wt. paź 10, 1911 do pon. lut 12, 1912
China
Rewolucja Xinhai, znana również jako rewolucja chińska lub rewolucja 1911 roku, była rewolucją, która obaliła ostatnią dynastię cesarską Chin (dynastię Qing) i ustanowiła Republikę Chińską (ROC). Nazwa rewolucji pochodzi od roku Xinhai (Hsin-hai), ponieważ miała ona miejsce w 1911 roku, roku Xinhai (辛亥; „metalowa świnia”) w sześćdziesięcioletnim cyklu kalendarza chińskiego.
Po poniesieniu pierwszej porażki z Zachodem w I wojnie opiumowej w 1842 roku, dwór cesarski Qing zmagał się z powstrzymaniem obcych ingerencji w Chinach. Wysiłki mające na celu dostosowanie i zreformowanie tradycyjnych metod rządzenia były ograniczane przez głęboko konserwatywną kulturę dworską, która nie chciała oddać zbyt dużej władzy na rzecz reform.
Po klęsce w II wojnie opiumowej w 1860 roku, dynastia Qing próbowała się zmodernizować poprzez przyjęcie niektórych zachodnich technologii w ramach Ruchu Samowzmocnienia od 1861 roku.
Po klęsce w II wojnie opiumowej w 1860 roku, dynastia Qing próbowała się zmodernizować poprzez przyjęcie niektórych zachodnich technologii w ramach Ruchu Samowzmocnienia od 1861 roku.
Istniało wielu rewolucjonistów i grup, które chciały obalić rząd Qing, aby przywrócić rządy ludu Han. Najwcześniejsze organizacje rewolucyjne powstały poza Chinami, takie jak Towarzystwo Literackie Furen założone przez Yeung Ku-wana w Hongkongu w 1890 roku.
Xingzhonghui (Towarzystwo Odrodzenia Chin) Sun Jat-sena zostało założone w Honolulu w 1894 roku w głównym celu zbierania funduszy na rewolucje. Obie organizacje (Furen i Xingzhonghui) połączyły się w 1894 roku.
Wiosną 1895 roku Towarzystwo Odrodzenia Chin, z siedzibą w Hongkongu, zaplanowało pierwsze powstanie w Kantonie. Lu Haodong otrzymał zadanie zaprojektowania rewolucyjnej flagi z błękitnym niebem i białym słońcem.
W wojnach przeciwko powstaniu tajpingów (1851–64), powstaniu Nian (1851–68), powstaniu w Junnanie (1856–68) i powstaniu na północnym zachodzie (1862–77), tradycyjne wojska cesarskie okazały się niekompetentne, a dwór zaczął polegać na armiach lokalnych. W 1895 roku Chiny poniosły kolejną klęskę podczas I wojny chińsko-japońskiej. Pokazało to, że tradycyjne chińskie społeczeństwo feudalne również wymaga modernizacji, jeśli postęp technologiczny i handlowy miał przynieść sukces.
26 października 1895 roku Yeung Ku-wan i Sun Jat-sen poprowadzili Zheng Shilianga i Lu Haodonga do Kantonu, przygotowując się do zdobycia miasta jednym uderzeniem. Jednak szczegóły ich planów wyciekły do rządu Qing. Rząd zaczął aresztować rewolucjonistów, w tym Lu Haodonga, który został później stracony. Pierwsze powstanie w Kantonie zakończyło się niepowodzeniem.
W 1898 roku cesarz Guangxu, kierowany przez reformatorów takich jak Kang Youwei i Liang Qichao, przeprowadził drastyczne reformy w edukacji, wojsku i gospodarce w ramach tzw. Stu Dni Reform. Reforma została nagle przerwana przez konserwatywny zamach stanu pod przywództwem cesarzowej wdowy Cixi. Cesarz Guangxu, który zawsze był marionetką zależną od Cixi, został umieszczony w areszcie domowym w czerwcu 1898 roku. Reformatorzy Kang i Liang zostali wygnani.
Powstanie bokserów wywołało kolejną zagraniczną inwazję na Pekin w 1900 roku i narzucenie nierównoprawnych traktatów, które doprowadziły do utraty terytoriów, utworzenia koncesji eksterytorialnych i przyznania przywilejów handlowych. Pod presją wewnętrzną i zewnętrzną dwór Qing zaczął wprowadzać niektóre reformy.
