Η προσπάθεια του 1902
Μέχρι το 1902 συνειδητοποίησαν ότι η στρέβλωση των πτερύγων δημιουργούσε «διαφορική οπισθέλκουσα» στα άκρα των πτερύγων. Η μεγαλύτερη άνωση στο ένα άκρο της πτέρυγας αύξανε επίσης την οπισθέλκουσα, η οποία επιβράδυνε εκείνο το άκρο της πτέρυγας, κάνοντας το ανεμοπλάνο να περιστρέφεται—ή να «εκτρέπεται» (yaw)—έτσι ώστε η μύτη να δείχνει μακριά από τη στροφή. Έτσι συμπεριφερόταν το ανεμοπλάνο του 1901 χωρίς ουρά.
