الجزایر متعاقباً طبق قانون اساسی ۱۸۴۸ به عنوان بخشی جداییناپذیر از فرانسه اعلام شد و به سه استان تقسیم گردید: الجزیره، وهران و کنستانتین. بسیاری از فرانسویها و دیگر اروپاییها (اسپانیاییها، ایتالیاییها، مالتیها و دیگران) بعدها در الجزایر ساکن شدند.
اولین شورش بزرگ در پالرمو، سیسیل، از ژانویه ۱۸۴۸ آغاز شد. شورشهای متعددی پیش از آن علیه حکومت بوربونها وجود داشت؛ این شورش منجر به ایجاد یک دولت مستقل شد که تنها ۱۶ ماه قبل از بازگشت بوربونها دوام آورد.
آزادسازی قوانین تجاری و رشد کارخانهها، شکاف میان استادکاران و کارگران ساده و شاگردان را افزایش داد؛ به طوری که تعداد آنها در آلمان از سال ۱۸۱۵ تا ۱۸۴۸ به میزان نامتناسب ۹۳ درصد افزایش یافت.
رویدادهای ۱۸۴۸ محصول تنشهای اجتماعی و سیاسی فزاینده پس از کنگره وین در سال ۱۸۱۵ بود. در دوره «پیش از مارس»، امپراتوری محافظهکار اتریش بیش از پیش از ایدههای عصر روشنگری فاصله گرفت، آزادی مطبوعات را محدود کرد، بسیاری از فعالیتهای دانشگاهی را محدود ساخت و انجمنهای دانشجویی را ممنوع کرد.
روند اتحاد با انقلابهای ۱۸۴۸ شتاب گرفت و در سال ۱۸۷۱، زمانی که رم رسماً به عنوان پایتخت پادشاهی ایتالیا تعیین شد، به پایان رسید.
در ۵ ژانویه ۱۸۴۸، ناآرامیهای انقلابی با اعتصاب نافرمانی مدنی در لمباردی آغاز شد، زیرا شهروندان از کشیدن سیگار و بازی در لاتاری خودداری کردند که این امر اتریش را از درآمد مالیاتی مرتبط محروم کرد. اندکی پس از آن، شورشها در جزیره سیسیل و در ناپل آغاز شد.
انقلابهای ۱۸۴۸ در دولتهای ایتالیا، بخشی از انقلابهای گستردهتر ۱۸۴۸ در اروپا، شورشهای سازمانیافتهای در دولتهای شبهجزیره ایتالیا و سیسیل بودند که توسط روشنفکران و تحریککنندگانی که خواهان یک دولت لیبرال بودند، رهبری میشدند. آنها به عنوان ملیگرایان ایتالیایی به دنبال حذف کنترل ارتجاعی اتریش بودند.
در ژانویه ۱۸۴۸، در دورهای از افزایش مخالفتها از سوی کشاورزان و لیبرالها، مطالبات برای سلطنت مشروطه که توسط لیبرالهای ملی رهبری میشد، با راهپیمایی مردمی به سمت کریستیانسبورگ در ۲۱ مارس به اوج رسید. پادشاه جدید، فردریک هفتم، با خواستههای لیبرالها موافقت کرد و کابینه جدیدی را منصوب کرد که شامل رهبران برجسته حزب لیبرال ملی بود.
بلژیک در سال ۱۸۴۸ شاهد ناآرامیهای عمده نبود؛ چرا که قبلاً پس از انقلاب ۱۸۳۰ اصلاحات لیبرالی را پشت سر گذاشته بود و بنابراین سیستم مشروطه و سلطنت آن حفظ شد.
با این حال، جدیترین تهدید سرایت انقلاب، از سوی گروههای مهاجر بلژیکی در فرانسه ایجاد شد. در سال ۱۸۳۰، انقلاب بلژیک با الهام از انقلاب فرانسه آغاز شده بود و مقامات بلژیکی نگران بودند که پدیده مشابهی در سال ۱۸۴۸ رخ دهد.
جرقه انقلاب ایرلندیهای جوان در سال ۱۸۴۸ زمانی زده شد که پارلمان بریتانیا «لایحه جرم و جنایت» را تصویب کرد. این لایحه در واقع اعلام حکومت نظامی در ایرلند بود که برای مقابله با جنبش ملیگرایانه رو به رشد ایرلند طراحی شده بود.
در شیلی، انقلابهای ۱۸۴۸ الهامبخش انقلاب ۱۸۵۱ شیلی شدند.
در آمریکای لاتین اسپانیاییزبان، انقلاب ۱۸۴۸ در گرانادای جدید ظاهر شد، جایی که دانشجویان، لیبرالها و روشنفکران کلمبیایی خواستار انتخاب ژنرال خوزه هیلاریو لوپز شدند.
بادن دو دموکرات به نامهای فریدریش کارل فرانتس هکر و گوستاو فون اشتروه را به پیشمجلس فرستاد. هکر و اشتروه که در اقلیت بودند و از عدم پیشرفت ناامید شده بودند، در ۲ آوریل ۱۸۴۸ در اعتراض، جلسه را ترک کردند.
در فوریه ۱۸۴۸، شورشهایی نسبتاً غیرخشونتآمیز در توسکانی رخ داد که پس از آن دوک بزرگ لئوپولد دوم به اهالی توسکانی قانون اساسی اعطا کرد. یک دولت موقت جمهوریخواه جداییطلب در ماه فوریه، اندکی پس از این امتیاز، در توسکانی شکل گرفت.
در ۹ فوریه، محافظهکاران در اعتراض به خیابانها آمدند.
در ۲۱ فوریه، پاپ پیوس نهم به ایالات پاپی قانون اساسی اعطا کرد که با توجه به سرکشی تاریخی دستگاه پاپ، غیرمنتظره و تعجبآور بود.
«انقلاب مارس» در ایالتهای آلمان در جنوب و غرب آلمان با مجامع بزرگ مردمی و تظاهرات گسترده رخ داد. آنها به رهبری دانشجویان و روشنفکران تحصیلکرده، خواستار وحدت ملی آلمان، آزادی مطبوعات و آزادی تجمع شدند.
در ۲۳ فوریه ۱۸۴۸، پادشاه لوئی فیلیپ فرانسه مجبور به فرار از پاریس شد و یک جمهوری اعلام گردید. تا زمانی که انقلاب در پاریس رخ داد، سه ایالت ایتالیا دارای قانون اساسی بودند - اگر سیسیل را یک ایالت جداگانه در نظر بگیریم، چهار ایالت.
بادن با وجود اصلاحات لیبرال، اولین ایالت در آلمان بود که دچار ناآرامیهای مردمی شد. بادن یکی از لیبرالترین ایالتهای آلمان بود. این اتفاق پس از رسیدن اخبار «روزهای فوریه» در پاریس به بادن رخ داد.
انقلابهای آلمان در سالهای ۱۸۴۸–۱۸۴۹، که مرحله آغازین آن انقلاب مارس نیز نامیده میشود، در ابتدا بخشی از انقلابهای ۱۸۴۸ بودند که در بسیاری از کشورهای اروپایی رخ داد. اینها مجموعهای از اعتراضات و شورشهای نسبتاً هماهنگ در دولتهای کنفدراسیون آلمان، از جمله امپراتوری اتریش بودند.
در ۲۷ فوریه ۱۸۴۸، در مانهایم، مجمعی از مردم بادن قطعنامهای را در تقاضای منشور حقوق تصویب کردند. قطعنامههای مشابهی در وورتمبرگ، هسن-دارمشتات، ناسائو و دیگر ایالتهای آلمان تصویب شد.