W 1901 roku, po wybuchu powstania bokserów, Tang Caichang i Tan Sitong z wcześniejszego Towarzystwa Emancypacji Stóp zorganizowali Armię Niepodległości. Powstanie Armii Niepodległości miało wybuchnąć 23 sierpnia 1900 roku. Ich celem było obalenie cesarzowej wdowy Cixi i ustanowienie monarchii konstytucyjnej pod rządami cesarza Guangxu. Ich spisek został odkryty przez gubernatora generalnego Hunan i Hubei. Około dwudziestu spiskowców zostało aresztowanych i straconych.
8 października 1900 roku Sun Jat-sen zarządził rozpoczęcie powstania w Huizhou. Armią rewolucyjną dowodził Zheng Shiliang i początkowo liczyła ona 20 000 ludzi, którzy walczyli przez pół miesiąca. Jednak po tym, jak japoński premier zabronił Sun Jat-senowi prowadzenia działań rewolucyjnych na Tajwanie, Zheng Shiliang nie miał innego wyboru, jak tylko nakazać armii rozproszenie się. To powstanie również zakończyło się niepowodzeniem. W powstaniu brał udział brytyjski żołnierz Rowland J. Mulkern.
Bardzo krótkie powstanie miało miejsce od 25 do 28 stycznia 1903 roku w celu ustanowienia „Niebiańskiego Królestwa Wielkiej Ming”. Uczestniczyli w nim Tse Tsan-tai, Li Jitang, Liang Muguang i Hong Quanfu, którzy wcześniej brali udział w powstaniu Jintian w czasach Niebiańskiego Królestwa Tajpingów.
Guangfuhui (Towarzystwo Restauracji) zostało również założone w 1904 roku w Szanghaju przez Cai Yuanpeia. Inni wybitni członkowie to Zhang Binglin i Tao Chengzhang. Mimo głoszenia anty-qingowskich haseł, Guangfuhui było bardzo krytyczne wobec Sun Jat-sena. Jedną z najsłynniejszych rewolucjonistek była Qiu Jin, która walczyła o prawa kobiet i również należała do Guangfuhui.
Huaxinghui (Towarzystwo Odrodzenia Chin) zostało założone w 1904 roku przez takie osobistości jak Huang Xing, Zhang Shizhao, Chen Tianhua i Song Jiaoren, wraz ze 100 innymi osobami. Ich mottem było „Zająć siłą jedną prowincję i zainspirować inne prowincje do powstania”.
W 1905 roku dynastia Qing wysłała Zhao Erfenga do Tybetu w odwecie za rebelie.
Ma Fuyi i Huaxinghui byli zaangażowani w powstanie na trzech obszarach: Pingxiang, Liuyang i Liling, zwane „powstaniem Ping-liu-li”, w 1905 roku. Powstanie rekrutowało górników już w 1903 roku, aby wystąpili przeciwko klasie rządzącej Qing. Po upadku powstania Ma Fuyi został stracony.
Sun Yat-sen latem 1905 roku z powodzeniem zjednoczył stowarzyszenia Revive China Society, Huaxinghui oraz Guangfuhui, tworząc w sierpniu 1905 roku w Tokio zjednoczony Tongmenghui (Związek Rewolucyjny).
Wu Yue z Guangfuhui przeprowadził próbę zamachu na stacji kolejowej Pekin Zhengyangmen Wschód, atakując pięciu urzędników dynastii Qing 24 września 1905 roku.
W 1906 roku, po zniesieniu egzaminów cesarskich, rząd Qing założył wiele nowych szkół i zachęcał uczniów do studiowania za granicą. Wielu młodych ludzi uczęszczało do nowych szkół lub wyjeżdżało na studia do miejsc takich jak Japonia.
Powstanie w Huanggang wybuchło 22 maja 1907 roku w Chaozhou. Partia rewolucyjna wraz z Xu Xueqiu, Chen Yongpo i Yu Tongshi rozpoczęła powstanie i zdobyła miasto Huanggang. Inni Japończycy, którzy dołączyli, to [brak danych] i [brak danych]. Po rozpoczęciu powstania rząd Qing szybko i brutalnie je stłumił. Zginęło około 200 rewolucjonistów.
