ایده اصلی استراتژیک شامل فرار نیروی دریایی فرانسه از محاصره بریتانیا در تولون و برست و تهدید به حمله به هند غربی بود. امید میرفت که در مواجهه با این حمله، بریتانیاییها با اعزام کشتی به کارائیب، دفاع خود از رویکردهای غربی را تضعیف کنند و به ناوگان مشترک فرانسه و اسپانیا اجازه دهند تا کنترل کانال را برای مدت کافی جهت عبور ارتشهای فرانسه و حمله به دست بگیرند.
تا آوریل ۱۸۰۵، بریتانیا همچنین یک پیمان اتحاد با روسیه امضا کرده بود.
ناپلئون همچنین در ۲۶ مه ۱۸۰۵ در کلیسای جامع میلان با تاج آهنین لمباردی به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد.
تا سال ۱۸۰۵، ارتش بزرگ به نیرویی متشکل از ۳۵۰ هزار نفر رسیده بود که به خوبی تجهیز شده، آموزش دیده و توسط افسران لایق رهبری میشدند.
در سال ۱۸۰۵، گروهی از مصریان برجسته به رهبری علما (دانشمندان و فقها) خواستار جایگزینی والی خورشید احمد پاشا با محمدعلی شدند و عثمانیها تسلیم شدند.
با این حال، این طرح پس از پیروزی بریتانیا در نبرد کیپ فینیستر در ژوئیه ۱۸۰۵ با شکست مواجه شد. دریاسالار فرانسوی ویلنوو سپس به جای پیوستن به نیروهای دریایی فرانسه در برست برای حمله به کانال مانش، به کادیس عقبنشینی کرد.
اولین لشکرکشی نظامی محمدعلی، اعزام نیرو به شبهجزیره عربستان بود. شهرهای مقدس مکه و مدینه توسط خاندان سعود تصرف شده بودند که به تازگی تفسیر ظاهری حنبلی از اسلام را پذیرفته بودند. سعودیها با تکیه بر شور مذهبی جدید خود، شروع به فتح بخشهایی از عربستان کردند. این امر در نهایت به تصرف منطقه حجاز تا سال ۱۸۰۵ منجر شد.
در سال ۱۸۰۵، در جریان تلاش پدرش برای تثبیت خود به عنوان حاکم مصر، ابراهیم نوجوان در ۱۶ سالگی به عنوان گروگان نزد کاپیتان پاشای عثمانی فرستاده شد.
در ۲۵ سپتامبر، پس از رازداری بسیار و راهپیماییهای پرشتاب، ۲۰۰ هزار سرباز فرانسوی شروع به عبور از رود راین در جبههای به طول ۲۶۰ کیلومتر (۱۶۰ مایل) کردند.
فرمانده اتریشی کارل ماک بخش بزرگی از ارتش اتریش را در قلعه اولم در سوابیا جمع کرده بود. ناپلئون نیروهای خود را به سمت جنوب شرقی چرخاند و ارتش بزرگ یک حرکت چرخشی پیچیده را انجام داد که مواضع اتریشیها را دور زد. مانور اولم ژنرال ماک را که با تأخیر متوجه شده بود ارتشش محاصره شده است، کاملاً غافلگیر کرد. پس از چند درگیری جزئی که به نبرد اولم ختم شد، ماک سرانجام پس از درک اینکه راهی برای خروج از محاصره فرانسه وجود ندارد، تسلیم شد. ناپلئون تنها با ۲ هزار تلفات فرانسوی، موفق شد در مجموع ۶۰ هزار سرباز اتریشی را از طریق راهپیماییهای سریع ارتش خود اسیر کند.
کارزار اولم عموماً یک شاهکار استراتژیک تلقی میشود و در توسعه طرح اشلیفن در اواخر قرن نوزدهم تأثیرگذار بود.
نبرد اوسترلیتز (۲ دسامبر ۱۸۰۵ / ۱۱ فریمر سال ۱۴ تقویم جمهوری فرانسه)، که به نبرد سه امپراتور نیز معروف است، یکی از مهمترین و تعیینکنندهترین درگیریهای جنگهای ناپلئونی بود. در آنچه به طور گسترده به عنوان بزرگترین پیروزی ناپلئون شناخته میشود، ارتش بزرگ فرانسه (Grande Armée) یک ارتش بزرگتر روسی و اتریشی به رهبری امپراتور الکساندر اول و امپراتور مقدس روم، فرانسیس دوم را شکست داد. این نبرد در نزدیکی شهر اوسترلیتز در امپراتوری اتریش (اسلاوکوف او برنا امروزی در جمهوری چک) رخ داد. اوسترلیتز به جنگ ائتلاف سوم پایان سریعی بخشید و معاهده پرسبورگ در اواخر همان ماه توسط اتریشیها امضا شد. این نبرد اغلب به عنوان یک شاهکار تاکتیکی، همتراز با سایر درگیریهای تاریخی مانند کانای یا گوگامل ذکر میشود.
