarzutem gwałtu.

Du Bois nie miał dobrych relacji zawodowych z Walterem Francisem White'em, prezesem NAACP od 1931 roku. Ten konflikt, w połączeniu z presją finansową Wielkiego Kryzysu, doprowadził do walki o władzę nad „The Crisis”. Du Bois, obawiając się, że jego stanowisko redaktora zostanie zlikwidowane, zrezygnował z pracy w „The Crisis” i na początku 1933 roku przyjął stanowisko akademickie na Uniwersytecie w Atlancie.

Powróciwszy do świata akademickiego, Du Bois mógł wznowić badania nad Rekonstrukcją, tematem pracy z 1910 roku, którą przedstawił Amerykańskiemu Towarzystwu Historycznemu. W 1935 roku opublikował swoje opus magnum, „Black Reconstruction in America”.

W 1932 roku Du Bois został wybrany przez kilka organizacji filantropijnych – w tym Phelps-Stokes Fund, Carnegie Corporation i General Education Board – na redaktora naczelnego proponowanej „Encyclopedia of the Negro”, dzieła, nad którym Du Bois rozmyślał od 30 lat. Po kilku latach planowania i organizowania, organizacje filantropijne anulowały projekt w 1938 roku, ponieważ niektórzy członkowie zarządu uważali, że Du Bois jest zbyt stronniczy, aby stworzyć obiektywną encyklopedię.

Dusk of Dawn, druga autobiografia Du Bois, została opublikowana w 1940 roku.

W 1943 roku, w wieku 76 lat, Du Bois został nagle zwolniony ze swojego stanowiska na Uniwersytecie w Atlancie przez rektora uczelni, Rufusa Clementa.

Odrzucając oferty pracy z Fisk i Howard, Du Bois ponownie dołączył do NAACP jako dyrektor Departamentu Badań Specjalnych. Ku zaskoczeniu wielu liderów NAACP, Du Bois zaangażował się w pracę z wigorem i determinacją.

Du Bois był członkiem trzyosobowej delegacji NAACP, która uczestniczyła w konferencji w San Francisco w 1945 roku, podczas której utworzono Organizację Narodów Zjednoczonych.

W.E.B. Du Bois

Kontynuuj w Storyteller

Pod koniec 1945 roku Du Bois wziął udział w piątym, ostatnim Kongresie Panafrykańskim w Manchesterze w Anglii.

Kiedy w połowie lat 40. XX wieku rozpoczęła się zimna wojna, NAACP zdystansowało się od komunistów, aby nie ucierpiało jego finansowanie ani reputacja. NAACP podwoiło swoje wysiłki w 1947 roku, po tym jak magazyn Life opublikował artykuł Arthura M. Schlesingera Jr., w którym twierdził, że NAACP jest pod silnym wpływem komunistów.

Arthur M. Schlesinger Jr.

Kontynuuj w Storyteller

Ignorując życzenia NAACP, Du Bois nadal utrzymywał kontakty z sympatykami komunistów, takimi jak Paul Robeson, Howard Fast i Shirley Graham (jego przyszła druga żona). Du Bois napisał: „Nie jestem komunistą... Z drugiej strony... wierzę... że Karol Marks... trafnie wskazał na nasze trudności...”

Związki Du Bois z prominentnymi komunistami uczyniły go obciążeniem dla NAACP, zwłaszcza że FBI zaczęło agresywnie badać sympatyków komunistów; dlatego – za obopólną zgodą – pod koniec 1948 roku po raz drugi zrezygnował z pracy w NAACP.

W 1949 roku Du Bois przemawiał na Konferencji Naukowej i Kulturalnej na rzecz Pokoju na Świecie w Nowym Jorku: „Mówię wam, ludzie Ameryki, ciemny świat jest w ruchu! Chce i będzie miał wolność, autonomię i równość. Nie zostanie odwrócony od tych fundamentalnych praw przez dialektyczne dzielenie włosa na czworo... Biali mogą, jeśli chcą, uzbroić się na samobójstwo. Ale zdecydowana większość ludów świata przejdzie po nich do wolności!”

Nina Gomer zmarła w 1950 roku.

W 1950 roku, w wieku 82 lat, Du Bois kandydował na senatora USA z Nowego Jorku z ramienia American Labor Party i otrzymał około 200 000 głosów, czyli 4% ogółu głosów w stanie.

Du Bois poślubił Shirley Graham.

Shirley Graham

Kontynuuj w Storyteller

Rząd USA uniemożliwił Du Bois udział w konferencji w Bandungu w Indonezji w 1955 roku.

Nkrumah zaprosił Du Bois do Ghany, aby wziął udział w obchodach niepodległości w 1957 roku, ale nie mógł on przyjechać, ponieważ rząd USA skonfiskował jego paszport w 1951 roku.

Kwame Nkrumah

Kontynuuj w Storyteller

W 1958 roku Du Bois odzyskał paszport i wraz ze swoją drugą żoną, Shirley Graham Du Bois, podróżował po świecie, odwiedzając Rosję i Chiny. W obu krajach był celebrowany. Du Bois później pisał z uznaniem o warunkach panujących w obu krajach.

Emblem of the Communist Party of the United States

Kontynuuj w Storyteller

Do 1960 roku – „Roku Afryki” – Du Bois odzyskał paszport i był w stanie przekroczyć Atlantyk, aby świętować utworzenie Republiki Ghany.

W październiku 1961 roku, w wieku 93 lat, Du Bois i jego żona udali się do Ghany, aby tam zamieszkać.

Du Bois wstąpił do Partii Komunistycznej w październiku 1961 roku, w wieku 93 lat. W tamtym czasie napisał: „Wierzę w komunizm. Przez komunizm rozumiem zaplanowany sposób życia w produkcji bogactwa i pracy, mający na celu budowę państwa, którego celem jest najwyższy dobrobyt jego obywateli, a nie tylko zysk części z nich”.

Na początku 1963 roku Stany Zjednoczone odmówiły odnowienia jego paszportu, więc wykonał symboliczny gest, przyjmując obywatelstwo Ghany.

Zdrowie Du Bois pogorszyło się w ciągu dwóch lat pobytu w Ghanie i zmarł 27 sierpnia 1963 roku w stolicy, Akrze, w wieku 95 lat.

Podczas Marszu na Waszyngton mówca Roy Wilkins poprosił setki tysięcy uczestników marszu o uczczenie Du Bois chwilą ciszy.

March on Washington

Kontynuuj w Storyteller

Na prośbę Nkrumaha, 29–30 sierpnia 1963 roku, Du Bois otrzymał pogrzeb państwowy i został pochowany przy zachodnim murze zamku Christiansborg (obecnie zamek Osu), będącego wówczas siedzibą rządu w Akrze.

Ustawa o prawach obywatelskich z 1964 roku, ucieleśniająca wiele reform, o które Du Bois walczył przez całe życie, została uchwalona prawie rok po jego śmierci.