2 czerwca Deng Zhiyu i Chen Chuan zgromadzili zwolenników i wspólnie przejęli broń sił Qing nad jeziorem, 20 km od Huizhou. Zabili kilku żołnierzy Qing i 5 czerwca zaatakowali Taiwei. Armia Qing uciekła w nieładzie, a rewolucjoniści wykorzystali okazję, zdobywając kilka miast. Ponownie pokonali armię Qing w Bazhiyie. Wiele organizacji wyraziło poparcie po powstaniu, a liczba sił rewolucyjnych wzrosła w szczytowym momencie do dwustu ludzi. Powstanie jednak ostatecznie zakończyło się niepowodzeniem.
W lipcu 1907 roku kilku członków Tongmenhui w Tokio nawoływało do rewolucji w rejonie rzeki Jangcy.
6 lipca 1907 roku Xu Xilin z Guangfuhui stanął na czele powstania w Anqing w prowincji Anhui, które przeszło do historii jako powstanie w Anqing. Xu Xilin był wówczas komisarzem policji oraz nadzorcą akademii policyjnej. Poprowadził powstanie, którego celem było zabójstwo gubernatora prowincji Anhui, En Minga. Zostali pokonani po czterech godzinach walki. Xu został schwytany, a ochroniarze En Minga wycięli mu serce i wątrobę, po czym je zjedli. Jego kuzynka Qiu Jin została stracona kilka dni później.
Od sierpnia do września 1907 roku trwało powstanie w Qinzhou, będące protestem przeciwko wysokim podatkom nakładanym przez rząd. Sun Yat-sen wysłał tam Wanga Heshuna, aby wsparł armię rewolucyjną, która we wrześniu zdobyła hrabstwo. Następnie podjęli próbę oblężenia i zdobycia Qinzhou, ale bezskutecznie. Ostatecznie wycofali się w rejon Shiwandashan, a Wang Heshun powrócił do Wietnamu.
1 grudnia 1907 roku wybuchło powstanie w Zhennanguan, na przełęczy na granicy chińsko-wietnamskiej. Sun Yat-sen wysłał Huanga Mintanga, aby monitorował przełęcz, której bronił fort. Dzięki wsparciu zwolenników wśród obrońców fortu, rewolucjoniści zdobyli wieżę armatnią w Zhennanguan. Sun Yat-sen, Huang Xing i Hu Hanmin osobiście udali się do wieży, aby dowodzić bitwą. Rząd Qing wysłał wojska pod dowództwem Long Jiguanga i Lu Rongtinga do kontrataku, a rewolucjoniści zostali zmuszeni do wycofania się w górzyste tereny. Po klęsce tego powstania Sun został zmuszony do przeniesienia się do Singapuru z powodu nastrojów anty-Sunowskich wewnątrz grup rewolucyjnych. Nie powrócił na kontynent aż do czasu powstania w Wuchang.
W 1908 roku Zhao został mianowany cesarskim rezydentem w Lhasie. W grudniu 1911 roku Zhao został ścięty przez siły pro-republikańskie.
Nowa Armia została utworzona w 1901 roku po klęsce dynastii Qing w pierwszej wojnie chińsko-japońskiej. Została powołana dekretem w ośmiu prowincjach. Oddziały Nowej Armii były zdecydowanie najlepiej wyszkolone i wyposażone. Rekruci byli wyższej jakości niż w starej armii i otrzymywali regularne awanse. Począwszy od 1908 roku, rewolucjoniści zaczęli kierować swoje apele do nowej armii. Sun Yat-sen i rewolucjoniści infiltrowali Nową Armię.
27 marca 1908 roku Huang Xing przeprowadził rajd, znany później jako powstanie Qin-lian, z bazy w Wietnamie i zaatakował miasta Qinzhou i Lianzhou w prowincji Guangdong. Walki trwały czternaście dni, ale zostały przerwane, gdy rewolucjonistom skończyły się zapasy.
W kwietniu 1908 roku w Hekou w prowincji Junnan wybuchło kolejne powstanie, zwane powstaniem w Hekou. Huang Mingtang poprowadził dwustu ludzi z Wietnamu i 30 kwietnia zaatakował Hekou. Inni rewolucjoniści, którzy wzięli udział, to Wang Heshun i Guan Renfu. Zostali jednak przeważeni liczebnie i pokonani przez wojska rządowe, a powstanie zakończyło się niepowodzeniem.