در این مقطع حساس، تزار الکساندر اول و امپراتور مقدس روم فرانسیس دوم، با وجود مخالفت برخی از زیردستانشان، تصمیم گرفتند با ناپلئون وارد نبرد شوند. ناپلئون ارتش خود را برای تعقیب متفقین به شمال فرستاد، اما سپس به نیروهایش دستور عقبنشینی داد تا بتواند ضعف شدیدی را وانمود کند. در نبرد اوسترلیتز، در موراویا در ۲ دسامبر، او ارتش فرانسه را در زیر ارتفاعات پراتزن مستقر کرد و عمداً جناح راست خود را تضعیف کرد تا متفقین را به انجام یک حمله بزرگ در آنجا به امید درهم شکستن کل خط فرانسه ترغیب کند.
فاجعه متفقین در اوسترلیتز، ایمان امپراتور فرانسیس به تلاشهای جنگی تحت رهبری بریتانیا را به شدت متزلزل کرد. فرانسه و اتریش بلافاصله با آتشبس موافقت کردند و پیمان پرسبورگ مدت کوتاهی پس از آن در ۲۶ دسامبر منعقد شد.
چهارمین صلح پرسبورگ (که به معاهده پرسبورگ نیز معروف است) در ۲۷ دسامبر ۱۸۰۵ بین ناپلئون و امپراتور مقدس روم، فرانسیس دوم، در نتیجه پیروزیهای فرانسه بر اتریشیها در اولم (۲۵ سپتامبر - ۲۰ اکتبر) و اوسترلیتز (۲ دسامبر) امضا شد. در ۴ دسامبر آتشبسی توافق شد و مذاکرات برای معاهده آغاز گردید. این معاهده در پرسبورگ (براتیسلاوای امروزی)، مجارستان، توسط یوهان اول یوزف، شاهزاده لیختناشتاین، و کنت مجارستانی ایگناک گیولای برای امپراتوری اتریش و شارل موریس دو تالیران برای فرانسه امضا شد.
ایده اصلی استراتژیک شامل فرار نیروی دریایی فرانسه از محاصره بریتانیا در تولون و برست و تهدید به حمله به هند غربی بود. امید میرفت که در مواجهه با این حمله، بریتانیاییها با اعزام کشتی به کارائیب، دفاع خود از رویکردهای غربی را تضعیف کنند و به ناوگان مشترک فرانسه و اسپانیا اجازه دهند تا کنترل کانال را برای مدت کافی جهت عبور ارتشهای فرانسه و حمله به دست بگیرند.
تا آوریل ۱۸۰۵، بریتانیا همچنین یک پیمان اتحاد با روسیه امضا کرده بود.
ناپلئون همچنین در ۲۶ مه ۱۸۰۵ در کلیسای جامع میلان با تاج آهنین لمباردی به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد.
تا سال ۱۸۰۵، ارتش بزرگ به نیرویی متشکل از ۳۵۰ هزار نفر رسیده بود که به خوبی تجهیز شده، آموزش دیده و توسط افسران لایق رهبری میشدند.
در سال ۱۸۰۵، گروهی از مصریان برجسته به رهبری علما (دانشمندان و فقها) خواستار جایگزینی والی خورشید احمد پاشا با محمدعلی شدند و عثمانیها تسلیم شدند.
با این حال، این طرح پس از پیروزی بریتانیا در نبرد کیپ فینیستر در ژوئیه ۱۸۰۵ با شکست مواجه شد. دریاسالار فرانسوی ویلنوو سپس به جای پیوستن به نیروهای دریایی فرانسه در برست برای حمله به کانال مانش، به کادیس عقبنشینی کرد.
اولین لشکرکشی نظامی محمدعلی، اعزام نیرو به شبهجزیره عربستان بود. شهرهای مقدس مکه و مدینه توسط خاندان سعود تصرف شده بودند که به تازگی تفسیر ظاهری حنبلی از اسلام را پذیرفته بودند. سعودیها با تکیه بر شور مذهبی جدید خود، شروع به فتح بخشهایی از عربستان کردند. این امر در نهایت به تصرف منطقه حجاز تا سال ۱۸۰۵ منجر شد.
در سال ۱۸۰۵، در جریان تلاش پدرش برای تثبیت خود به عنوان حاکم مصر، ابراهیم نوجوان در ۱۶ سالگی به عنوان گروگان نزد کاپیتان پاشای عثمانی فرستاده شد.