«انقلاب مارس» در ایالتهای آلمان در جنوب و غرب آلمان با مجامع بزرگ مردمی و تظاهرات گسترده رخ داد. آنها به رهبری دانشجویان و روشنفکران تحصیلکرده، خواستار وحدت ملی آلمان، آزادی مطبوعات و آزادی اجتماعات شدند. این قیامها به خوبی هماهنگ نبودند اما وجه اشتراک آنها رد ساختارهای سیاسی سنتی و خودکامه در ۳۹ ایالت مستقل کنفدراسیون آلمان بود.
ابراهیم زمانی که پدرش دچار زوال عقل شد، به عنوان نایبالسلطنه منصوب گردید.
در هایدلبرگ، در ایالت بادن، در ۶ مارس ۱۸۴۸، گروهی از لیبرالهای آلمانی شروع به برنامهریزی برای انتخابات مجلس ملی آلمان کردند. این مجلس اولیه در ۳۱ مارس در کلیسای سنت پل فرانکفورت تشکیل جلسه داد.
در مارس ۱۸۴۸، جمعیت زیادی در برلین گرد هم آمدند تا خواستههای خود را در قالب یک «خطاب به پادشاه» ارائه دهند. پادشاه فردریک ویلیام چهارم که غافلگیر شده بود، به صورت شفاهی به تمام خواستههای تظاهرکنندگان از جمله انتخابات پارلمانی، قانون اساسی و آزادی مطبوعات تن داد. او قول داد که «پروس فوراً در آلمان ادغام شود.»
وین ناآرام بود و در روز یکشنبه ۱۲ مارس ۱۸۴۸ با موعظه آنتون فوستر، کشیش لیبرال، در نمازخانه دانشگاه تشویق شد. تظاهرکنندگان دانشجو خواستار قانون اساسی و مجلس مؤسسان منتخب با حق رأی عمومی مردان شدند.
انقلابهای ۱۸۴۸ در امپراتوری اتریش مجموعهای از انقلابها بودند که از مارس ۱۸۴۸ تا نوامبر ۱۸۴۹ در امپراتوری اتریش رخ دادند.
در ۱۳ مارس، پس از آنکه هشدارهای پلیس علیه تظاهرات عمومی نادیده گرفته شد، ارتش به گروهی از مردم که از جلسهای در تیرگارتن بازمیگشتند حمله کرد که منجر به کشته شدن یک نفر و زخمی شدن بسیاری شد.
انقلابها از فرانسه در سراسر اروپا گسترش یافت؛ آنها اندکی بعد در اتریش و آلمان با تظاهرات بزرگ ۱۳ مارس ۱۸۴۸ در وین آغاز شدند. این امر منجر به استعفای شاهزاده فون مترنیخ به عنوان وزیر ارشد امپراتور فردیناند اول اتریش و تبعید او به بریتانیا شد. به دلیل تاریخ تظاهرات وین، انقلابها در آلمان معمولاً «انقلاب مارس» نامیده میشوند.
در ۱۳ مارس ۱۸۴۸، دانشجویان دانشگاه تظاهرات خیابانی بزرگی را در وین به راه انداختند و این رویداد توسط مطبوعات در سراسر ایالتهای آلمانیزبان پوشش داده شد. پس از تظاهرات مهم اما نسبتاً کوچک علیه لولا مونتز، معشوقه سلطنتی در باواریا در ۹ فوریه ۱۸۴۸، اولین شورش بزرگ ۱۸۴۸ در سرزمینهای آلمانی در ۱۳ مارس ۱۸۴۸ در وین رخ داد.
امپراتور فردیناند و مشاور ارشدش مترنیخ، نیروها را برای سرکوب تظاهرات هدایت کردند. هنگامی که تظاهرکنندگان به خیابانهای نزدیک کاخ رفتند، نیروها به سمت دانشجویان شلیک کردند و چندین نفر را کشتند. طبقه کارگر جدید وین به تظاهرات دانشجویی پیوست و یک قیام مسلحانه را شکل داد.
انقلاب مجارستان ۱۸۴۸ یا به طور کامل انقلاب مدنی و جنگ استقلال مجارستان در سالهای ۱۸۴۸–۱۸۴۹، یکی از بسیاری از انقلابهای اروپایی ۱۸۴۸ بود و ارتباط نزدیکی با سایر انقلابهای ۱۸۴۸ در مناطق تحت کنترل هابسبورگ داشت. اگرچه این انقلاب شکست خورد، اما یکی از مهمترین رویدادها در تاریخ مدرن مجارستان است که سنگ بنای هویت ملی مدرن مجارستان را تشکیل میدهد.
لودویگ سعی کرد چند اصلاحات جزئی انجام دهد، اما آنها برای فرونشاندن طوفان اعتراضات کافی نبودند. در ۱۶ مارس ۱۸۴۸، لودویگ اول به نفع پسر ارشدش ماکسیمیلیان دوم از سلطنت کنارهگیری کرد. لودویگ شکایت کرد که «من دیگر نمیتوانستم حکومت کنم و نمیخواستم قدرت خود را واگذار کنم».
در لمباردی، تنشها افزایش یافت تا اینکه اهالی میلان و ونیز در ۱۸ مارس ۱۸۴۸ دست به شورش زدند.
در ۱۸ مارس، تظاهرات بزرگی رخ داد. پس از شلیک دو گلوله، تظاهرکنندگان از ترس اینکه برخی از ۲۰ هزار سرباز علیه آنها استفاده شوند، سنگرها را برپا کردند و نبردی درگرفت تا اینکه ۱۳ ساعت بعد به نیروها دستور عقبنشینی داده شد و صدها کشته بر جای ماند.
در طول ۱۸–۱۹ مارس، مجموعهای از شورشها که به ناآرامیهای مارس (Marsoroligheterna) معروف است، در استکهلم، پایتخت سوئد رخ داد. بیانیههایی با تقاضای اصلاحات سیاسی در شهر پخش شد و جمعیتی توسط ارتش متفرق شدند که منجر به ۱۸ کشته شد.
این واقعه در ۲۰ مارس ۱۸۴۸ آغاز شد و منجر به ضمیمه شدن منطقه لهستان بزرگ توسط پروس به عنوان استان پوزن گردید.
در ۲۱ مارس، پادشاه برای شرکت در مراسم تشییع جنازه دستهجمعی قربانیان غیرنظامی قیام در گورستان فریدریشهاین، از خیابانهای برلین عبور کرد. او و وزرا و ژنرالهایش پرچم سه رنگ انقلابی سیاه، قرمز و طلایی را بر تن داشتند. زندانیان لهستانی که به دلیل برنامهریزی برای شورش در سرزمینهای سابقاً لهستانی که اکنون تحت حاکمیت پروس بودند زندانی شده بودند، آزاد شدند و با تشویق مردم در شهر رژه رفتند.
اولین جنگ استقلال ایتالیا، بخشی از اتحاد ایتالیا، توسط پادشاهی ساردنی و داوطلبان ایتالیایی علیه امپراتوری اتریش و سایر دولتهای محافظهکار از ۲۳ مارس ۱۸۴۸ تا ۲۲ اوت ۱۸۴۹ در شبهجزیره ایتالیا انجام شد.
جنگ اول شلسویگ یک درگیری نظامی در جنوب دانمارک و شمال آلمان بود که ریشه در مسئله شلسویگ-هولشتاین داشت و بر سر این موضوع بود که چه کسی باید کنترل دوکنشینهای عمدتاً آلمانیزبان شلسویگ، هولشتاین و لاونبورگ را در دست داشته باشد. در نهایت، طرف دانمارکی با حمایت دیپلماتیک قدرتهای بزرگ پیروز شد.