19 listopada 1908 roku powstanie w Mapaoying zostało wszczęte przez członka grupy rewolucyjnej Yuewanghui, Xionga Chenggei, w Anhui. Yuewanghui było wówczas podgrupą Tongmenhui. To powstanie również zakończyło się niepowodzeniem.
Siła szlachty w lokalnej polityce stała się oczywista. Od grudnia 1908 roku rząd Qing stworzył aparat pozwalający szlachcie i biznesmenom na udział w polityce. Ci przedstawiciele klasy średniej byli początkowo zwolennikami konstytucjonalizmu. Jednak rozczarowali się, gdy rząd Qing utworzył gabinet z księciem Qing jako premierem.
Homer Lea, Amerykanin, który w 1910 roku został najbliższym zagranicznym doradcą Sun Yat-sena, wspierał jego ambicje wojskowe.
W lutym 1910 roku miało miejsce powstanie Nowej Armii Gengxu, znane również jako powstanie Nowej Armii w Kantonie. Wiązało się to z konfliktem między obywatelami i lokalną policją a Nową Armią. Po zabiciu przywódcy rewolucyjnego Ni Yingdiana przez siły Qing, pozostali rewolucjoniści zostali szybko pokonani, co doprowadziło do upadku powstania.
Pod koniec 1911 roku Mongołowie podjęli próbę zbrojnego powstania przeciwko władzom mandżurskim, jednak zakończyła się ona niepowodzeniem.
W 1911 roku, w ramach rewolucji Xinhai, Tongmenghui wysłał Luo Fu-xinga na wyspę Tajwan, aby wyzwolić ją spod japońskiej okupacji. Celem było przywrócenie wyspy Tajwan Republice Chińskiej poprzez wywołanie powstania na Tajwanie.
Na początku 1911 roku gabinet eksperymentalny liczył trzynastu członków, z których dziewięciu było Mandżurami wybranymi z rodziny cesarskiej.
27 kwietnia 1911 roku w Kantonie wybuchło powstanie, znane jako drugie powstanie w Kantonie lub powstanie pod Kopcem Żółtych Kwiatów. Zakończyło się ono katastrofą, odnaleziono 86 ciał (tylko 72 udało się zidentyfikować). 72 rewolucjonistów zostało zapamiętanych jako męczennicy. Rewolucjonista Lin Juemin był jednym z nich. W przeddzień bitwy napisał legendarny „List do mojej żony”, uznawany później za arcydzieło literatury chińskiej.
24 września Towarzystwo Literackie i Stowarzyszenie Postępowe zwołały konferencję w Wuchang wraz z sześćdziesięcioma przedstawicielami lokalnych jednostek Nowej Armii. Podczas konferencji utworzono sztab powstania. Przywódcy obu organizacji, Jiang Yiwu i Sun Wu, zostali wybrani odpowiednio na dowódcę i szefa sztabu. Początkowo datę powstania wyznaczono na 6 października 1911 roku. Została ona przesunięta na późniejszy termin z powodu niewystarczających przygotowań.
Pod koniec października Chen Jiongming, Deng Keng, Peng Reihai i inni członkowie Tongmenghui z Guangdong zorganizowali lokalne milicje, aby rozpocząć powstanie w Huazhou, Nanhai, Sunde i Sanshui w prowincji Guangdong.
Rewolucjoniści dążący do obalenia dynastii Qing skonstruowali bomby, a 9 października jedna z nich wybuchła przypadkowo. Sam Sun Jat-sen nie brał bezpośredniego udziału w powstaniu i przebywał wówczas w Stanach Zjednoczonych, starając się pozyskać większe wsparcie wśród Chińczyków z zagranicy. Wicekról Huguang z ramienia Qing, Rui Cheng, próbował wytropić i aresztować rewolucjonistów.
Dowódca oddziału Xiong Bingkun i inni postanowili nie zwlekać dłużej z powstaniem i rozpoczęli bunt 10 października 1911 roku o godzinie 19:00.
