در سال ۱۸۷۱، ایدستام به همراه دوستش لئو مچلین، یک شرکت سهامی از آن تشکیل دادند و آن را به نام محل دومین کارخانه خمیر کاغذ، نوکیا (Nokia Ab) نامیدند. ایدستام در سال ۱۸۹۶ بازنشسته شد و مچلین را به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت منصوب کرد.
بیسمارک بلافاصله برای تضمین اتحاد آلمان دست به کار شد. او با نمایندگان ایالتهای آلمان جنوبی مذاکره کرد و در صورت موافقت آنها با اتحاد، امتیازات ویژهای به آنها پیشنهاد داد. مذاکرات موفقیتآمیز بود؛ احساسات میهنپرستانه بر مخالفتهای باقیمانده غلبه کرد. در حالی که جنگ در مرحله نهایی خود بود، ویلهلم یکم، پادشاه پروس، در ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱ در تالار آینه در کاخ ورسای به عنوان امپراتور آلمان اعلام شد.
در سال ۱۸۷۱، میشیگان «روز تزئین» (Decoration Day) را به عنوان یک تعطیلات رسمی ایالتی اعلام کرد و تا سال ۱۸۹۰، تمام ایالتهای شمالی از این اقدام پیروی کردند. هیچ برنامه استانداردی برای این مراسم وجود نداشت، اما معمولاً توسط «سپاه امداد زنان» (Women's Relief Corps)، شاخه زنان «ارتش بزرگ جمهوری» (GAR) که ۱۰۰ هزار عضو داشت، حمایت میشد. تا سال ۱۸۷۰، بقایای نزدیک به ۳۰۰ هزار کشته اتحادیه در ۷۳ گورستان ملی که در نزدیکی میدانهای نبرد اصلی و عمدتاً در جنوب واقع شده بودند، دوباره دفن شدند. مشهورترین آنها گورستان ملی گتیسبرگ در پنسیلوانیا و گورستان ملی آرلینگتون در نزدیکی واشینگتن دی.سی. هستند.
در سال ۱۸۷۱، بیسمارک به مقام فورست (شاهزاده) ارتقا یافت. او همچنین به عنوان اولین صدراعظم امپراتوری (Reichskanzler) امپراتوری آلمان منصوب شد، اما مناصب پروسی خود، از جمله نخستوزیری و وزارت امور خارجه را حفظ کرد.
امپراتوری آلمان یا دولت امپراتوری آلمان، که با نامهای آلمان امپراتوری، رایش دوم، کایزریش و همچنین به سادگی آلمان نیز شناخته میشود، دورهای از رایش آلمان از زمان اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ تا انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ بود، زمانی که رایش آلمان شکل حکومت خود را از سلطنت به جمهوری تغییر داد.
در بوستون، ۱۸۷۱: تروث در سخنرانی کوتاهی استدلال کرد که حقوق زنان نه تنها برای رفاه خودشان، بلکه «برای بهرهمندی کل آفرینش، نه تنها زنان، بلکه همه مردان روی زمین ضروری است، زیرا آنها مادرانشان بودند.»
تاریخ مدرن تحقیقات پنیسیلین به طور جدی در دهه ۱۸۷۰ در بریتانیا آغاز شد. سر جان اسکات بوردون-ساندرسون، که کار خود را در بیمارستان سنت مری (۱۸۵۲–۱۸۵۸) آغاز کرد و بعداً به عنوان مدرس در آنجا کار کرد (۱۸۵۴–۱۸۶۲)، مشاهده کرد که مایع کشت پوشیده شده با کپک، رشد باکتریایی ایجاد نمیکند. کشف بوردون-ساندرسون باعث شد جوزف لیستر، جراح انگلیسی و پدر ضدعفونیکننده مدرن، در سال ۱۸۷۱ کشف کند که نمونههای ادرار آلوده به کپک نیز اجازه رشد باکتریها را نمیدهند. لیستر همچنین اثر ضدباکتریایی گونهای از کپک به نام پنیسیلیوم گلوکوم را بر بافت انسانی توصیف کرد.
در سال ۱۸۷۱، چارلز فلتمن زمینی را برای ساخت یک رستوران دائمی اجاره کرد و کسبوکارش رشد کرد و بسیار فراتر از آنچه به عنوان «کانی آیلند رد هاتس» شناخته میشد، فروخت.
پس از انتخابات میاندورهای، گرانت قانون حقوق مدنی ۱۸۷۱ (که به قانون کلان نیز معروف است) و دومین و سومین قانون اجرایی را امضا کرد.
به دلیل جنگ فرانسه و پروس، استان آلزاس، زادگاه بارتولدی، به دست پروسیها افتاد و جمهوری لیبرالتری در فرانسه مستقر شد. از آنجایی که بارتولدی برای سفری به ایالات متحده برنامهریزی میکرد، او و لابوله تصمیم گرفتند که زمان مناسبی برای بحث در مورد این ایده با آمریکاییهای تأثیرگذار است. در ژوئن ۱۸۷۱، بارتولدی با نامههای معرفی که توسط لابوله امضا شده بود، از اقیانوس اطلس عبور کرد.