انقلاب مارس در وین کاتالیزوری برای انقلاب در سراسر ایالتهای آلمان بود. مطالبات مردمی برای یک دولت منتخب نماینده و برای اتحاد آلمان مطرح شد.
قیام لهستان بزرگ در سال ۱۸۴۸ یا قیام پوزنان، یک شورش نظامی ناموفق لهستانیها علیه نیروهای پروس در دوران بهار ملتها بود.
قیام لهستان بزرگ در سال ۱۸۴۸ یا قیام پوزنان، یک شورش نظامی ناموفق لهستانیها علیه نیروهای پروس در دوران بهار ملتها بود.
در ۸ آوریل ۱۸۴۸، قانونی که حق رأی همگانی و یک سیستم انتخاباتی غیرمستقیم (دو مرحلهای) را مجاز میشمرد، توسط مجلس تصویب شد.
فردیناند وزرای جدیدی که اسماً لیبرال بودند را منصوب کرد. دولت اتریش در اواخر آوریل ۱۸۴۸ پیشنویس قانون اساسی را تهیه کرد. مردم این را رد کردند، زیرا اکثریت از حق رأی محروم بودند.
انقلاب ۱۸۴۸ مولداوی نامی است که برای جنبش ناموفق لیبرال و ملیگرای رمانتیک رومانیایی که از انقلابهای ۱۸۴۸ در شاهزادهنشین مولداوی الهام گرفته بود، استفاده میشود.
یک مجلس ملی مؤسسان از ایالتهای مختلف آلمان در اواخر آوریل و اوایل مه ۱۸۴۸ انتخاب شد و در ۱۸ مه ۱۸۴۸ در کلیسای سنت پل در فرانکفورت آم ماین گرد هم آمد.
پارلمان فرانکفورت اولین پارلمان آزادانه انتخابشده برای تمام آلمان، از جمله مناطق آلمانینشین اتریش-مجارستان بود که در ۱ مه ۱۸۴۸ انتخاب شد.
فردریش انگلس در قیام بادن و پالاتینات شرکت کرد. در ۱۰ مه ۱۸۴۸، او و کارل مارکس از کلن آلمان سفر کردند تا وقایع منطقه را مشاهده کنند.
در ۱۸ مه ۱۸۴۸، ۸۰۹ نماینده (که ۵۸۵ نفر از آنها انتخاب شده بودند) در کلیسای سنت پل در فرانکفورت نشستند تا مجلس ملی فرانکفورت را تشکیل دهند. کارل ماتی، روزنامهنگار راستمیانه، از جمله کسانی بود که به عنوان نماینده در مجلس ملی فرانکفورت انتخاب شد.
در ۲۲ مه ۱۸۴۸، مجلس منتخب دیگری برای اولین بار در برلین تشکیل جلسه داد. آنها تحت قانون ۸ آوریل ۱۸۴۸ انتخاب شده بودند که حق رأی همگانی و سیستم انتخاباتی دو مرحلهای را مجاز میشمرد.
شهروندان وین از ۲۶ تا ۲۷ مه ۱۸۴۸ به خیابانها بازگشتند و برای آمادهسازی جهت حمله ارتش، سنگرها را برپا کردند. فردیناند و خانوادهاش به اینسبروک گریختند، جایی که چند ماه بعد را در محاصره دهقانان وفادار تیرول گذراندند.
فردیناند دو بیانیه در ۱۶ مه ۱۸۴۸ و ۳ ژوئن ۱۸۴۸ صادر کرد که امتیازاتی به مردم میداد. او رژیم امپراتوری را به یک مجلس مؤسسان تبدیل کرد که توسط مردم انتخاب میشد. سایر امتیازات کمتر اساسی بودند و عموماً به سازماندهی مجدد و اتحاد آلمان میپرداختند.
هرمان فون ناتسمر افسر سابق پروسی بود که مسئول زرادخانه برلین بود. ناتسمر با امتناع از شلیک به نیروهای شورشی که در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۸ به زرادخانه حمله کردند، به قهرمان شورشیان در سراسر آلمان تبدیل شد.
انقلاب ۱۸۴۸ والاچیا یک قیام لیبرال و ملیگرای رومانیایی در شاهزادهنشین والاچیا بود. این قیام که بخشی از انقلابهای ۱۸۴۸ و به شدت با شورش ناموفق در شاهزادهنشین مولداوی مرتبط بود، به دنبال سرنگونی دولتی بود که توسط مقامات امپراتوری روسیه تحت رژیم «رگولامنتول ارگانیک» تحمیل شده بود و بسیاری از رهبران آن خواستار لغو امتیازات بویارها بودند.
شارل آلبرت، پادشاه ساردنی، که توسط اهالی ونیز و میلان برای کمک به آرمانشان ترغیب شده بود، تصمیم گرفت که این لحظه برای متحد کردن ایتالیا مناسب است و علیه اتریش اعلام جنگ کرد.
پرچم تغییر کرد تا ۳۰ ستاره داشته باشد. (برای ویسکانسین)
در سال ۱۸۴۸، داگلاس تنها آفریقایی-آمریکایی بود که در کنوانسیون سنکا فالز، اولین کنوانسیون حقوق زنان، در شمال ایالت نیویورک شرکت کرد. الیزابت کدی استانتون از مجمع خواست تا قطعنامهای را برای درخواست حق رأی زنان تصویب کند. بسیاری از حاضران، از جمله کوئیکرهای با نفوذ، جیمز و لوکرتیا مات، با این ایده مخالفت کردند. داگلاس ایستاد و با فصاحت به نفع حق رأی زنان سخن گفت؛ او گفت که نمیتواند به عنوان یک مرد سیاهپوست حق رأی را بپذیرد اگر زنان نتوانند همان حق را مطالبه کنند. او پیشنهاد کرد که اگر زنان در حوزه سیاسی مشارکت داشته باشند، جهان مکان بهتری خواهد بود. در این انکار حق مشارکت در حکومت، نه تنها تحقیر زن و تداوم یک بیعدالتی بزرگ رخ میدهد، بلکه نیمی از قدرت اخلاقی و فکری حکومت جهان نیز ناقص و طرد میشود. پس از سخنان قدرتمند داگلاس، شرکتکنندگان قطعنامه را تصویب کردند.
شارل آلبرت، پادشاه ساردنی، که توسط اهالی ونیز و میلان برای کمک به آرمانشان ترغیب شده بود، تصمیم گرفت که این لحظه برای متحد کردن ایتالیا مناسب است و علیه اتریش اعلام جنگ کرد. پس از موفقیتهای اولیه در گویتو و پسکیرا، او در ۲۴ ژوئیه در نبرد کوستوزا توسط رادتسکی به طور قاطع شکست خورد.
اولین نبرد کوستوزا در ۲۴ و ۲۵ ژوئیه ۱۸۴۸، در طول اولین جنگ استقلال ایتالیا بین ارتشهای امپراتوری اتریش، به فرماندهی فیلد مارشال رادتسکی، و پادشاهی ساردنی، به رهبری پادشاه شارل آلبرت از ساردنی-پیدمونت، رخ داد.
دموکراتهای پالاتینات و سراسر آلمان، قیام بادن-پالاتینات را بخشی از مبارزه گستردهتر تمام آلمانیها برای حقوق اساسی میدانستند. فرانتس زیگل، ستوان دوم ارتش بادن، یک دموکرات و حامی دولت موقت، طرحی را برای حفاظت از جنبش اصلاحات در کارلسروهه و پالاتینات تدوین کرد.