Bunt zakończył się sukcesem; całe miasto Wuchang zostało zdobyte przez rewolucjonistów rankiem 11 października. Tego wieczoru utworzyli sztab taktyczny i ogłosili powstanie „Rządu Wojskowego Hubei Republiki Chińskiej”. Konferencja wybrała Li Yuanhonga na gubernatora tymczasowego rządu. Oficerowie Qing, tacy jak chorąży Duanfang i Zhao Erfeng, zostali zabici przez siły rewolucyjne.
22 października 1911 roku Tongmenghui z Shaanxi, pod przywództwem Jing Dingchenga i Qiana dinga, a także Jinga Wumu i innych, w tym Gelaohui, rozpoczęło powstanie i po dwóch dniach walk zdobyło Xi'an.
22 października 1911 roku Hunan Tongmenghui było kierowane przez Jiao Dafenga i Chen Zuoxina. Stanęli oni na czele zbrojnej grupy, składającej się częściowo z rewolucjonistów z Hongjiang, a częściowo z dezerterujących jednostek Nowej Armii, w kampanii mającej na celu rozszerzenie powstania na Changsha. Zdobyli miasto i zabili lokalnego cesarskiego generała. Następnie ogłosili utworzenie Rządu Wojskowego Hunan Republiki Chińskiej i zadeklarowali swój sprzeciw wobec Cesarstwa Qing.
23 października Lin Sen, Jiang Qun, Cai Hui i inni członkowie Tongmenghui w prowincji Jiangxi zaplanowali bunt jednostek Nowej Armii. Po odniesieniu zwycięstwa ogłosili niepodległość. Następnie ustanowiono Rząd Wojskowy Jiujiang.
Po upadku mandżurskiej dzielnicy Xi'an 24 października, siły Xinhai zabiły wszystkich Mandżurów w mieście; w masowej masakrze zginęło około 20 000 osób. Wielu mandżurskich obrońców popełniło samobójstwo, w tym generał Qing Wenrui, który rzucił się do studni.
29 października Yan Xishan z Nowej Armii poprowadził powstanie w Taiyuan, stolicy prowincji Shanxi, wraz z Yao Yijie, Huang Guoliangiem, Wen Shouquanem, Li Chenglinem, Zhang Shuzhi i Qiao Xi. Rebelianci Xinhai w Taiyuan ostrzelali ulice, przy których mieszkali ludzie z chorągwi, i zabili wszystkich Mandżurów. Udało im się zabić gubernatora Shanxi z ramienia Qing, Lu Zhongqi. Następnie ogłosili utworzenie Rządu Wojskowego Shanxi z Yan Xishanem jako gubernatorem wojskowym. Yan Xishan stał się później jednym z watażków, którzy nękali Chiny w okresie znanym jako „era watażków”.
30 października Li Genyuan z Tongmenghui w Junnanie dołączył do Cai E, Luo Peijina, Tang Jiyao i innych oficerów Nowej Armii, aby rozpocząć powstanie w dniu Podwójnej Dziewiątki. Następnego dnia zdobyli Kunming i ustanowili Rząd Wojskowy Junnan, wybierając Cai E na gubernatora wojskowego.
31 października oddział Tongmenghui w Nanchang poprowadził jednostki Nowej Armii do udanego powstania. Ustanowili Rząd Wojskowy Jiangxi. Li Liejun został wybrany na gubernatora wojskowego. Li ogłosił niepodległość Jiangxi i rozpoczął wyprawę przeciwko urzędnikowi Qing, Yuan Shikaiowi.
W listopadzie członkowie fujianowskiego oddziału Tongmenghui, wraz z Sun Daorenem z Nowej Armii, wzniecili powstanie przeciwko armii Qing. Namiestnik Qing, Song Shou, popełnił samobójstwo.
1 listopada 1911 r. rząd Qing mianował Yuana Shikaia premierem gabinetu cesarskiego, zastępując księcia Qing.
3 listopada, po propozycji Cena Chunxuana z Ruchu Monarchii Konstytucyjnej z 1903 r., dwór Qing przyjął Dziewiętnaście Artykułów, które przekształciły system Qing z autokratycznego, w którym cesarz posiadał nieograniczoną władzę, w monarchię konstytucyjną.
