دولتهای محافظهکار از کاربوناری میترسیدند و مجازاتهای سختی را برای کسانی که عضو آن بودند اعمال میکردند. با این وجود، این جنبش زنده ماند و از سال ۱۸۲۰ تا پس از اتحاد، همچنان منبع ناآرامیهای سیاسی در ایتالیا بود.
در سال ۱۸۲۰، اسپانیاییها با موفقیت بر سر اختلافات مربوط به قانون اساسی خود شورش کردند که این امر بر توسعه جنبش مشابهی در ایتالیا تأثیر گذاشت. با الهام از اسپانیاییها، یک هنگ در ارتش پادشاهی دو سیسیل، به فرماندهی گولیلمو پپه که خود یک کاربونارو بود، دست به شورش زد و بخش شبهجزیرهای دو سیسیل را فتح کرد.
پرچم تغییر کرد تا ۲۳ ستاره داشته باشد. (برای آلاباما و مین)
پس از به سلطنت رسیدن در سال ۱۸۲۰، پادشاه جورج چهارم نوسازی را با ایده داشتن خانهای کوچک و راحت ادامه داد.
در سال ۱۸۲۰، محمدعلی ارتشی متشکل از ۵۰۰۰ سرباز را به فرماندهی پسر سومش، اسماعیل و عابدین بیگ، به سمت جنوب به سودان اعزام کرد تا آن سرزمین را فتح کرده و تحت سلطه خود درآورد.
در میلان، سیلویو پلیکو و پیترو مارونچلی تلاشهای متعددی را برای تضعیف سلطه استبداد اتریش از طریق ابزارهای آموزشی غیرمستقیم سازماندهی کردند. در اکتبر ۱۸۲۰، پلیکو و مارونچلی به اتهام کاربوناریسم دستگیر و زندانی شدند.
موریو کنترل کاراکاس و ارتفاعات ساحلی را در دست داشت. پس از بازسازی قانون اساسی کادیز، موریو در ۲۵ نوامبر ۱۸۲۰ دو معاهده را با بولیوار تصویب کرد که خواستار آتشبس ششماهه و به رسمیت شناختن بولیوار به عنوان رئیسجمهور جمهوری بود.
بولیوار و موریو در ۲۷ نوامبر در سان فرناندو د آپوره با یکدیگر دیدار کردند، پس از آن موریو ونزوئلا را به مقصد اسپانیا ترک کرد و لا توره را به فرماندهی گماشت.
دولتهای محافظهکار از کاربوناری میترسیدند و مجازاتهای سختی را برای کسانی که عضو آن بودند اعمال میکردند. با این وجود، این جنبش زنده ماند و از سال ۱۸۲۰ تا پس از اتحاد، همچنان منبع ناآرامیهای سیاسی در ایتالیا بود.
در سال ۱۸۲۰، اسپانیاییها با موفقیت بر سر اختلافات مربوط به قانون اساسی خود شورش کردند که این امر بر توسعه جنبش مشابهی در ایتالیا تأثیر گذاشت. با الهام از اسپانیاییها، یک هنگ در ارتش پادشاهی دو سیسیل، به فرماندهی گولیلمو پپه که خود یک کاربونارو بود، دست به شورش زد و بخش شبهجزیرهای دو سیسیل را فتح کرد.
پرچم تغییر کرد تا ۲۳ ستاره داشته باشد. (برای آلاباما و مین)
پس از به سلطنت رسیدن در سال ۱۸۲۰، پادشاه جورج چهارم نوسازی را با ایده داشتن خانهای کوچک و راحت ادامه داد.
در سال ۱۸۲۰، محمدعلی ارتشی متشکل از ۵۰۰۰ سرباز را به فرماندهی پسر سومش، اسماعیل و عابدین بیگ، به سمت جنوب به سودان اعزام کرد تا آن سرزمین را فتح کرده و تحت سلطه خود درآورد.
در میلان، سیلویو پلیکو و پیترو مارونچلی تلاشهای متعددی را برای تضعیف سلطه استبداد اتریش از طریق ابزارهای آموزشی غیرمستقیم سازماندهی کردند. در اکتبر ۱۸۲۰، پلیکو و مارونچلی به اتهام کاربوناریسم دستگیر و زندانی شدند.
موریو کنترل کاراکاس و ارتفاعات ساحلی را در دست داشت. پس از بازسازی قانون اساسی کادیز، موریو در ۲۵ نوامبر ۱۸۲۰ دو معاهده را با بولیوار تصویب کرد که خواستار آتشبس ششماهه و به رسمیت شناختن بولیوار به عنوان رئیسجمهور جمهوری بود.
بولیوار و موریو در ۲۷ نوامبر در سان فرناندو د آپوره با یکدیگر دیدار کردند، پس از آن موریو ونزوئلا را به مقصد اسپانیا ترک کرد و لا توره را به فرماندهی گماشت.
