واشنگتن در ابتدا به ثبتنام بردگان در ارتش قارهای اعتراض کرد، اما بعداً وقتی بریتانیاییها بردگان خود را آزاد کرده و از آنها استفاده کردند، کوتاه آمد. در ۱۶ ژانویه ۱۷۷۶، کنگره به سیاهپوستان آزاد اجازه داد در شبهنظامیان خدمت کنند. تا پایان جنگ، یکدهم ارتش واشنگتن را سیاهپوستان تشکیل میدادند.
ارتش قارهای که با پایان یافتن دورههای کوتاه خدمت سربازی بیشتر تضعیف شده بود و تا ژانویه ۱۷۷۶ به نصف کاهش یافته و به ۹۶۰۰ نفر رسیده بود، مجبور شد با شبهنظامیان تقویت شود و ناکس با توپخانههای سنگینی که از فورت تیکوندروگا به غنیمت گرفته شده بود، به آنها پیوست.
در ۹ مارس، تحت پوشش تاریکی، نیروهای واشنگتن توپهای بزرگ ناکس را مستقر کردند و کشتیهای بریتانیایی را در بندر بوستون گلولهباران کردند.
در مارس ۱۷۷۶، ابیگیل آدامز، همسر و نزدیکترین مشاور جان آدامز، دومین رئیسجمهور ایالات متحده، فرصتی را در زبان حقوق طبیعی دید و به همسرش، جان آدامز نوشت: در قانون اساسی جدیدی که گمان میکنم لازم است تدوین کنید، از شما میخواهم که زنان را به یاد داشته باشید و نسبت به آنها سخاوتمندتر و مساعدتر از اجدادتان باشید. چنین قدرت نامحدودی را به دست شوهران ندهید. به یاد داشته باشید که همه مردان اگر بتوانند، ظالم خواهند بود.
در ۱۷ مارس، ۹۰۰۰ سرباز بریتانیایی و وفاداران، تخلیه ده روزه و پر هرج و مرج بوستون را با ۱۲۰ کشتی آغاز کردند. اندکی بعد، واشنگتن با ۵۰۰ نفر وارد شهر شد و دستورات صریحی برای غارت نکردن شهر صادر کرد. او دستور واکسیناسیون علیه آبله را صادر کرد که تأثیر زیادی داشت، همانطور که بعداً در موریستاون، نیوجرسی انجام داد.
واشنگتن سپس به شهر نیویورک رفت، در ۱۳ آوریل ۱۷۷۶ وارد شد و شروع به ساخت استحکامات در آنجا برای خنثی کردن حمله احتمالی بریتانیا کرد. او به نیروهای اشغالگر خود دستور داد که با غیرنظامیان و اموال آنها با احترام رفتار کنند تا از سوءاستفادههایی که غیرنظامیان در بوستون توسط نیروهای بریتانیایی متحمل شده بودند، جلوگیری شود.
نیروهای بریتانیایی، شامل بیش از صد کشتی و هزاران سرباز، در ۲ ژوئیه شروع به ورود به استاتن آیلند کردند تا شهر را محاصره کنند.
در زمان اعلامیه استقلال در ژوئیه ۱۷۷۶، کنگره قارهای تا یک سال بعد به طور قانونی پرچمهایی با «ستارههای سفید در زمینه آبی» را تصویب نکرد. پرچمی که در آن زمان به عنوان «رنگهای قارهای» شناخته میشد، از نظر تاریخی به عنوان اولین پرچم ملی یاد میشود.
زیگموند هافنر با درخواستی برای موسیقی عروسی خواهرش به آنها مراجعه کرد و موتسارت با خوشحالی پذیرفت. هرچقدر هم که امروز تصور آن برایمان سخت باشد، «سرناد هافنر» حاصل، قرار بود در ۲۱ ژوئیه ۱۷۷۶ در عروسی ماری الیزابت هافنر برای مهمانانی که در حال صحبت، آشپزی و نوشیدن بودند، نواخته شود. بار دیگر، سرناد هافنر یکی از دستاوردهای اولیه موتسارت است؛ اثری درخشان، سرشار از پیچیدگی و تخیل، که با وجود این، در اولین اجرای خود توجه کمی از سوی مخاطبان دریافت کرد.