شورش «ایرلند جوان» یک قیام ملیگرایانه ناموفق ایرلندی بود که توسط جنبش «ایرلند جوان» رهبری شد و بخشی از انقلابهای گستردهتر ۱۸۴۸ بود که بیشتر اروپا را تحت تأثیر قرار داد. این شورش در ۲۹ ژوئیه ۱۸۴۸ در فارانروری، سکونتگاه کوچکی در حدود ۴.۳ کیلومتری شمال-شمال شرقی روستای بالینگری در تیپراری جنوبی رخ داد.
در واکنش به این موضوع، حزب «ایرلند جوان» در ژوئیه ۱۸۴۸ شورش خود را آغاز کرد و مالکان و مستأجران را با آرمان خود همراه ساخت.
فردیناند در ۱۲ اوت ۱۸۴۸ از اینسبروک به وین بازگشت. اندکی پس از بازگشت او، طبقه کارگر در ۲۱ اوت ۱۸۴۸ دوباره به خیابانها آمدند تا به بیکاری بالا و فرمان دولت برای کاهش دستمزدها اعتراض کنند.
در ۲۳ اوت ۱۸۴۸، نیروهای اتریشی به روی تظاهرکنندگان غیرمسلح آتش گشودند و چندین نفر را هدف قرار دادند.
در سپتامبر ۱۸۴۸، داگلاس نامهای سرگشاده خطاب به ارباب سابقش، توماس آلد، منتشر کرد و او را به خاطر رفتارش سرزنش کرد و در مورد اعضای خانوادهاش که هنوز در اسارت آلد بودند، پرسوجو کرد.
ابراهیم که به تدریج بر اثر دردهای روماتیسمی و سل (شروع به سرفه خونی کرده بود) زمینگیر شده بود، برای آبدرمانی به ایتالیا فرستاده شد و محمدعلی در سال ۱۸۴۶ به قسطنطنیه سفر کرد. او در آنجا به نزد سلطان رفت، ترسهای خود را ابراز کرد و با او صلح کرد و توضیح داد: «[پسرم] ابراهیم پیر و بیمار است، [نوهام] عباس تنبل است و پس از آن کودکان بر مصر حکومت خواهند کرد. آنها چگونه مصر را حفظ خواهند کرد؟» پس از اینکه او حکومت موروثی را برای خانوادهاش تضمین کرد، والی تا سال ۱۸۴۸ حکومت کرد، زمانی که کهولت سن، ادامه حکمرانی را برای او غیرممکن ساخت.
در اواخر سپتامبر ۱۸۴۸، امپراتور فردیناند، که پادشاه فردیناند پنجم مجارستان نیز بود، تصمیم گرفت نیروهای اتریشی و کروات را برای سرکوب یک شورش دموکراتیک به مجارستان بفرستد.
در اواخر سال ۱۸۴۸، مارکس و انگلس قصد داشتند با کارل لودویگ یوهان دِستر، که در آن زمان به عنوان عضوی از دولت موقت در بادن و پالاتینات خدمت میکرد، دیدار کنند. او یک پزشک، دموکرات و سوسیالیست بود که عضو شاخه کلن اتحادیه کمونیستها بود.
در ۲۹ سپتامبر ۱۸۴۸، نیروهای اتریشی توسط نیروهای انقلابی مجارستان شکست خوردند.
از ۶ تا ۷ اکتبر ۱۸۴۸، شهروندان وین علیه اقدامات امپراتور در برابر نیروهای مجارستان تظاهرات کردند.
دِستر به همراه رایشنباخ و هگزامر در دومین کنگره دموکراتیک که از ۲۶ تا ۳۰ اکتبر ۱۸۴۸ در برلین برگزار شد، به عضویت کمیته مرکزی دموکراتهای آلمان انتخاب شد.
در برزیل، شورش پرایرا، جنبشی در پرنامبوکو، از نوامبر ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۲ به طول انجامید.[نیازمند منبع] درگیریهای حلنشده از دوره نایبالسلطنه و مقاومت محلی در برابر تحکیم امپراتوری برزیل که در سال ۱۸۲۲ اعلام شده بود، به کاشتن بذرهای این انقلاب کمک کرد.
لینکلن در انتخابات ریاستجمهوری ۱۸۴۸ از ژنرال زکری تیلور برای نامزدی حزب ویگ حمایت کرد.
مرگ ابراهیم پاشا در ۱۰ نوامبر ۱۸۴۸.
در نوامبر ۱۸۴۸، پس از ترور وزیر او پلگرینو روسی، پیوس نهم درست قبل از ورود جوزپه گاریبالدی و دیگر میهنپرستان به رم، از آنجا گریخت.
امپراتور فردیناند اول به اولوموتس در موراویا گریخت. در ۲ دسامبر ۱۸۴۸، فردیناند به نفع برادرزادهاش فرانتس یوزف از سلطنت کنارهگیری کرد.
پادشاه فردریک ویلیام چهارم پروس، یکجانبه یک قانون اساسی سلطنتطلبانه را برای تضعیف نیروهای دموکراتیک تحمیل کرد. این قانون اساسی در ۵ دسامبر ۱۸۴۸ اجرایی شد.
در ۵ دسامبر ۱۸۴۸، مجلس برلین منحل و با مجلس دو مجلسی که تحت قانون اساسی سلطنتطلبانه مجاز بود، جایگزین شد. این مجلس از یک مجلس اعیان (Herrenhaus) و یک مجلس نمایندگان (Landtag) تشکیل شده بود.
در دسامبر ۱۸۴۸، کارخانه مادر مندلیف در آتش سوخت که تأثیر شدیدی بر وضعیت مالی خانواده گذاشت. در آن زمان، مندلیف در دبیرستان توبولسک تحصیل میکرد.
انقلاب ۱۸۴۸ اصلاحات مردمی بیشتری را در دولت ساکسونی به همراه آورد.
تا سال ۱۸۴۸، یک طبقه کارگر صنعتی بزرگ، یعنی پرولتاریا، شکل گرفته بود و به لطف فرانسه ناپلئونی، سطح آموزش نسبتاً بالا بود و از نظر سیاسی فعال بود. در حالی که در سایر ایالتهای آلمان، خردهبورژوازی لیبرال رهبری قیامهای ۱۸۴۸ را بر عهده داشت، در راینلند، پرولتاریا از اوایل سال ۱۸۴۰ منافع خود را آشکارا علیه بورژوازی مطرح میکرد.
در سال ۱۸۴۸، پروس راینلند را به عنوان بخشی از «پروس غربی» کنترل میکرد، چرا که اولین بار در سال ۱۶۱۴ قلمرویی را در این منطقه به دست آورده بود.
در دسامبر ۱۸۴۸، «حقوق اساسی برای مردم آلمان» حقوق برابر همه شهروندان در برابر قانون را اعلام کرد.
تا اواخر سال ۱۸۴۸، اشراف و ژنرالهای پروسی قدرت را در برلین بازپس گرفته بودند. آنها در جریان حوادث ماه مارس به طور دائم شکست نخورده بودند، بلکه فقط به طور موقت عقبنشینی کرده بودند.
انقلاب ۱۸۴۸ در تلاش خود برای متحد کردن ایالتهای آلمانیزبان شکست خورد، زیرا مجلس فرانکفورت بازتابدهنده منافع بسیار متفاوت طبقات حاکم آلمان بود. اعضای آن قادر به تشکیل ائتلاف و پیشبرد اهداف مشخص نبودند.