در ۲۵ سپتامبر، پس از رازداری بسیار و راهپیماییهای پرشتاب، ۲۰۰ هزار سرباز فرانسوی شروع به عبور از رود راین در جبههای به طول ۲۶۰ کیلومتر (۱۶۰ مایل) کردند.
فرمانده اتریشی کارل ماک بخش بزرگی از ارتش اتریش را در قلعه اولم در سوابیا جمع کرده بود. ناپلئون نیروهای خود را به سمت جنوب شرقی چرخاند و ارتش بزرگ یک حرکت چرخشی پیچیده را انجام داد که مواضع اتریشیها را دور زد. مانور اولم ژنرال ماک را که با تأخیر متوجه شده بود ارتشش محاصره شده است، کاملاً غافلگیر کرد. پس از چند درگیری جزئی که به نبرد اولم ختم شد، ماک سرانجام پس از درک اینکه راهی برای خروج از محاصره فرانسه وجود ندارد، تسلیم شد. ناپلئون تنها با ۲ هزار تلفات فرانسوی، موفق شد در مجموع ۶۰ هزار سرباز اتریشی را از طریق راهپیماییهای سریع ارتش خود اسیر کند.
کارزار اولم عموماً یک شاهکار استراتژیک تلقی میشود و در توسعه طرح اشلیفن در اواخر قرن نوزدهم تأثیرگذار بود.
نبرد اوسترلیتز (۲ دسامبر ۱۸۰۵ / ۱۱ فریمر سال ۱۴ تقویم جمهوری فرانسه)، که به نبرد سه امپراتور نیز معروف است، یکی از مهمترین و تعیینکنندهترین درگیریهای جنگهای ناپلئونی بود. در آنچه به طور گسترده به عنوان بزرگترین پیروزی ناپلئون شناخته میشود، ارتش بزرگ فرانسه (Grande Armée) یک ارتش بزرگتر روسی و اتریشی به رهبری امپراتور الکساندر اول و امپراتور مقدس روم، فرانسیس دوم را شکست داد. این نبرد در نزدیکی شهر اوسترلیتز در امپراتوری اتریش (اسلاوکوف او برنا امروزی در جمهوری چک) رخ داد. اوسترلیتز به جنگ ائتلاف سوم پایان سریعی بخشید و معاهده پرسبورگ در اواخر همان ماه توسط اتریشیها امضا شد. این نبرد اغلب به عنوان یک شاهکار تاکتیکی، همتراز با سایر درگیریهای تاریخی مانند کانای یا گوگامل ذکر میشود.
در این مقطع حساس، تزار الکساندر اول و امپراتور مقدس روم فرانسیس دوم، با وجود مخالفت برخی از زیردستانشان، تصمیم گرفتند با ناپلئون وارد نبرد شوند. ناپلئون ارتش خود را برای تعقیب متفقین به شمال فرستاد، اما سپس به نیروهایش دستور عقبنشینی داد تا بتواند ضعف شدیدی را وانمود کند. در نبرد اوسترلیتز، در موراویا در ۲ دسامبر، او ارتش فرانسه را در زیر ارتفاعات پراتزن مستقر کرد و عمداً جناح راست خود را تضعیف کرد تا متفقین را به انجام یک حمله بزرگ در آنجا به امید درهم شکستن کل خط فرانسه ترغیب کند.
فاجعه متفقین در اوسترلیتز، ایمان امپراتور فرانسیس به تلاشهای جنگی تحت رهبری بریتانیا را به شدت متزلزل کرد. فرانسه و اتریش بلافاصله با آتشبس موافقت کردند و پیمان پرسبورگ مدت کوتاهی پس از آن در ۲۶ دسامبر منعقد شد.
چهارمین صلح پرسبورگ (که به معاهده پرسبورگ نیز معروف است) در ۲۷ دسامبر ۱۸۰۵ بین ناپلئون و امپراتور مقدس روم، فرانسیس دوم، در نتیجه پیروزیهای فرانسه بر اتریشیها در اولم (۲۵ سپتامبر - ۲۰ اکتبر) و اوسترلیتز (۲ دسامبر) امضا شد. در ۴ دسامبر آتشبسی توافق شد و مذاکرات برای معاهده آغاز گردید. این معاهده در پرسبورگ (براتیسلاوای امروزی)، مجارستان، توسط یوهان اول یوزف، شاهزاده لیختناشتاین، و کنت مجارستانی ایگناک گیولای برای امپراتوری اتریش و شارل موریس دو تالیران برای فرانسه امضا شد.