نیروی دریایی قارهای در طول جنگ استقلال آمریکا، این رنگها را به عنوان پرچم ملت نوپا برافراشت - احتمالاً با تغییر پرچمهای قرمز بریتانیایی قبلی خود از طریق افزودن نوارهای سفید - و از این پرچم تا سال ۱۷۷۷ استفاده کرد، زمانی که این پرچم پایه و اساس طرحهای قانونی بعدی قرار گرفت.
تعداد نیروهای هاو در مجموع به ۳۲۰۰۰ سرباز حرفهای و هسی رسید و نیروهای واشنگتن شامل ۲۳۰۰۰ نفر بود که عمدتاً سربازان تازهکار و شبهنظامی بودند. در ماه اوت، هاو ۲۰۰۰۰ سرباز را در گریوزند، بروکلین پیاده کرد و به استحکامات واشنگتن نزدیک شد، در حالی که پادشاه جورج سوم مستعمرهنشینان شورشی آمریکایی را خائن اعلام کرد.
در ۳۰ اوت، ژنرال ویلیام الکساندر در برابر بریتانیاییها مقاومت کرد و پوشش لازم را فراهم کرد تا ارتش در تاریکی از رودخانه ایست ریور به جزیره منهتن بدون از دست دادن جان یا تجهیزات عبور کند، اگرچه الکساندر اسیر شد.
تعقیب هاو، واشنگتن را مجبور کرد برای جلوگیری از محاصره، از رودخانه هادسون به فورت لی عقبنشینی کند. هاو نیروهای خود را در نوامبر در منهتن پیاده کرد و فورت واشنگتن را تصرف کرد و تلفات سنگینی به آمریکاییها وارد کرد. واشنگتن مسئول تأخیر در عقبنشینی بود، اگرچه او کنگره و ژنرال گرین را مقصر دانست. وفاداران در نیویورک هاو را یک منجی میدانستند و شایعهای پخش کردند که واشنگتن شهر را به آتش کشیده است. روحیه میهنپرستان زمانی که لی اسیر شد به پایینترین حد خود رسید.
واشنگتن در غروب روز کریسمس، ۲۵ دسامبر ۱۷۷۶، از رودخانه دلاور عبور کرد و با شناسایی خط ساحلی جرسی، خطر اسارت را به جان خرید. مردان او در میان یخهای رودخانه در برف و باران در مککانکیز فری، با ۴۰ نفر در هر قایق، به دنبال او رفتند. باد آبها را متلاطم کرد و تگرگ به آنها میبارید، اما تا ساعت ۳ بامداد آنها بدون هیچ تلفاتی از رودخانه عبور کردند.
ایگناتس فون زایفرید، آهنگساز اتریشی، در سال ۱۷۷۶ در وین متولد شد.
شارل اوتس، آهنگساز بلژیکی، در سال ۱۷۷۶ متولد شد.
جان کانستبل در سال ۱۷۷۶ در ایست برگهولت، سافک، انگلستان متولد شد.
یوهان فریدریش هربارت، فیلسوف و روانشناس آلمانی، در سال ۱۷۷۶ در اولدنبورگ آلمان متولد شد.
اسپورزهایم پزشک آلمانی بود که در سال ۱۷۷۶ در ترییر متولد شد.
توپهایی که از قلعه تیکوندروگا حمل شده بودند، توسط هنری ناکس به کمبریج، ماساچوست آورده شدند.
سوفی ژرمن، ریاضیدان فرانسوی، در سال ۱۷۷۶ در پاریس متولد شد.