الجزایر متعاقباً طبق قانون اساسی ۱۸۴۸ به عنوان بخشی جداییناپذیر از فرانسه اعلام شد و به سه استان تقسیم گردید: الجزیره، وهران و کنستانتین. بسیاری از فرانسویها و دیگر اروپاییها (اسپانیاییها، ایتالیاییها، مالتیها و دیگران) بعدها در الجزایر ساکن شدند.
اولین شورش بزرگ در پالرمو، سیسیل، از ژانویه ۱۸۴۸ آغاز شد. شورشهای متعددی پیش از آن علیه حکومت بوربونها وجود داشت؛ این شورش منجر به ایجاد یک دولت مستقل شد که تنها ۱۶ ماه قبل از بازگشت بوربونها دوام آورد.
آزادسازی قوانین تجاری و رشد کارخانهها، شکاف میان استادکاران و کارگران ساده و شاگردان را افزایش داد؛ به طوری که تعداد آنها در آلمان از سال ۱۸۱۵ تا ۱۸۴۸ به میزان نامتناسب ۹۳ درصد افزایش یافت.
رویدادهای ۱۸۴۸ محصول تنشهای اجتماعی و سیاسی فزاینده پس از کنگره وین در سال ۱۸۱۵ بود. در دوره «پیش از مارس»، امپراتوری محافظهکار اتریش بیش از پیش از ایدههای عصر روشنگری فاصله گرفت، آزادی مطبوعات را محدود کرد، بسیاری از فعالیتهای دانشگاهی را محدود ساخت و انجمنهای دانشجویی را ممنوع کرد.
روند اتحاد با انقلابهای ۱۸۴۸ شتاب گرفت و در سال ۱۸۷۱، زمانی که رم رسماً به عنوان پایتخت پادشاهی ایتالیا تعیین شد، به پایان رسید.
در ۵ ژانویه ۱۸۴۸، ناآرامیهای انقلابی با اعتصاب نافرمانی مدنی در لمباردی آغاز شد، زیرا شهروندان از کشیدن سیگار و بازی در لاتاری خودداری کردند که این امر اتریش را از درآمد مالیاتی مرتبط محروم کرد. اندکی پس از آن، شورشها در جزیره سیسیل و در ناپل آغاز شد.
انقلابهای ۱۸۴۸ در دولتهای ایتالیا، بخشی از انقلابهای گستردهتر ۱۸۴۸ در اروپا، شورشهای سازمانیافتهای در دولتهای شبهجزیره ایتالیا و سیسیل بودند که توسط روشنفکران و تحریککنندگانی که خواهان یک دولت لیبرال بودند، رهبری میشدند. آنها به عنوان ملیگرایان ایتالیایی به دنبال حذف کنترل ارتجاعی اتریش بودند.
در ژانویه ۱۸۴۸، در دورهای از افزایش مخالفتها از سوی کشاورزان و لیبرالها، مطالبات برای سلطنت مشروطه که توسط لیبرالهای ملی رهبری میشد، با راهپیمایی مردمی به سمت کریستیانسبورگ در ۲۱ مارس به اوج رسید. پادشاه جدید، فردریک هفتم، با خواستههای لیبرالها موافقت کرد و کابینه جدیدی را منصوب کرد که شامل رهبران برجسته حزب لیبرال ملی بود.
بلژیک در سال ۱۸۴۸ شاهد ناآرامیهای عمده نبود؛ چرا که قبلاً پس از انقلاب ۱۸۳۰ اصلاحات لیبرالی را پشت سر گذاشته بود و بنابراین سیستم مشروطه و سلطنت آن حفظ شد.
با این حال، جدیترین تهدید سرایت انقلاب، از سوی گروههای مهاجر بلژیکی در فرانسه ایجاد شد. در سال ۱۸۳۰، انقلاب بلژیک با الهام از انقلاب فرانسه آغاز شده بود و مقامات بلژیکی نگران بودند که پدیده مشابهی در سال ۱۸۴۸ رخ دهد.
جرقه انقلاب ایرلندیهای جوان در سال ۱۸۴۸ زمانی زده شد که پارلمان بریتانیا «لایحه جرم و جنایت» را تصویب کرد. این لایحه در واقع اعلام حکومت نظامی در ایرلند بود که برای مقابله با جنبش ملیگرایانه رو به رشد ایرلند طراحی شده بود.
در شیلی، انقلابهای ۱۸۴۸ الهامبخش انقلاب ۱۸۵۱ شیلی شدند.
در آمریکای لاتین اسپانیاییزبان، انقلاب ۱۸۴۸ در گرانادای جدید ظاهر شد، جایی که دانشجویان، لیبرالها و روشنفکران کلمبیایی خواستار انتخاب ژنرال خوزه هیلاریو لوپز شدند.
بادن دو دموکرات به نامهای فریدریش کارل فرانتس هکر و گوستاو فون اشتروه را به پیشمجلس فرستاد. هکر و اشتروه که در اقلیت بودند و از عدم پیشرفت ناامید شده بودند، در ۲ آوریل ۱۸۴۸ در اعتراض، جلسه را ترک کردند.
در فوریه ۱۸۴۸، شورشهایی نسبتاً غیرخشونتآمیز در توسکانی رخ داد که پس از آن دوک بزرگ لئوپولد دوم به اهالی توسکانی قانون اساسی اعطا کرد. یک دولت موقت جمهوریخواه جداییطلب در ماه فوریه، اندکی پس از این امتیاز، در توسکانی شکل گرفت.
در ۹ فوریه، محافظهکاران در اعتراض به خیابانها آمدند.
در ۲۱ فوریه، پاپ پیوس نهم به ایالات پاپی قانون اساسی اعطا کرد که با توجه به سرکشی تاریخی دستگاه پاپ، غیرمنتظره و تعجبآور بود.
«انقلاب مارس» در ایالتهای آلمان در جنوب و غرب آلمان با مجامع بزرگ مردمی و تظاهرات گسترده رخ داد. آنها به رهبری دانشجویان و روشنفکران تحصیلکرده، خواستار وحدت ملی آلمان، آزادی مطبوعات و آزادی تجمع شدند.
در ۲۳ فوریه ۱۸۴۸، پادشاه لوئی فیلیپ فرانسه مجبور به فرار از پاریس شد و یک جمهوری اعلام گردید. تا زمانی که انقلاب در پاریس رخ داد، سه ایالت ایتالیا دارای قانون اساسی بودند - اگر سیسیل را یک ایالت جداگانه در نظر بگیریم، چهار ایالت.
بادن با وجود اصلاحات لیبرال، اولین ایالت در آلمان بود که دچار ناآرامیهای مردمی شد. بادن یکی از لیبرالترین ایالتهای آلمان بود. این اتفاق پس از رسیدن اخبار «روزهای فوریه» در پاریس به بادن رخ داد.
انقلابهای آلمان در سالهای ۱۸۴۸–۱۸۴۹، که مرحله آغازین آن انقلاب مارس نیز نامیده میشود، در ابتدا بخشی از انقلابهای ۱۸۴۸ بودند که در بسیاری از کشورهای اروپایی رخ داد. اینها مجموعهای از اعتراضات و شورشهای نسبتاً هماهنگ در دولتهای کنفدراسیون آلمان، از جمله امپراتوری اتریش بودند.
در ۲۷ فوریه ۱۸۴۸، در مانهایم، مجمعی از مردم بادن قطعنامهای را در تقاضای منشور حقوق تصویب کردند. قطعنامههای مشابهی در وورتمبرگ، هسن-دارمشتات، ناسائو و دیگر ایالتهای آلمان تصویب شد.