بارتولدی با ورود به بندر نیویورک، بر روی جزیره بدلو (که اکنون جزیره آزادی نامیده میشود) به عنوان مکانی برای مجسمه تمرکز کرد، زیرا تحت تأثیر این واقعیت قرار گرفت که کشتیهایی که به نیویورک میرسیدند باید از کنار آن عبور میکردند. او از اینکه متوجه شد این جزیره متعلق به دولت ایالات متحده است، خوشحال شد؛ این جزیره در سال ۱۸۰۰ توسط مجلس ایالتی نیویورک برای دفاع از بندر واگذار شده بود. بنابراین، همانطور که او در نامهای به لابوله نوشت: «زمینی مشترک برای همه ایالتها» بود.
اورویل در سال ۱۸۷۱ در دیتون، اوهایو متولد شد.
در سال ۱۸۷۱، بردول در دیوان عالی استدلال کرد که کاورچر متمم چهاردهم قانون اساسی را نقض میکند.
آتشسوزی پِشتیگو یک آتشسوزی جنگلی بسیار بزرگ بود که در ۸ اکتبر ۱۸۷۱ در شمال شرقی ویسکانسین، از جمله بخش بزرگی از شبهجزیره دور و بخشهای مجاور شبهجزیره بالایی میشیگان رخ داد. بزرگترین جامعه در منطقه آسیبدیده، پِشتیگو در ویسکانسین بود. با تخمین مرگومیر حدود ۱,۵۰۰ نفر و احتمالاً تا ۲,۵۰۰ نفر.
روند وحدت با انقلابهای ۱۸۴۸ تسریع شد و در سال ۱۸۷۱ پس از تصرف رم و تعیین آن به عنوان پایتخت پادشاهی ایتالیا به پایان رسید.
بارتولدی علاوه بر ملاقات با بسیاری از نیویورکیهای تأثیرگذار، با رئیسجمهور یولیسیز اس. گرانت دیدار کرد که به او اطمینان داد گرفتن این مکان برای مجسمه دشوار نخواهد بود. بارتولدی دو بار با قطار از ایالات متحده عبور کرد و با بسیاری از آمریکاییهایی که فکر میکرد با این پروژه همدل هستند، ملاقات کرد. اما او همچنان نگران بود که افکار عمومی در هر دو سوی اقیانوس اطلس از این پیشنهاد حمایت کافی نمیکنند، بنابراین او و لابوله تصمیم گرفتند قبل از راهاندازی یک کمپین عمومی صبر کنند.
در سال ۱۸۷۱، ایدستام به همراه دوستش لئو مچلین، یک شرکت سهامی از آن تشکیل دادند و آن را به نام محل دومین کارخانه خمیر کاغذ، نوکیا (Nokia Ab) نامیدند. ایدستام در سال ۱۸۹۶ بازنشسته شد و مچلین را به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت منصوب کرد.
بیسمارک بلافاصله برای تضمین اتحاد آلمان دست به کار شد. او با نمایندگان ایالتهای آلمان جنوبی مذاکره کرد و در صورت موافقت آنها با اتحاد، امتیازات ویژهای به آنها پیشنهاد داد. مذاکرات موفقیتآمیز بود؛ احساسات میهنپرستانه بر مخالفتهای باقیمانده غلبه کرد. در حالی که جنگ در مرحله نهایی خود بود، ویلهلم یکم، پادشاه پروس، در ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱ در تالار آینه در کاخ ورسای به عنوان امپراتور آلمان اعلام شد.
در سال ۱۸۷۱، میشیگان «روز تزئین» (Decoration Day) را به عنوان یک تعطیلات رسمی ایالتی اعلام کرد و تا سال ۱۸۹۰، تمام ایالتهای شمالی از این اقدام پیروی کردند. هیچ برنامه استانداردی برای این مراسم وجود نداشت، اما معمولاً توسط «سپاه امداد زنان» (Women's Relief Corps)، شاخه زنان «ارتش بزرگ جمهوری» (GAR) که ۱۰۰ هزار عضو داشت، حمایت میشد. تا سال ۱۸۷۰، بقایای نزدیک به ۳۰۰ هزار کشته اتحادیه در ۷۳ گورستان ملی که در نزدیکی میدانهای نبرد اصلی و عمدتاً در جنوب واقع شده بودند، دوباره دفن شدند. مشهورترین آنها گورستان ملی گتیسبرگ در پنسیلوانیا و گورستان ملی آرلینگتون در نزدیکی واشینگتن دی.سی. هستند.
در سال ۱۸۷۱، بیسمارک به مقام فورست (شاهزاده) ارتقا یافت. او همچنین به عنوان اولین صدراعظم امپراتوری (Reichskanzler) امپراتوری آلمان منصوب شد، اما مناصب پروسی خود، از جمله نخستوزیری و وزارت امور خارجه را حفظ کرد.