3 listopada szanghajskie Tongmenghui, Guangfuhui oraz kupcy pod przywództwem Chen Qimeia, Li Pingsu, Zhang Chengyou, Li Yingshi, Li Xiehe i Song Jiaorena zorganizowali zbrojną rebelię w Szanghaju. Otrzymali wsparcie lokalnych funkcjonariuszy policji.
4 listopada Zhang Bailin z partii rewolucyjnej w Guizhou poprowadził powstanie wraz z jednostkami Nowej Armii i studentami akademii wojskowej. Natychmiast zdobyli Guiyang i ustanowili Wielki Rząd Wojskowy Han Guizhou, wybierając Yanga Jinchenga i Zhao Dequana na gubernatora i wicegubernatora.
Rebelianci zdobyli warsztat Jiangnan 4 listopada, a wkrótce potem zajęli Szanghaj.
Również 4 listopada rewolucjoniści w Zhejiang wezwali jednostki Nowej Armii w Hangzhou do wszczęcia powstania. Zhu Rui, Wu Siyu, Lu Gongwang i inni członkowie Nowej Armii zdobyli warsztat zaopatrzenia wojskowego. Inne jednostki, dowodzone przez Czang Kaj-szeka i Yina Zhireia, zajęły większość urzędów państwowych. Ostatecznie Hangzhou znalazło się pod kontrolą rewolucjonistów, a konstytucjonalista Tang Shouqian został wybrany na gubernatora wojskowego.
5 listopada konstytucjonaliści i szlachta z Jiangsu nakłonili gubernatora Qing, Chenga Dequana, do ogłoszenia niepodległości i ustanowienia Rewolucyjnego Rządu Wojskowego Jiangsu z samym Chengiem jako gubernatorem. W przeciwieństwie do niektórych innych miast, przemoc antymandżurska rozpoczęła się po restauracji 7 listopada w Zhenjiang. Generał Qing, Zaimu, zgodził się poddać, ale z powodu nieporozumienia rewolucjoniści nie wiedzieli, że ich bezpieczeństwo jest zagwarantowane. Dzielnice mandżurskie zostały splądrowane, a nieznana liczba Mandżurów zginęła. Zaimu, czując się zdradzony, popełnił samobójstwo. Jest to uważane za powstanie w Zhenjiang.
Członkowie Tongmenghui z Anhui również rozpoczęli powstanie 7 listopada i oblegli stolicę prowincji. Konstytucjonaliści przekonali Zhu Jiabao, gubernatora Qing w Anhui, do ogłoszenia niepodległości.
7 listopada departament polityczny Guangxi zdecydował o secesji od rządu Qing, ogłaszając niepodległość Guangxi. Gubernatorowi Qing, Shen Bingkunowi, pozwolono pozostać na stanowisku, ale wkrótce nowym gubernatorem miał zostać Lu Rongting. Lu Rongting zyskał później rozgłos w „erze watażków” jako jeden z nich, a jego bandyci kontrolowali Guangxi przez ponad dekadę. Pod przywództwem Huanga Shaohonga, muzułmański student prawa Bai Chongxi zaciągnął się do jednostki „Dare to Die”, aby walczyć jako rewolucjonista.
8 listopada, po namowach Hu Hanmina, generał Li Zhun i Long Jiguang z marynarki wojennej Guangdongu zgodzili się poprzeć rewolucję. Namiestnik Qing w Liangguang, Zhang Mingqi, został zmuszony do przedyskutowania z lokalnymi przedstawicielami propozycji niepodległości Guangdongu. Zdecydowali się ogłosić ją następnego dnia. Chen Jiongming następnie zdobył Huizhou.
8 listopada, wspierany przez Tongmenghui, Xu Shaozhen z Nowej Armii ogłosił powstanie na przełęczy Molin, 30 km od Nankinu. Xu Shaozhen, Chen Qimei i inni generałowie zdecydowali się utworzyć zjednoczoną armię pod dowództwem Xu, aby wspólnie uderzyć na Nankin.
8 listopada rebelianci ustanowili Szanghajski Rząd Wojskowy i wybrali Chen Qimeia na gubernatora wojskowego. Ostatecznie stał się on jednym z założycieli czterech wielkich rodzin Republiki Chińskiej, obok niektórych z najbardziej znanych rodzin tamtej epoki.