«انقلاب مارس» در ایالتهای آلمان در جنوب و غرب آلمان با مجامع بزرگ مردمی و تظاهرات گسترده رخ داد. آنها به رهبری دانشجویان و روشنفکران تحصیلکرده، خواستار وحدت ملی آلمان، آزادی مطبوعات و آزادی اجتماعات شدند. این قیامها به خوبی هماهنگ نبودند اما وجه اشتراک آنها رد ساختارهای سیاسی سنتی و خودکامه در ۳۹ ایالت مستقل کنفدراسیون آلمان بود.
ابراهیم زمانی که پدرش دچار زوال عقل شد، به عنوان نایبالسلطنه منصوب گردید.
در هایدلبرگ، در ایالت بادن، در ۶ مارس ۱۸۴۸، گروهی از لیبرالهای آلمانی شروع به برنامهریزی برای انتخابات مجلس ملی آلمان کردند. این مجلس اولیه در ۳۱ مارس در کلیسای سنت پل فرانکفورت تشکیل جلسه داد.
در مارس ۱۸۴۸، جمعیت زیادی در برلین گرد هم آمدند تا خواستههای خود را در قالب یک «خطاب به پادشاه» ارائه دهند. پادشاه فردریک ویلیام چهارم که غافلگیر شده بود، به صورت شفاهی به تمام خواستههای تظاهرکنندگان از جمله انتخابات پارلمانی، قانون اساسی و آزادی مطبوعات تن داد. او قول داد که «پروس فوراً در آلمان ادغام شود.»
وین ناآرام بود و در روز یکشنبه ۱۲ مارس ۱۸۴۸ با موعظه آنتون فوستر، کشیش لیبرال، در نمازخانه دانشگاه تشویق شد. تظاهرکنندگان دانشجو خواستار قانون اساسی و مجلس مؤسسان منتخب با حق رأی عمومی مردان شدند.
انقلابهای ۱۸۴۸ در امپراتوری اتریش مجموعهای از انقلابها بودند که از مارس ۱۸۴۸ تا نوامبر ۱۸۴۹ در امپراتوری اتریش رخ دادند.
در ۱۳ مارس، پس از آنکه هشدارهای پلیس علیه تظاهرات عمومی نادیده گرفته شد، ارتش به گروهی از مردم که از جلسهای در تیرگارتن بازمیگشتند حمله کرد که منجر به کشته شدن یک نفر و زخمی شدن بسیاری شد.
انقلابها از فرانسه در سراسر اروپا گسترش یافت؛ آنها اندکی بعد در اتریش و آلمان با تظاهرات بزرگ ۱۳ مارس ۱۸۴۸ در وین آغاز شدند. این امر منجر به استعفای شاهزاده فون مترنیخ به عنوان وزیر ارشد امپراتور فردیناند اول اتریش و تبعید او به بریتانیا شد. به دلیل تاریخ تظاهرات وین، انقلابها در آلمان معمولاً «انقلاب مارس» نامیده میشوند.
در ۱۳ مارس ۱۸۴۸، دانشجویان دانشگاه تظاهرات خیابانی بزرگی را در وین به راه انداختند و این رویداد توسط مطبوعات در سراسر ایالتهای آلمانیزبان پوشش داده شد. پس از تظاهرات مهم اما نسبتاً کوچک علیه لولا مونتز، معشوقه سلطنتی در باواریا در ۹ فوریه ۱۸۴۸، اولین شورش بزرگ ۱۸۴۸ در سرزمینهای آلمانی در ۱۳ مارس ۱۸۴۸ در وین رخ داد.
امپراتور فردیناند و مشاور ارشدش مترنیخ، نیروها را برای سرکوب تظاهرات هدایت کردند. هنگامی که تظاهرکنندگان به خیابانهای نزدیک کاخ رفتند، نیروها به سمت دانشجویان شلیک کردند و چندین نفر را کشتند. طبقه کارگر جدید وین به تظاهرات دانشجویی پیوست و یک قیام مسلحانه را شکل داد.
انقلاب مجارستان ۱۸۴۸ یا به طور کامل انقلاب مدنی و جنگ استقلال مجارستان در سالهای ۱۸۴۸–۱۸۴۹، یکی از بسیاری از انقلابهای اروپایی ۱۸۴۸ بود و ارتباط نزدیکی با سایر انقلابهای ۱۸۴۸ در مناطق تحت کنترل هابسبورگ داشت. اگرچه این انقلاب شکست خورد، اما یکی از مهمترین رویدادها در تاریخ مدرن مجارستان است که سنگ بنای هویت ملی مدرن مجارستان را تشکیل میدهد.
لودویگ سعی کرد چند اصلاحات جزئی انجام دهد، اما آنها برای فرونشاندن طوفان اعتراضات کافی نبودند. در ۱۶ مارس ۱۸۴۸، لودویگ اول به نفع پسر ارشدش ماکسیمیلیان دوم از سلطنت کنارهگیری کرد. لودویگ شکایت کرد که «من دیگر نمیتوانستم حکومت کنم و نمیخواستم قدرت خود را واگذار کنم».
در لمباردی، تنشها افزایش یافت تا اینکه اهالی میلان و ونیز در ۱۸ مارس ۱۸۴۸ دست به شورش زدند.
در ۱۸ مارس، تظاهرات بزرگی رخ داد. پس از شلیک دو گلوله، تظاهرکنندگان از ترس اینکه برخی از ۲۰ هزار سرباز علیه آنها استفاده شوند، سنگرها را برپا کردند و نبردی درگرفت تا اینکه ۱۳ ساعت بعد به نیروها دستور عقبنشینی داده شد و صدها کشته بر جای ماند.
در طول ۱۸–۱۹ مارس، مجموعهای از شورشها که به ناآرامیهای مارس (Marsoroligheterna) معروف است، در استکهلم، پایتخت سوئد رخ داد. بیانیههایی با تقاضای اصلاحات سیاسی در شهر پخش شد و جمعیتی توسط ارتش متفرق شدند که منجر به ۱۸ کشته شد.
این واقعه در ۲۰ مارس ۱۸۴۸ آغاز شد و منجر به ضمیمه شدن منطقه لهستان بزرگ توسط پروس به عنوان استان پوزن گردید.
در ۲۱ مارس، پادشاه برای شرکت در مراسم تشییع جنازه دستهجمعی قربانیان غیرنظامی قیام در گورستان فریدریشهاین، از خیابانهای برلین عبور کرد. او و وزرا و ژنرالهایش پرچم سه رنگ انقلابی سیاه، قرمز و طلایی را بر تن داشتند. زندانیان لهستانی که به دلیل برنامهریزی برای شورش در سرزمینهای سابقاً لهستانی که اکنون تحت حاکمیت پروس بودند زندانی شده بودند، آزاد شدند و با تشویق مردم در شهر رژه رفتند.
اولین جنگ استقلال ایتالیا، بخشی از اتحاد ایتالیا، توسط پادشاهی ساردنی و داوطلبان ایتالیایی علیه امپراتوری اتریش و سایر دولتهای محافظهکار از ۲۳ مارس ۱۸۴۸ تا ۲۲ اوت ۱۸۴۹ در شبهجزیره ایتالیا انجام شد.
جنگ اول شلسویگ یک درگیری نظامی در جنوب دانمارک و شمال آلمان بود که ریشه در مسئله شلسویگ-هولشتاین داشت و بر سر این موضوع بود که چه کسی باید کنترل دوکنشینهای عمدتاً آلمانیزبان شلسویگ، هولشتاین و لاونبورگ را در دست داشته باشد. در نهایت، طرف دانمارکی با حمایت دیپلماتیک قدرتهای بزرگ پیروز شد.
