حدود ۱۵۰۰۰ بوئر کوچنشین، مستعمره کیپ را ترک کردند و در امتداد ساحل شرقی به سمت ناتال حرکت کردند. پس از اینکه بریتانیا ناتال را در سال ۱۸۴۳ ضمیمه کرد، آنها به سفر خود به سمت شمال و به درون مناطق وسیع داخلی شرق آفریقای جنوبی ادامه دادند.
در آن زمان، تروث شروع به شرکت در جلسات اردوگاهی میلریتیهای ادونتیست کرد. میلریتیها از آموزههای ویلیام میلر از نیویورک پیروی میکردند که موعظه میکرد عیسی در سالهای ۱۸۴۳-۱۸۴۴ ظهور خواهد کرد و پایان جهان را به همراه خواهد داشت. بسیاری در جامعه میلریتیها از موعظه و آواز خواندن تروث بسیار قدردانی میکردند و او هنگام سخنرانی جمعیت زیادی را به خود جذب میکرد.
سال ۱۸۴۳ نقطه عطفی برای بامفری بود. او به مذهب متدیست گروید و در اول ژوئن، یکشنبه پنطیکاست، نام خود را به سوجورنر تروث تغییر داد. او این نام را انتخاب کرد زیرا شنید که روح خدا او را به موعظه حقیقت فرا میخواند. او به دوستانش گفت: «روح مرا میخواند و من باید بروم» و برای سفر و موعظه درباره لغو بردهداری راهی شد.
در سال ۱۸۴۳، داگلاس به سایر سخنرانان در پروژه «صد همایش» انجمن ضد بردهداری آمریکا پیوست، که یک تور ششماهه در سالنهای اجتماعات در سراسر شرق و غرب میانه ایالات متحده بود. در طول این تور، حامیان بردهداری بارها به داگلاس حمله کردند. در یک سخنرانی در پندلتون، ایندیانا، یک گروه خشمگین داگلاس را تعقیب و کتک زدند تا اینکه یک خانواده کوئیکر محلی به نام هاردیها او را نجات دادند. دست او در این حمله شکست؛ دستش به درستی جوش نخورد و تا پایان عمر او را آزار داد.
در سال ۱۸۴۳، لینکلن به دنبال نامزدی حزب ویگ برای کرسی حوزه هفتم ایلینوی در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود؛ او توسط جان جی. هاردین شکست خورد، اگرچه موفق شد حزب را متقاعد کند که هاردین را تنها به یک دوره نمایندگی محدود کند.
لینکلن همسری مهربان و پدری برای چهار پسر بود، اگرچه کارش مرتباً او را از خانه دور نگه میداشت. بزرگترین آنها، رابرت تاد لینکلن، در سال ۱۸۴۳ متولد شد و تنها فرزندی بود که به سن بلوغ رسید.
پس از سال ۱۸۴۳، به دنبال شکست در سوریه و معاهده بالتا لیمان که دولت مصر را مجبور به برداشتن موانع وارداتی و کنار گذاشتن انحصارات خود کرد، ذهن محمدعلی به تدریج تیره و تار شد و به سمت پارانویا گرایید. اینکه آیا این وضعیت ناشی از کهولت سن واقعی بوده یا اثرات نیترات نقرهای که سالها قبل برای درمان اسهال خونی به او داده بودند، همچنان موضوع بحث است.
حدود ۱۵۰۰۰ بوئر کوچنشین، مستعمره کیپ را ترک کردند و در امتداد ساحل شرقی به سمت ناتال حرکت کردند. پس از اینکه بریتانیا ناتال را در سال ۱۸۴۳ ضمیمه کرد، آنها به سفر خود به سمت شمال و به درون مناطق وسیع داخلی شرق آفریقای جنوبی ادامه دادند.
در آن زمان، تروث شروع به شرکت در جلسات اردوگاهی میلریتیهای ادونتیست کرد. میلریتیها از آموزههای ویلیام میلر از نیویورک پیروی میکردند که موعظه میکرد عیسی در سالهای ۱۸۴۳-۱۸۴۴ ظهور خواهد کرد و پایان جهان را به همراه خواهد داشت. بسیاری در جامعه میلریتیها از موعظه و آواز خواندن تروث بسیار قدردانی میکردند و او هنگام سخنرانی جمعیت زیادی را به خود جذب میکرد.
سال ۱۸۴۳ نقطه عطفی برای بامفری بود. او به مذهب متدیست گروید و در اول ژوئن، یکشنبه پنطیکاست، نام خود را به سوجورنر تروث تغییر داد. او این نام را انتخاب کرد زیرا شنید که روح خدا او را به موعظه حقیقت فرا میخواند. او به دوستانش گفت: «روح مرا میخواند و من باید بروم» و برای سفر و موعظه درباره لغو بردهداری راهی شد.
در سال ۱۸۴۳، داگلاس به سایر سخنرانان در پروژه «صد همایش» انجمن ضد بردهداری آمریکا پیوست، که یک تور ششماهه در سالنهای اجتماعات در سراسر شرق و غرب میانه ایالات متحده بود. در طول این تور، حامیان بردهداری بارها به داگلاس حمله کردند. در یک سخنرانی در پندلتون، ایندیانا، یک گروه خشمگین داگلاس را تعقیب و کتک زدند تا اینکه یک خانواده کوئیکر محلی به نام هاردیها او را نجات دادند. دست او در این حمله شکست؛ دستش به درستی جوش نخورد و تا پایان عمر او را آزار داد.
در سال ۱۸۴۳، لینکلن به دنبال نامزدی حزب ویگ برای کرسی حوزه هفتم ایلینوی در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود؛ او توسط جان جی. هاردین شکست خورد، اگرچه موفق شد حزب را متقاعد کند که هاردین را تنها به یک دوره نمایندگی محدود کند.
لینکلن همسری مهربان و پدری برای چهار پسر بود، اگرچه کارش مرتباً او را از خانه دور نگه میداشت. بزرگترین آنها، رابرت تاد لینکلن، در سال ۱۸۴۳ متولد شد و تنها فرزندی بود که به سن بلوغ رسید.
پس از سال ۱۸۴۳، به دنبال شکست در سوریه و معاهده بالتا لیمان که دولت مصر را مجبور به برداشتن موانع وارداتی و کنار گذاشتن انحصارات خود کرد، ذهن محمدعلی به تدریج تیره و تار شد و به سمت پارانویا گرایید. اینکه آیا این وضعیت ناشی از کهولت سن واقعی بوده یا اثرات نیترات نقرهای که سالها قبل برای درمان اسهال خونی به او داده بودند، همچنان موضوع بحث است.