9 listopada Guangdong ogłosił niepodległość i ustanowił rząd wojskowy. Wybrano Hu Hanmina i Chen Jiongminga na gubernatora i wicegubernatora. Wiadomo, że Qiu Fengjia pomógł uczynić deklarację niepodległości bardziej pokojową. W tamtym czasie nie było wiadomo, czy przedstawiciele europejskich kolonii Hongkongu i Makau zostaną przekazani nowemu rządowi.
9 listopada Huang Xing wysłał nawet telegram do Yuana Shikaia i zaprosił go do przyłączenia się do Republiki.
11 listopada cała prowincja Fujian ogłosiła niepodległość. Ustanowiono Rząd Wojskowy Fujianu, a Sun Daoren został wybrany na gubernatora wojskowego.
11 listopada w Zhenjiang ustanowiono kwaterę główną zjednoczonej armii.
13 listopada, przekonany przez rewolucjonistę Dina Weifena i kilku innych oficerów Nowej Armii, gubernator Qing w Shandongu, Sun Baoqi, zgodził się na secesję od rządu Qing i ogłosił niepodległość Shandongu.
17 listopada Tongmenghui w Ningxia rozpoczęło powstanie w Ningxia. Rewolucjoniści wysłali Yu Yourena do Zhangjiachuan, aby spotkał się z dugańskim mistrzem sufickim Ma Yuanzhangiem i przekonał go, by nie wspierał Qingów. Ma jednak nie chciał narażać swoich relacji z Qingami. Wysłał wschodnią muzułmańską milicję z Gansu pod dowództwem jednego ze swoich synów, aby pomóc Ma Qi stłumić Gelaohui w Ningxia.
21 listopada Guang'an zorganizowało Północny Rząd Wojskowy Wielkiego Han Shu.
22 listopada Chengdu i Syczuan zaczęły ogłaszać niepodległość.
Rewolucyjny Rząd Wojskowy Ningxia został ustanowiony 23 listopada. Wśród zaangażowanych rewolucjonistów byli Huang Yue i Xiang Shen, którzy zgromadzili siły Nowej Armii w Qinzhou.
Do 27 listopada ustanowiono Wielki Han Syczuański Rząd Wojskowy, na którego czele stanął rewolucjonista Pu Dianzun. Zginął również urzędnik dynastii Qing, Duan Fang.
28 listopada 1911 roku Wuchang i Hanyang powróciły pod kontrolę armii Qing.
30 listopada rewolucjoniści zwołali swoją pierwszą konferencję w brytyjskiej koncesji w Hankou.
Między 24 listopada a 1 grudnia, pod dowództwem Xu Shaozhena, zjednoczona armia zdobyła Wulongshan, Mufushan, Yuhuatai, miasto Tianbao i wiele innych twierdz armii Qing.
2 grudnia, po bitwie o Nankin w 1911 roku, miasto zostało zdobyte przez rewolucjonistów.
18 grudnia w Szanghaju odbyła się konferencja Północ-Południe, której celem było omówienie kwestii północnych i południowych.
28 grudnia w Sinciangu Liu Xianzun i rewolucjoniści rozpoczęli powstanie w Dihua. Na jego czele stanęło ponad 100 członków Geilaohui. Powstanie zakończyło się niepowodzeniem.
Ruch niepodległościowy nie ograniczał się tylko do Mongolii Północnej (Zewnętrznej), lecz był zjawiskiem ogólnomongolskim. 29 grudnia 1911 roku Bogd Chan został przywódcą imperium mongolskiego. Mongolia Wewnętrzna stała się terenem spornym między Chanem a Republiką. Ogólnie rzecz biorąc, Rosja wspierała niepodległość Mongolii Zewnętrznej (w tym Tannu Uriankhai) w czasie rewolucji Xinhai. Tybet i Mongolia uznały się nawzajem w traktacie.
29 grudnia 1911 roku Sun Jat-sen został wybrany na pierwszego tymczasowego prezydenta.
Większość obszaru historycznie znanego jako Kham była teraz uznawana za Okręg Administracyjny Xikang, utworzony przez republikańskich rewolucjonistów. Do końca 1912 roku ostatnie oddziały mandżurskie zostały zmuszone do opuszczenia Tybetu przez Indie.
1 stycznia 1912 roku został ustanowiony pierwszym dniem pierwszego roku Republiki Chińskiej.
