در سال ۱۸۰۲، هامفری دیوی از چیزی که آن را «باتری با اندازه عظیم» توصیف میکرد، متشکل از ۲۰۰۰ سلول که در زیرزمین مؤسسه سلطنتی بریتانیای کبیر قرار داشت، استفاده کرد تا با عبور جریان از یک نوار نازک پلاتین، نوری رشتهای ایجاد کند. پلاتین به این دلیل انتخاب شد که نقطه ذوب بسیار بالایی داشت. این نور به اندازه کافی درخشان نبود و دوام چندانی هم نداشت که کاربردی باشد، اما پیشزمینهای برای تلاشهای دهها آزمایشگر در ۷۵ سال بعد شد.
رئیسجمهور توماس جفرسون نقش مهمی در ایجاد ساختار کتابخانه کنگره ایفا کرد. در ۲۶ ژانویه ۱۸۰۲، او لایحهای را امضا کرد که به رئیسجمهور اجازه میداد کتابدار کنگره را منصوب کند و یک کمیته مشترک برای کتابخانه جهت تنظیم و نظارت بر آن ایجاد کرد. قانون جدید همچنین امتیازات امانتگیری را به رئیسجمهور و معاون رئیسجمهور گسترش داد.
در سال ۱۷۹۹، پس از مرگ زودهنگام پدرش خوان ویسنته (متوفی ۱۷۸۶) و مادرش کونسپسیون (که در سال ۱۷۹۲ درگذشت)، بولیوار در ۱۶ سالگی برای تکمیل تحصیلات خود به مکزیک، فرانسه و اسپانیا سفر کرد. در سال ۱۸۰۲، در دوران اقامت در مادرید و پس از دو سال آشنایی، با ماریا ترزا رودریگز دل تورو ای آلایزا ازدواج کرد که تنها همسر او بود. او با خانوادههای اشرافی مارکی دل تورو در کاراکاس و مارکی د اینیسیو در مادرید نسبت داشت.
فرانسه و بریتانیا در مارس ۱۸۰۲ معاهده آمیان را امضا کردند که به جنگهای انقلابی پایان داد. آمیان خواستار خروج نیروهای بریتانیایی از سرزمینهای استعماری تازه فتح شده و همچنین تضمینهایی برای محدود کردن اهداف توسعهطلبانه جمهوری فرانسه بود.
در بهار ۱۸۰۲، او سمفونی دوم را که برای اجرا در کنسرتی که لغو شد در نظر گرفته شده بود، به پایان رساند. این سمفونی در عوض در یک کنسرت اشتراکی در آوریل ۱۸۰۳ در تئاتر آن در وین، جایی که او به عنوان آهنگساز مقیم منصوب شده بود، برای اولین بار اجرا شد. علاوه بر سمفونی دوم، این کنسرت شامل سمفونی اول، کنسرتو پیانوی سوم و اوراتوریوی «مسیح در کوه زیتون» نیز بود. نقدها متفاوت بود، اما کنسرت از نظر مالی موفقیتآمیز بود؛ او توانست سه برابر هزینه یک بلیت کنسرت معمولی را دریافت کند.
در سال ۱۸۰۲، یوهان نیکولائوس فورکل کتاب «یوهان سباستین باخ: زندگی، هنر و آثار او» را منتشر کرد که اولین زندگینامه این آهنگساز بود و به شناخته شدن او در میان عموم مردم کمک کرد.
در یک همهپرسی جدید در بهار ۱۸۰۲، مردم فرانسه با تعداد بسیار زیاد برای تصویب قانون اساسی که کنسولگری را دائمی میکرد، رأی دادند و عملاً ناپلئون را به دیکتاتور مادامالعمر تبدیل کردند.
به توصیه پزشکش، او از آوریل تا اکتبر ۱۸۰۲ به شهر کوچک هایلیگناشتات در اتریش، درست خارج از وین، نقل مکان کرد تا با وضعیت خود کنار بیاید. در آنجا او سندی را نوشت که اکنون به عنوان «وصیتنامه هایلیگناشتات» شناخته میشود، نامهای به برادرانش که افکار او در مورد خودکشی به دلیل ناشنوایی فزایندهاش و تصمیم او برای ادامه زندگی برای هنر و از طریق هنر را ثبت میکند. این نامه هرگز ارسال نشد و پس از مرگش در میان اوراق آهنگساز کشف شد. نامههای او به وگلر و آمندا چندان ناامیدانه نبودند؛ در آنها، بتهوون همچنین به موفقیتهای حرفهای و مالی مداوم خود در این دوره و عزمش، همانطور که به وگلر گفت، برای «گرفتن گلوی سرنوشت؛ که قطعاً مرا کاملاً در هم نخواهد شکست» اشاره کرد. در سال ۱۸۰۶، بتهوون در طرحهای موسیقی خود نوشت: «بگذار ناشنواییات دیگر یک راز نباشد - حتی در هنر.»
