Διάσκεψη του Σαντιάγο
Η Διάσκεψη του Σαντιάγο, στις 15 Απριλίου 1972, ήταν η τρίτη φορά που οι αναπτυσσόμενες χώρες αντιμετώπισαν τους πλούσιους με την ανάγκη να χρησιμοποιήσουν πιο αποτελεσματικά τα μέτρα εμπορίου και βοήθειας για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο διεθνές νομισματικό σύστημα και συγκεκριμένα στην πρόταση του Νότου ότι ένα μεγαλύτερο ποσοστό των νέων ειδικών τραβηκτικών δικαιωμάτων (SDRs) θα έπρεπε να κατανεμηθεί στις ΛΑΧ ως μορφή βοήθειας (ο λεγόμενος «σύνδεσμος»). Στο Σαντιάγο, προέκυψαν σημαντικές διαφωνίες εντός της Ομάδας των 77 (G77) παρά τις προπαρασκευαστικές συναντήσεις. Υπήρξε διαφωνία σχετικά με την πρόταση για τα SDR και μεταξύ εκείνων στην G77 που ήθελαν θεμελιώδεις αλλαγές, όπως μια αλλαγή στις κατανομές ψήφων υπέρ του Νότου στο ΔΝΤ, και εκείνων (κυρίως των χωρών της Λατινικής Αμερικής) που ήθελαν πολύ πιο ήπιες μεταρρυθμίσεις.