3 stycznia przedstawiciele zarekomendowali Li Yuanhonga na stanowisko tymczasowego wiceprezydenta.
7 stycznia 1912 roku rozpoczęło się powstanie w Yili pod przywództwem Feng Temina. Gubernator Qing, Yuan Dahua, uciekł i złożył rezygnację na ręce Yang Zengxina, ponieważ nie był w stanie poradzić sobie z walką z rewolucjonistami.
Rankiem 8 stycznia ustanowiono nowy rząd Yili dla rewolucjonistów, jednak w styczniu i lutym zostali oni pokonani pod Jinghe.
16 stycznia, podczas powrotu do swojej rezydencji, Yuan Shikai wpadł w zasadzkę w wyniku zamachu bombowego zorganizowanego przez Tongmenghui w Donghuamen w Pekinie. Zaangażowanych było łącznie osiemnastu rewolucjonistów. Zginęło około dziesięciu strażników, ale sam Yuan nie odniósł poważnych obrażeń. Następnego dnia wysłał wiadomość do rewolucjonistów, deklarując lojalność i prosząc ich, aby nie organizowali więcej zamachów na jego życie.
Zhang Jian sporządził projekt abdykacji, który został zatwierdzony przez Tymczasowy Senat. 20 stycznia Wu Tingfang z tymczasowego rządu w Nankinie oficjalnie przekazał Yuan Shikaiowi edykt cesarski dotyczący abdykacji Puyi.
22 stycznia Sun Jat-sen ogłosił, że zrezygnuje z prezydentury na rzecz Yuana Shikaia, jeśli ten poprze abdykację cesarza. Yuan następnie wywarł presję na cesarzową wdowę Longyu, grożąc, że życie rodziny cesarskiej nie zostanie oszczędzone, jeśli abdykacja nie nastąpi przed dotarciem rewolucjonistów do Pekinu, ale jeśli zgodzą się abdykować, tymczasowy rząd uszanuje warunki zaproponowane przez rodzinę cesarską.
3 lutego cesarzowa wdowa Longyu udzieliła Yuanowi pełnego pozwolenia na negocjowanie warunków abdykacji cesarza Qing. Następnie Yuan sporządził własną wersję i przekazał ją rewolucjonistom 3 lutego.
12 lutego 1912 roku, pod naciskiem Yuana i innych ministrów, Puyi (w wieku sześciu lat) oraz cesarzowa wdowa Longyu zaakceptowali warunki abdykacji przedstawione przez Yuana.
10 marca Yuan został zaprzysiężony w Pekinie na tymczasowego prezydenta Republiki Chińskiej.
5 kwietnia Tymczasowy Senat w Nankinie przegłosował ustanowienie Pekinu stolicą Republiki i pod koniec miesiąca zebrał się w Pekinie.
Kuomintang został utworzony 25 sierpnia 1912 roku. KMT zdobył większość mandatów po wyborach. Song Jiaoren został wybrany na premiera.
W grudniu 1912 roku odbyły się pierwsze wybory do Zgromadzenia Narodowego zgodnie z Konstytucją Tymczasową.
Thubten Gjaco, 13. Dalajlama, powrócił do Tybetu w styczniu 1913 roku z Sikkimu, gdzie przebywał. Kiedy nowy rząd Republiki Chińskiej przeprosił za działania dynastii Qing i zaproponował przywrócenie Dalajlamy na jego dawne stanowisko, ten odpowiedział, że nie jest zainteresowany chińskimi rangami, że Tybet nigdy nie był podporządkowany Chinom, że Tybet jest niepodległym krajem i że przejmuje on duchowe oraz polityczne przywództwo nad Tybetem. Z tego powodu wielu odczytuje tę odpowiedź jako formalną deklarację niepodległości. Strona chińska zignorowała tę odpowiedź, a Tybet cieszył się trzydziestoma latami wolności od ingerencji Chin.
Song został zamordowany w Szanghaju 20 marca 1913 roku na tajny rozkaz Yuana Shikaia.
Luo został schwytany i zabity 3 marca 1914 roku. To, co pozostało, znane jest jako „incydent w Miaoli”, podczas którego ponad 1000 Tajwańczyków zostało straconych przez japońską policję. Poświęcenie Luo jest upamiętnione w Miaoli.
