1919 do 1933
Berlin
Republika Weimarska, oficjalnie nazywana Rzeszą Niemiecką, była rządem Niemiec w latach 1918–1933, podczas których po raz pierwszy w historii państwo to było konstytucyjną republiką federalną; dlatego też jest ona określana, i nieoficjalnie sama siebie ogłosiła, Republiką Niemiecką (Deutsche Republik). Nieformalna nazwa państwa pochodzi od miasta Weimar, w którym obradowało zgromadzenie konstytucyjne, które ustanowiło jego rząd. W języku angielskim państwo to było zazwyczaj nazywane po prostu „Niemcami”, a termin „Republika Weimarska” (wprowadzony przez Adolfa Hitlera w 1929 roku) nie był powszechnie używany aż do lat 30. XX wieku.
28 czerwca podpisano traktat wersalski, który nakazał Niemcom redukcję armii, wzięcie odpowiedzialności za I wojnę światową, zrzeczenie się części terytoriów oraz wypłacenie aliantom wygórowanych reparacji. Traktat uniemożliwił również Niemcom przystąpienie do Ligi Narodów w tamtym czasie.
W październiku 1918 roku konstytucja Cesarstwa Niemieckiego została zreformowana, aby nadać większe uprawnienia wybranemu parlamentowi.
Do 7 listopada rewolucja dotarła do Monachium, co doprowadziło do ucieczki króla Bawarii Ludwika III. MSPD postanowiła wykorzystać swoje poparcie wśród mas i stanąć na czele ruchu, żądając abdykacji cesarza Wilhelma II.
9 listopada 1918 roku „Republika Niemiecka” została proklamowana przez członka MSPD Philippa Scheidemanna w budynku Reichstagu w Berlinie, ku wściekłości Friedricha Eberta, lidera MSPD, który uważał, że kwestia monarchii lub republiki powinna zostać rozstrzygnięta przez zgromadzenie narodowe.
Działania wojenne podczas I wojny światowej toczyły się między 28 lipca 1914 a 11 listopada 1918 roku, podczas których zmobilizowano ponad 70 milionów żołnierzy; wojna zakończyła się śmiercią 20 milionów żołnierzy i cywilów — nie licząc ofiar pandemii grypy hiszpanki z 1918 roku, która pochłonęła miliony istnień — co czyni ją jedną z największych i najbardziej krwawych wojen w historii. Pozycja Niemiec i państw centralnych pogorszyła się, co skłoniło je do prośby o pokój.
11 listopada 1918 roku przedstawiciele Niemiec podpisali w Compiègne rozejm. Skutecznie zakończył on działania wojenne między aliantami a Niemcami. Był on równoznaczny z kapitulacją Niemiec, bez żadnych ustępstw ze strony aliantów; blokada morska miała trwać do czasu uzgodnienia pełnych warunków pokojowych.
Od listopada 1918 do stycznia 1919 roku Niemcy były rządzone przez „Radę Pełnomocników Ludowych” pod przywództwem Eberta i Haasego.
Okupacja Nadrenii nastąpiła po rozejmie z Niemcami z 11 listopada 1918 roku. Wojska okupacyjne składały się z sił amerykańskich, belgijskich, brytyjskich i francuskich.
W styczniu Związek Spartakusa i inni na ulicach Berlina podjęli kolejne zbrojne próby ustanowienia komunizmu, znane jako powstanie Spartakusa.
6 lutego 1919 roku Zgromadzenie Narodowe zebrało się w Weimarze i utworzyło koalicję weimarską. Wybrano również lidera SDP Friedricha Eberta na prezydenta Republiki Weimarskiej.
13 marca 1920 roku podczas puczu Kappa 12 000 żołnierzy Freikorpsu zajęło Berlin i zainstalowało Wolfganga Kappa, prawicowego dziennikarza, na stanowisku kanclerza.
Traktat w Rapallo był porozumieniem podpisanym 16 kwietnia 1922 roku między Republiką Niemiecką a Rosją Radziecką, na mocy którego obie strony zrzekły się wszelkich roszczeń terytorialnych i finansowych wobec siebie oraz nawiązały przyjazne stosunki dyplomatyczne.
Do 1923 roku Republika ogłosiła, że nie jest już w stanie spłacać reparacji wymaganych przez traktat wersalski, a rząd zaprzestał niektórych płatności.
Wojska francuskie i belgijskie zajęły Zagłębie Ruhry, najbardziej produktywny region przemysłowy Niemiec w tamtym czasie, przejmując kontrolę nad większością firm wydobywczych i produkcyjnych w styczniu 1923 roku.
Gustav Stresemann był kanclerzem Rzeszy przez 100 dni w 1923 roku, a od 1923 do 1929 roku pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych, co było okresem względnej stabilizacji dla Republiki Weimarskiej, znanym w Niemczech jako Goldene Zwanziger („Złote lata dwudzieste”).
W październiku 1925 roku traktat w Locarno został podpisany przez Niemcy, Francję, Belgię, Wielką Brytanię i Włochy; uznał on granice Niemiec z Francją i Belgią.
W 1926 roku Niemcy zostały przyjęte do Ligi Narodów jako stały członek, co poprawiło ich pozycję międzynarodową i dało prawo głosu w sprawach Ligi.
W 1926 roku około 2 miliony Niemców było bezrobotnych, a liczba ta wzrosła do około 6 milionów w 1932 roku. Wielu winiło za to Republikę Weimarską. Stało się to widoczne, gdy partie polityczne zarówno prawicy, jak i lewicy, chcące całkowitego rozwiązania Republiki, uniemożliwiły uzyskanie jakiejkolwiek demokratycznej większości w parlamencie.
Wybory powszechne z 31 lipca 1932 roku przyniosły duże zyski komunistom oraz nazistom, którzy zdobyli 37,3% głosów – co było ich najlepszym wynikiem w wolnych wyborach. Partia nazistowska wyparła wówczas socjaldemokratów jako największa partia w Reichstagu, choć nie uzyskała większości.
Hitler został zaprzysiężony na kanclerza rankiem 30 stycznia 1933 roku.
Ustawa o pełnomocnictwach, prawo uchwalone przez niemiecki Reichstag w 1933 roku, które umożliwiło Adolfowi Hitlerowi przejęcie dyktatorskich uprawnień.
Gabinet von Schleichera de jure tworzył rząd Republiki Weimarskiej w okresie od 3 grudnia 1932 do 28 stycznia 1933 roku, po dymisji Franza von Papena
