در سال ۱۴۸۲، لئوناردو یک ساز زهی نقرهای از جمجمه اسب و شاخ قوچ ساخت تا آن را به اسفورزا (لودوویکو اسفورزا، دوک میلان) تقدیم کند. او نامهای به وی نوشت و در آن به کارهای گوناگونی که میتوانست در زمینههای مهندسی و طراحی سلاح انجام دهد اشاره کرد و یادآور شد که نقاشی نیز میکند.
لئوناردو از سال ۱۴۸۲ تا ۱۴۹۹ در میلان کار کرد. او مأمور شد تا تابلوی «باکره صخرهها» را برای انجمن مذهبی لقاح پاک و «شام آخر» را برای صومعه سانتا ماریا دله گراتزیه نقاشی کند.
در نامهای در سال ۱۴۸۲ به لودوویکو ایل مورو (لودوویکو اسفورزا)، حاکم میلان، لئوناردو نوشت که میتواند انواع ماشینها را هم برای حفاظت از شهر و هم برای محاصره بسازد. هنگامی که در سال ۱۴۹۹ از میلان به ونیز گریخت، به عنوان مهندس مشغول به کار شد و سیستمی از موانع متحرک برای محافظت از شهر در برابر حمله طراحی کرد.
در سال ۱۴۸۲، لئوناردو یک ساز زهی نقرهای از جمجمه اسب و شاخ قوچ ساخت تا آن را به اسفورزا (لودوویکو اسفورزا، دوک میلان) تقدیم کند. او نامهای به وی نوشت و در آن به کارهای گوناگونی که میتوانست در زمینههای مهندسی و طراحی سلاح انجام دهد اشاره کرد و یادآور شد که نقاشی نیز میکند.
لئوناردو از سال ۱۴۸۲ تا ۱۴۹۹ در میلان کار کرد. او مأمور شد تا تابلوی «باکره صخرهها» را برای انجمن مذهبی لقاح پاک و «شام آخر» را برای صومعه سانتا ماریا دله گراتزیه نقاشی کند.
در نامهای در سال ۱۴۸۲ به لودوویکو ایل مورو (لودوویکو اسفورزا)، حاکم میلان، لئوناردو نوشت که میتواند انواع ماشینها را هم برای حفاظت از شهر و هم برای محاصره بسازد. هنگامی که در سال ۱۴۹۹ از میلان به ونیز گریخت، به عنوان مهندس مشغول به کار شد و سیستمی از موانع متحرک برای محافظت از شهر در برابر حمله طراحی کرد.