امپراتوری آلمان یا دولت امپراتوری آلمان، که با نامهای آلمان امپراتوری، رایش دوم، کایزریش و همچنین به سادگی آلمان نیز شناخته میشود، دورهای از رایش آلمان از زمان اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ تا انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ بود، زمانی که رایش آلمان شکل حکومت خود را از سلطنت به جمهوری تغییر داد.
در بوستون، ۱۸۷۱: تروث در سخنرانی کوتاهی استدلال کرد که حقوق زنان نه تنها برای رفاه خودشان، بلکه «برای بهرهمندی کل آفرینش، نه تنها زنان، بلکه همه مردان روی زمین ضروری است، زیرا آنها مادرانشان بودند.»
تاریخ مدرن تحقیقات پنیسیلین به طور جدی در دهه ۱۸۷۰ در بریتانیا آغاز شد. سر جان اسکات بوردون-ساندرسون، که کار خود را در بیمارستان سنت مری (۱۸۵۲–۱۸۵۸) آغاز کرد و بعداً به عنوان مدرس در آنجا کار کرد (۱۸۵۴–۱۸۶۲)، مشاهده کرد که مایع کشت پوشیده شده با کپک، رشد باکتریایی ایجاد نمیکند. کشف بوردون-ساندرسون باعث شد جوزف لیستر، جراح انگلیسی و پدر ضدعفونیکننده مدرن، در سال ۱۸۷۱ کشف کند که نمونههای ادرار آلوده به کپک نیز اجازه رشد باکتریها را نمیدهند. لیستر همچنین اثر ضدباکتریایی گونهای از کپک به نام پنیسیلیوم گلوکوم را بر بافت انسانی توصیف کرد.
در سال ۱۸۷۱، چارلز فلتمن زمینی را برای ساخت یک رستوران دائمی اجاره کرد و کسبوکارش رشد کرد و بسیار فراتر از آنچه به عنوان «کانی آیلند رد هاتس» شناخته میشد، فروخت.
پس از انتخابات میاندورهای، گرانت قانون حقوق مدنی ۱۸۷۱ (که به قانون کلان نیز معروف است) و دومین و سومین قانون اجرایی را امضا کرد.
به دلیل جنگ فرانسه و پروس، استان آلزاس، زادگاه بارتولدی، به دست پروسیها افتاد و جمهوری لیبرالتری در فرانسه مستقر شد. از آنجایی که بارتولدی برای سفری به ایالات متحده برنامهریزی میکرد، او و لابوله تصمیم گرفتند که زمان مناسبی برای بحث در مورد این ایده با آمریکاییهای تأثیرگذار است. در ژوئن ۱۸۷۱، بارتولدی با نامههای معرفی که توسط لابوله امضا شده بود، از اقیانوس اطلس عبور کرد.
بارتولدی با ورود به بندر نیویورک، بر روی جزیره بدلو (که اکنون جزیره آزادی نامیده میشود) به عنوان مکانی برای مجسمه تمرکز کرد، زیرا تحت تأثیر این واقعیت قرار گرفت که کشتیهایی که به نیویورک میرسیدند باید از کنار آن عبور میکردند. او از اینکه متوجه شد این جزیره متعلق به دولت ایالات متحده است، خوشحال شد؛ این جزیره در سال ۱۸۰۰ توسط مجلس ایالتی نیویورک برای دفاع از بندر واگذار شده بود. بنابراین، همانطور که او در نامهای به لابوله نوشت: «زمینی مشترک برای همه ایالتها» بود.
اورویل در سال ۱۸۷۱ در دیتون، اوهایو متولد شد.
در سال ۱۸۷۱، بردول در دیوان عالی استدلال کرد که کاورچر متمم چهاردهم قانون اساسی را نقض میکند.
آتشسوزی پِشتیگو یک آتشسوزی جنگلی بسیار بزرگ بود که در ۸ اکتبر ۱۸۷۱ در شمال شرقی ویسکانسین، از جمله بخش بزرگی از شبهجزیره دور و بخشهای مجاور شبهجزیره بالایی میشیگان رخ داد. بزرگترین جامعه در منطقه آسیبدیده، پِشتیگو در ویسکانسین بود. با تخمین مرگومیر حدود ۱,۵۰۰ نفر و احتمالاً تا ۲,۵۰۰ نفر.
روند وحدت با انقلابهای ۱۸۴۸ تسریع شد و در سال ۱۸۷۱ پس از تصرف رم و تعیین آن به عنوان پایتخت پادشاهی ایتالیا به پایان رسید.
بارتولدی علاوه بر ملاقات با بسیاری از نیویورکیهای تأثیرگذار، با رئیسجمهور یولیسیز اس. گرانت دیدار کرد که به او اطمینان داد گرفتن این مکان برای مجسمه دشوار نخواهد بود. بارتولدی دو بار با قطار از ایالات متحده عبور کرد و با بسیاری از آمریکاییهایی که فکر میکرد با این پروژه همدل هستند، ملاقات کرد. اما او همچنان نگران بود که افکار عمومی در هر دو سوی اقیانوس اطلس از این پیشنهاد حمایت کافی نمیکنند، بنابراین او و لابوله تصمیم گرفتند قبل از راهاندازی یک کمپین عمومی صبر کنند.