انقلاب مارس در وین کاتالیزوری برای انقلاب در سراسر ایالتهای آلمان بود. مطالبات مردمی برای یک دولت منتخب نماینده و برای اتحاد آلمان مطرح شد.
قیام لهستان بزرگ در سال ۱۸۴۸ یا قیام پوزنان، یک شورش نظامی ناموفق لهستانیها علیه نیروهای پروس در دوران بهار ملتها بود.
قیام لهستان بزرگ در سال ۱۸۴۸ یا قیام پوزنان، یک شورش نظامی ناموفق لهستانیها علیه نیروهای پروس در دوران بهار ملتها بود.
در ۸ آوریل ۱۸۴۸، قانونی که حق رأی همگانی و یک سیستم انتخاباتی غیرمستقیم (دو مرحلهای) را مجاز میشمرد، توسط مجلس تصویب شد.
فردیناند وزرای جدیدی که اسماً لیبرال بودند را منصوب کرد. دولت اتریش در اواخر آوریل ۱۸۴۸ پیشنویس قانون اساسی را تهیه کرد. مردم این را رد کردند، زیرا اکثریت از حق رأی محروم بودند.
انقلاب ۱۸۴۸ مولداوی نامی است که برای جنبش ناموفق لیبرال و ملیگرای رمانتیک رومانیایی که از انقلابهای ۱۸۴۸ در شاهزادهنشین مولداوی الهام گرفته بود، استفاده میشود.
یک مجلس ملی مؤسسان از ایالتهای مختلف آلمان در اواخر آوریل و اوایل مه ۱۸۴۸ انتخاب شد و در ۱۸ مه ۱۸۴۸ در کلیسای سنت پل در فرانکفورت آم ماین گرد هم آمد.
پارلمان فرانکفورت اولین پارلمان آزادانه انتخابشده برای تمام آلمان، از جمله مناطق آلمانینشین اتریش-مجارستان بود که در ۱ مه ۱۸۴۸ انتخاب شد.
فردریش انگلس در قیام بادن و پالاتینات شرکت کرد. در ۱۰ مه ۱۸۴۸، او و کارل مارکس از کلن آلمان سفر کردند تا وقایع منطقه را مشاهده کنند.
در ۱۸ مه ۱۸۴۸، ۸۰۹ نماینده (که ۵۸۵ نفر از آنها انتخاب شده بودند) در کلیسای سنت پل در فرانکفورت نشستند تا مجلس ملی فرانکفورت را تشکیل دهند. کارل ماتی، روزنامهنگار راستمیانه، از جمله کسانی بود که به عنوان نماینده در مجلس ملی فرانکفورت انتخاب شد.
در ۲۲ مه ۱۸۴۸، مجلس منتخب دیگری برای اولین بار در برلین تشکیل جلسه داد. آنها تحت قانون ۸ آوریل ۱۸۴۸ انتخاب شده بودند که حق رأی همگانی و سیستم انتخاباتی دو مرحلهای را مجاز میشمرد.
شهروندان وین از ۲۶ تا ۲۷ مه ۱۸۴۸ به خیابانها بازگشتند و برای آمادهسازی جهت حمله ارتش، سنگرها را برپا کردند. فردیناند و خانوادهاش به اینسبروک گریختند، جایی که چند ماه بعد را در محاصره دهقانان وفادار تیرول گذراندند.
فردیناند دو بیانیه در ۱۶ مه ۱۸۴۸ و ۳ ژوئن ۱۸۴۸ صادر کرد که امتیازاتی به مردم میداد. او رژیم امپراتوری را به یک مجلس مؤسسان تبدیل کرد که توسط مردم انتخاب میشد. سایر امتیازات کمتر اساسی بودند و عموماً به سازماندهی مجدد و اتحاد آلمان میپرداختند.
هرمان فون ناتسمر افسر سابق پروسی بود که مسئول زرادخانه برلین بود. ناتسمر با امتناع از شلیک به نیروهای شورشی که در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۸ به زرادخانه حمله کردند، به قهرمان شورشیان در سراسر آلمان تبدیل شد.
انقلاب ۱۸۴۸ والاچیا یک قیام لیبرال و ملیگرای رومانیایی در شاهزادهنشین والاچیا بود. این قیام که بخشی از انقلابهای ۱۸۴۸ و به شدت با شورش ناموفق در شاهزادهنشین مولداوی مرتبط بود، به دنبال سرنگونی دولتی بود که توسط مقامات امپراتوری روسیه تحت رژیم «رگولامنتول ارگانیک» تحمیل شده بود و بسیاری از رهبران آن خواستار لغو امتیازات بویارها بودند.
شارل آلبرت، پادشاه ساردنی، که توسط اهالی ونیز و میلان برای کمک به آرمانشان ترغیب شده بود، تصمیم گرفت که این لحظه برای متحد کردن ایتالیا مناسب است و علیه اتریش اعلام جنگ کرد.
پرچم تغییر کرد تا ۳۰ ستاره داشته باشد. (برای ویسکانسین)
در سال ۱۸۴۸، داگلاس تنها آفریقایی-آمریکایی بود که در کنوانسیون سنکا فالز، اولین کنوانسیون حقوق زنان، در شمال ایالت نیویورک شرکت کرد. الیزابت کدی استانتون از مجمع خواست تا قطعنامهای را برای درخواست حق رأی زنان تصویب کند. بسیاری از حاضران، از جمله کوئیکرهای با نفوذ، جیمز و لوکرتیا مات، با این ایده مخالفت کردند. داگلاس ایستاد و با فصاحت به نفع حق رأی زنان سخن گفت؛ او گفت که نمیتواند به عنوان یک مرد سیاهپوست حق رأی را بپذیرد اگر زنان نتوانند همان حق را مطالبه کنند. او پیشنهاد کرد که اگر زنان در حوزه سیاسی مشارکت داشته باشند، جهان مکان بهتری خواهد بود. در این انکار حق مشارکت در حکومت، نه تنها تحقیر زن و تداوم یک بیعدالتی بزرگ رخ میدهد، بلکه نیمی از قدرت اخلاقی و فکری حکومت جهان نیز ناقص و طرد میشود. پس از سخنان قدرتمند داگلاس، شرکتکنندگان قطعنامه را تصویب کردند.
شارل آلبرت، پادشاه ساردنی، که توسط اهالی ونیز و میلان برای کمک به آرمانشان ترغیب شده بود، تصمیم گرفت که این لحظه برای متحد کردن ایتالیا مناسب است و علیه اتریش اعلام جنگ کرد. پس از موفقیتهای اولیه در گویتو و پسکیرا، او در ۲۴ ژوئیه در نبرد کوستوزا توسط رادتسکی به طور قاطع شکست خورد.
اولین نبرد کوستوزا در ۲۴ و ۲۵ ژوئیه ۱۸۴۸، در طول اولین جنگ استقلال ایتالیا بین ارتشهای امپراتوری اتریش، به فرماندهی فیلد مارشال رادتسکی، و پادشاهی ساردنی، به رهبری پادشاه شارل آلبرت از ساردنی-پیدمونت، رخ داد.
دموکراتهای پالاتینات و سراسر آلمان، قیام بادن-پالاتینات را بخشی از مبارزه گستردهتر تمام آلمانیها برای حقوق اساسی میدانستند. فرانتس زیگل، ستوان دوم ارتش بادن، یک دموکرات و حامی دولت موقت، طرحی را برای حفاظت از جنبش اصلاحات در کارلسروهه و پالاتینات تدوین کرد.