در سال ۱۸۰۲، هامفری دیوی از چیزی که آن را «باتری با اندازه عظیم» توصیف میکرد، متشکل از ۲۰۰۰ سلول که در زیرزمین مؤسسه سلطنتی بریتانیای کبیر قرار داشت، استفاده کرد تا با عبور جریان از یک نوار نازک پلاتین، نوری رشتهای ایجاد کند. پلاتین به این دلیل انتخاب شد که نقطه ذوب بسیار بالایی داشت. این نور به اندازه کافی درخشان نبود و دوام چندانی هم نداشت که کاربردی باشد، اما پیشزمینهای برای تلاشهای دهها آزمایشگر در ۷۵ سال بعد شد.
رئیسجمهور توماس جفرسون نقش مهمی در ایجاد ساختار کتابخانه کنگره ایفا کرد. در ۲۶ ژانویه ۱۸۰۲، او لایحهای را امضا کرد که به رئیسجمهور اجازه میداد کتابدار کنگره را منصوب کند و یک کمیته مشترک برای کتابخانه جهت تنظیم و نظارت بر آن ایجاد کرد. قانون جدید همچنین امتیازات امانتگیری را به رئیسجمهور و معاون رئیسجمهور گسترش داد.
در سال ۱۷۹۹، پس از مرگ زودهنگام پدرش خوان ویسنته (متوفی ۱۷۸۶) و مادرش کونسپسیون (که در سال ۱۷۹۲ درگذشت)، بولیوار در ۱۶ سالگی برای تکمیل تحصیلات خود به مکزیک، فرانسه و اسپانیا سفر کرد. در سال ۱۸۰۲، در دوران اقامت در مادرید و پس از دو سال آشنایی، با ماریا ترزا رودریگز دل تورو ای آلایزا ازدواج کرد که تنها همسر او بود. او با خانوادههای اشرافی مارکی دل تورو در کاراکاس و مارکی د اینیسیو در مادرید نسبت داشت.
فرانسه و بریتانیا در مارس ۱۸۰۲ معاهده آمیان را امضا کردند که به جنگهای انقلابی پایان داد. آمیان خواستار خروج نیروهای بریتانیایی از سرزمینهای استعماری تازه فتح شده و همچنین تضمینهایی برای محدود کردن اهداف توسعهطلبانه جمهوری فرانسه بود.
در بهار ۱۸۰۲، او سمفونی دوم را که برای اجرا در کنسرتی که لغو شد در نظر گرفته شده بود، به پایان رساند. این سمفونی در عوض در یک کنسرت اشتراکی در آوریل ۱۸۰۳ در تئاتر آن در وین، جایی که او به عنوان آهنگساز مقیم منصوب شده بود، برای اولین بار اجرا شد. علاوه بر سمفونی دوم، این کنسرت شامل سمفونی اول، کنسرتو پیانوی سوم و اوراتوریوی «مسیح در کوه زیتون» نیز بود. نقدها متفاوت بود، اما کنسرت از نظر مالی موفقیتآمیز بود؛ او توانست سه برابر هزینه یک بلیت کنسرت معمولی را دریافت کند.
در سال ۱۸۰۲، یوهان نیکولائوس فورکل کتاب «یوهان سباستین باخ: زندگی، هنر و آثار او» را منتشر کرد که اولین زندگینامه این آهنگساز بود و به شناخته شدن او در میان عموم مردم کمک کرد.
در یک همهپرسی جدید در بهار ۱۸۰۲، مردم فرانسه با تعداد بسیار زیاد برای تصویب قانون اساسی که کنسولگری را دائمی میکرد، رأی دادند و عملاً ناپلئون را به دیکتاتور مادامالعمر تبدیل کردند.
به توصیه پزشکش، او از آوریل تا اکتبر ۱۸۰۲ به شهر کوچک هایلیگناشتات در اتریش، درست خارج از وین، نقل مکان کرد تا با وضعیت خود کنار بیاید. در آنجا او سندی را نوشت که اکنون به عنوان «وصیتنامه هایلیگناشتات» شناخته میشود، نامهای به برادرانش که افکار او در مورد خودکشی به دلیل ناشنوایی فزایندهاش و تصمیم او برای ادامه زندگی برای هنر و از طریق هنر را ثبت میکند. این نامه هرگز ارسال نشد و پس از مرگش در میان اوراق آهنگساز کشف شد. نامههای او به وگلر و آمندا چندان ناامیدانه نبودند؛ در آنها، بتهوون همچنین به موفقیتهای حرفهای و مالی مداوم خود در این دوره و عزمش، همانطور که به وگلر گفت، برای «گرفتن گلوی سرنوشت؛ که قطعاً مرا کاملاً در هم نخواهد شکست» اشاره کرد. در سال ۱۸۰۶، بتهوون در طرحهای موسیقی خود نوشت: «بگذار ناشنواییات دیگر یک راز نباشد - حتی در هنر.»