واشنگتن در ابتدا به ثبتنام بردگان در ارتش قارهای اعتراض کرد، اما بعداً وقتی بریتانیاییها بردگان خود را آزاد کرده و از آنها استفاده کردند، کوتاه آمد. در ۱۶ ژانویه ۱۷۷۶، کنگره به سیاهپوستان آزاد اجازه داد در شبهنظامیان خدمت کنند. تا پایان جنگ، یکدهم ارتش واشنگتن را سیاهپوستان تشکیل میدادند.
ارتش قارهای که با پایان یافتن دورههای کوتاه خدمت سربازی بیشتر تضعیف شده بود و تا ژانویه ۱۷۷۶ به نصف کاهش یافته و به ۹۶۰۰ نفر رسیده بود، مجبور شد با شبهنظامیان تقویت شود و ناکس با توپخانههای سنگینی که از فورت تیکوندروگا به غنیمت گرفته شده بود، به آنها پیوست.
در ۹ مارس، تحت پوشش تاریکی، نیروهای واشنگتن توپهای بزرگ ناکس را مستقر کردند و کشتیهای بریتانیایی را در بندر بوستون گلولهباران کردند.
در مارس ۱۷۷۶، ابیگیل آدامز، همسر و نزدیکترین مشاور جان آدامز، دومین رئیسجمهور ایالات متحده، فرصتی را در زبان حقوق طبیعی دید و به همسرش، جان آدامز نوشت: در قانون اساسی جدیدی که گمان میکنم لازم است تدوین کنید، از شما میخواهم که زنان را به یاد داشته باشید و نسبت به آنها سخاوتمندتر و مساعدتر از اجدادتان باشید. چنین قدرت نامحدودی را به دست شوهران ندهید. به یاد داشته باشید که همه مردان اگر بتوانند، ظالم خواهند بود.
در ۱۷ مارس، ۹۰۰۰ سرباز بریتانیایی و وفاداران، تخلیه ده روزه و پر هرج و مرج بوستون را با ۱۲۰ کشتی آغاز کردند. اندکی بعد، واشنگتن با ۵۰۰ نفر وارد شهر شد و دستورات صریحی برای غارت نکردن شهر صادر کرد. او دستور واکسیناسیون علیه آبله را صادر کرد که تأثیر زیادی داشت، همانطور که بعداً در موریستاون، نیوجرسی انجام داد.
واشنگتن سپس به شهر نیویورک رفت، در ۱۳ آوریل ۱۷۷۶ وارد شد و شروع به ساخت استحکامات در آنجا برای خنثی کردن حمله احتمالی بریتانیا کرد. او به نیروهای اشغالگر خود دستور داد که با غیرنظامیان و اموال آنها با احترام رفتار کنند تا از سوءاستفادههایی که غیرنظامیان در بوستون توسط نیروهای بریتانیایی متحمل شده بودند، جلوگیری شود.
نیروهای بریتانیایی، شامل بیش از صد کشتی و هزاران سرباز، در ۲ ژوئیه شروع به ورود به استاتن آیلند کردند تا شهر را محاصره کنند.
در زمان اعلامیه استقلال در ژوئیه ۱۷۷۶، کنگره قارهای تا یک سال بعد به طور قانونی پرچمهایی با «ستارههای سفید در زمینه آبی» را تصویب نکرد. پرچمی که در آن زمان به عنوان «رنگهای قارهای» شناخته میشد، از نظر تاریخی به عنوان اولین پرچم ملی یاد میشود.
زیگموند هافنر با درخواستی برای موسیقی عروسی خواهرش به آنها مراجعه کرد و موتسارت با خوشحالی پذیرفت. هرچقدر هم که امروز تصور آن برایمان سخت باشد، «سرناد هافنر» حاصل، قرار بود در ۲۱ ژوئیه ۱۷۷۶ در عروسی ماری الیزابت هافنر برای مهمانانی که در حال صحبت، آشپزی و نوشیدن بودند، نواخته شود. بار دیگر، سرناد هافنر یکی از دستاوردهای اولیه موتسارت است؛ اثری درخشان، سرشار از پیچیدگی و تخیل، که با وجود این، در اولین اجرای خود توجه کمی از سوی مخاطبان دریافت کرد.