شورش «ایرلند جوان» یک قیام ملیگرایانه ناموفق ایرلندی بود که توسط جنبش «ایرلند جوان» رهبری شد و بخشی از انقلابهای گستردهتر ۱۸۴۸ بود که بیشتر اروپا را تحت تأثیر قرار داد. این شورش در ۲۹ ژوئیه ۱۸۴۸ در فارانروری، سکونتگاه کوچکی در حدود ۴.۳ کیلومتری شمال-شمال شرقی روستای بالینگری در تیپراری جنوبی رخ داد.
در واکنش به این موضوع، حزب «ایرلند جوان» در ژوئیه ۱۸۴۸ شورش خود را آغاز کرد و مالکان و مستأجران را با آرمان خود همراه ساخت.
فردیناند در ۱۲ اوت ۱۸۴۸ از اینسبروک به وین بازگشت. اندکی پس از بازگشت او، طبقه کارگر در ۲۱ اوت ۱۸۴۸ دوباره به خیابانها آمدند تا به بیکاری بالا و فرمان دولت برای کاهش دستمزدها اعتراض کنند.
در ۲۳ اوت ۱۸۴۸، نیروهای اتریشی به روی تظاهرکنندگان غیرمسلح آتش گشودند و چندین نفر را هدف قرار دادند.
در سپتامبر ۱۸۴۸، داگلاس نامهای سرگشاده خطاب به ارباب سابقش، توماس آلد، منتشر کرد و او را به خاطر رفتارش سرزنش کرد و در مورد اعضای خانوادهاش که هنوز در اسارت آلد بودند، پرسوجو کرد.
ابراهیم که به تدریج بر اثر دردهای روماتیسمی و سل (شروع به سرفه خونی کرده بود) زمینگیر شده بود، برای آبدرمانی به ایتالیا فرستاده شد و محمدعلی در سال ۱۸۴۶ به قسطنطنیه سفر کرد. او در آنجا به نزد سلطان رفت، ترسهای خود را ابراز کرد و با او صلح کرد و توضیح داد: «[پسرم] ابراهیم پیر و بیمار است، [نوهام] عباس تنبل است و پس از آن کودکان بر مصر حکومت خواهند کرد. آنها چگونه مصر را حفظ خواهند کرد؟» پس از اینکه او حکومت موروثی را برای خانوادهاش تضمین کرد، والی تا سال ۱۸۴۸ حکومت کرد، زمانی که کهولت سن، ادامه حکمرانی را برای او غیرممکن ساخت.
در اواخر سپتامبر ۱۸۴۸، امپراتور فردیناند، که پادشاه فردیناند پنجم مجارستان نیز بود، تصمیم گرفت نیروهای اتریشی و کروات را برای سرکوب یک شورش دموکراتیک به مجارستان بفرستد.
در اواخر سال ۱۸۴۸، مارکس و انگلس قصد داشتند با کارل لودویگ یوهان دِستر، که در آن زمان به عنوان عضوی از دولت موقت در بادن و پالاتینات خدمت میکرد، دیدار کنند. او یک پزشک، دموکرات و سوسیالیست بود که عضو شاخه کلن اتحادیه کمونیستها بود.
در ۲۹ سپتامبر ۱۸۴۸، نیروهای اتریشی توسط نیروهای انقلابی مجارستان شکست خوردند.
از ۶ تا ۷ اکتبر ۱۸۴۸، شهروندان وین علیه اقدامات امپراتور در برابر نیروهای مجارستان تظاهرات کردند.
دِستر به همراه رایشنباخ و هگزامر در دومین کنگره دموکراتیک که از ۲۶ تا ۳۰ اکتبر ۱۸۴۸ در برلین برگزار شد، به عضویت کمیته مرکزی دموکراتهای آلمان انتخاب شد.
در برزیل، شورش پرایرا، جنبشی در پرنامبوکو، از نوامبر ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۲ به طول انجامید.[نیازمند منبع] درگیریهای حلنشده از دوره نایبالسلطنه و مقاومت محلی در برابر تحکیم امپراتوری برزیل که در سال ۱۸۲۲ اعلام شده بود، به کاشتن بذرهای این انقلاب کمک کرد.
لینکلن در انتخابات ریاستجمهوری ۱۸۴۸ از ژنرال زکری تیلور برای نامزدی حزب ویگ حمایت کرد.
مرگ ابراهیم پاشا در ۱۰ نوامبر ۱۸۴۸.
در نوامبر ۱۸۴۸، پس از ترور وزیر او پلگرینو روسی، پیوس نهم درست قبل از ورود جوزپه گاریبالدی و دیگر میهنپرستان به رم، از آنجا گریخت.
امپراتور فردیناند اول به اولوموتس در موراویا گریخت. در ۲ دسامبر ۱۸۴۸، فردیناند به نفع برادرزادهاش فرانتس یوزف از سلطنت کنارهگیری کرد.
پادشاه فردریک ویلیام چهارم پروس، یکجانبه یک قانون اساسی سلطنتطلبانه را برای تضعیف نیروهای دموکراتیک تحمیل کرد. این قانون اساسی در ۵ دسامبر ۱۸۴۸ اجرایی شد.
در ۵ دسامبر ۱۸۴۸، مجلس برلین منحل و با مجلس دو مجلسی که تحت قانون اساسی سلطنتطلبانه مجاز بود، جایگزین شد. این مجلس از یک مجلس اعیان (Herrenhaus) و یک مجلس نمایندگان (Landtag) تشکیل شده بود.
در دسامبر ۱۸۴۸، کارخانه مادر مندلیف در آتش سوخت که تأثیر شدیدی بر وضعیت مالی خانواده گذاشت. در آن زمان، مندلیف در دبیرستان توبولسک تحصیل میکرد.
انقلاب ۱۸۴۸ اصلاحات مردمی بیشتری را در دولت ساکسونی به همراه آورد.
تا سال ۱۸۴۸، یک طبقه کارگر صنعتی بزرگ، یعنی پرولتاریا، شکل گرفته بود و به لطف فرانسه ناپلئونی، سطح آموزش نسبتاً بالا بود و از نظر سیاسی فعال بود. در حالی که در سایر ایالتهای آلمان، خردهبورژوازی لیبرال رهبری قیامهای ۱۸۴۸ را بر عهده داشت، در راینلند، پرولتاریا از اوایل سال ۱۸۴۰ منافع خود را آشکارا علیه بورژوازی مطرح میکرد.
در سال ۱۸۴۸، پروس راینلند را به عنوان بخشی از «پروس غربی» کنترل میکرد، چرا که اولین بار در سال ۱۶۱۴ قلمرویی را در این منطقه به دست آورده بود.
در دسامبر ۱۸۴۸، «حقوق اساسی برای مردم آلمان» حقوق برابر همه شهروندان در برابر قانون را اعلام کرد.
تا اواخر سال ۱۸۴۸، اشراف و ژنرالهای پروسی قدرت را در برلین بازپس گرفته بودند. آنها در جریان حوادث ماه مارس به طور دائم شکست نخورده بودند، بلکه فقط به طور موقت عقبنشینی کرده بودند.
انقلاب ۱۸۴۸ در تلاش خود برای متحد کردن ایالتهای آلمانیزبان شکست خورد، زیرا مجلس فرانکفورت بازتابدهنده منافع بسیار متفاوت طبقات حاکم آلمان بود. اعضای آن قادر به تشکیل ائتلاف و پیشبرد اهداف مشخص نبودند.