نیروی دریایی قارهای در طول جنگ استقلال آمریکا، این رنگها را به عنوان پرچم ملت نوپا برافراشت - احتمالاً با تغییر پرچمهای قرمز بریتانیایی قبلی خود از طریق افزودن نوارهای سفید - و از این پرچم تا سال ۱۷۷۷ استفاده کرد، زمانی که این پرچم پایه و اساس طرحهای قانونی بعدی قرار گرفت.
تعداد نیروهای هاو در مجموع به ۳۲۰۰۰ سرباز حرفهای و هسی رسید و نیروهای واشنگتن شامل ۲۳۰۰۰ نفر بود که عمدتاً سربازان تازهکار و شبهنظامی بودند. در ماه اوت، هاو ۲۰۰۰۰ سرباز را در گریوزند، بروکلین پیاده کرد و به استحکامات واشنگتن نزدیک شد، در حالی که پادشاه جورج سوم مستعمرهنشینان شورشی آمریکایی را خائن اعلام کرد.
در ۳۰ اوت، ژنرال ویلیام الکساندر در برابر بریتانیاییها مقاومت کرد و پوشش لازم را فراهم کرد تا ارتش در تاریکی از رودخانه ایست ریور به جزیره منهتن بدون از دست دادن جان یا تجهیزات عبور کند، اگرچه الکساندر اسیر شد.
تعقیب هاو، واشنگتن را مجبور کرد برای جلوگیری از محاصره، از رودخانه هادسون به فورت لی عقبنشینی کند. هاو نیروهای خود را در نوامبر در منهتن پیاده کرد و فورت واشنگتن را تصرف کرد و تلفات سنگینی به آمریکاییها وارد کرد. واشنگتن مسئول تأخیر در عقبنشینی بود، اگرچه او کنگره و ژنرال گرین را مقصر دانست. وفاداران در نیویورک هاو را یک منجی میدانستند و شایعهای پخش کردند که واشنگتن شهر را به آتش کشیده است. روحیه میهنپرستان زمانی که لی اسیر شد به پایینترین حد خود رسید.
واشنگتن در غروب روز کریسمس، ۲۵ دسامبر ۱۷۷۶، از رودخانه دلاور عبور کرد و با شناسایی خط ساحلی جرسی، خطر اسارت را به جان خرید. مردان او در میان یخهای رودخانه در برف و باران در مککانکیز فری، با ۴۰ نفر در هر قایق، به دنبال او رفتند. باد آبها را متلاطم کرد و تگرگ به آنها میبارید، اما تا ساعت ۳ بامداد آنها بدون هیچ تلفاتی از رودخانه عبور کردند.
ایگناتس فون زایفرید، آهنگساز اتریشی، در سال ۱۷۷۶ در وین متولد شد.
شارل اوتس، آهنگساز بلژیکی، در سال ۱۷۷۶ متولد شد.
جان کانستبل در سال ۱۷۷۶ در ایست برگهولت، سافک، انگلستان متولد شد.
یوهان فریدریش هربارت، فیلسوف و روانشناس آلمانی، در سال ۱۷۷۶ در اولدنبورگ آلمان متولد شد.
اسپورزهایم پزشک آلمانی بود که در سال ۱۷۷۶ در ترییر متولد شد.
توپهایی که از قلعه تیکوندروگا حمل شده بودند، توسط هنری ناکس به کمبریج، ماساچوست آورده شدند.
سوفی ژرمن، ریاضیدان فرانسوی، در سال ۱۷۷۶ در پاریس متولد شد.
