در اواسط قرن نوزدهم، سه قدرت بزرگ اروپایی، بریتانیای کبیر، فرانسه و روسیه، شروع به زیر سوال بردن رفتار امپراتوری عثمانی با اقلیتهای مسیحی خود کردند و به آن فشار آوردند تا حقوق برابر به همه اتباع خود اعطا کند. از سال ۱۸۳۹ تا اعلام قانون اساسی در سال ۱۸۷۶، دولت عثمانی «تنظیمات» را که مجموعهای از اصلاحات با هدف بهبود وضعیت اقلیتها بود، اجرا کرد.
در ۱۴ آوریل ۱۸۷۶، داگلاس سخنرانی اصلی را در مراسم رونمایی از یادبود آزادی در پارک لینکلن واشینگتن ایراد کرد. در آن سخنرانی، داگلاس صادقانه درباره لینکلن صحبت کرد و به آنچه که ویژگیهای مثبت و منفی رئیسجمهور فقید میدانست، اشاره کرد. داگلاس با خواندن لینکلن به عنوان «رئیسجمهور مرد سفیدپوست»، از تأخیر لینکلن در پیوستن به آرمان آزادی بردگان انتقاد کرد و خاطرنشان ساخت که لینکلن در ابتدا با گسترش بردهداری مخالف بود اما از حذف آن حمایت نمیکرد. اما داگلاس همچنین پرسید: «آیا هیچ مرد رنگینپوستی، یا هیچ مرد سفیدپوستی که دوستدار آزادی همه انسانها باشد، میتواند شبی را که پس از اولین روز ژانویه ۱۸۶۳ آمد، فراموش کند؛ زمانی که جهان قرار بود ببیند آیا آبراهام لینکلن به قول خود عمل میکند یا خیر؟» داگلاس همچنین گفت: «اگرچه آقای لینکلن تعصبات هموطنان سفیدپوست خود علیه سیاهپوستان را داشت، اما نیازی به گفتن نیست که او در اعماق قلبش از بردهداری متنفر بود و بیزار بود...»
باشیبوزوقهای عثمانی قیام بلغارستان در سال ۱۸۷۶ را به طرز وحشیانهای سرکوب کردند و در این فرآیند تا ۱۰۰ هزار نفر را قتلعام کردند.
رویدادهایی برای جذب ثروتمندان و قدرتمندان ترتیب داده شد، از جمله اجرای ویژهای در اپرای پاریس در ۲۵ آوریل ۱۸۷۶ که شامل یک کانتات جدید از آهنگساز شارل گونو بود. عنوان این قطعه «La Liberté éclairant le monde» بود، نسخه فرانسوی نام اعلامشده مجسمه.
اگرچه برنامههای مجسمه نهایی نشده بود، بارتولدی ساخت بازوی راست، که مشعل را حمل میکرد، و سر را پیش برد. کار در کارگاه Gadget, Gauthier & Co آغاز شد. در مه ۱۸۷۶، بارتولدی به عنوان عضوی از هیئت فرانسوی به نمایشگاه صدساله به ایالات متحده سفر کرد و ترتیبی داد که نقاشی بزرگی از مجسمه به عنوان بخشی از جشنهای صدساله در نیویورک به نمایش درآید. بازو تا ماه اوت به فیلادلفیا نرسید؛ به دلیل ورود دیرهنگام، در کاتالوگ نمایشگاه ذکر نشد و در حالی که برخی گزارشها به درستی اثر را شناسایی کردند، برخی دیگر آن را «بازوی عظیم» یا «نور الکتریکی بارتولدی» نامیدند. محوطه نمایشگاه شامل تعدادی آثار هنری یادبود بود که برای جلب توجه بازدیدکنندگان رقابت میکردند، از جمله یک فواره بزرگ که توسط بارتولدی طراحی شده بود. با این وجود، بازو در روزهای پایانی نمایشگاه محبوب شد و بازدیدکنندگان برای دیدن محوطه نمایشگاه از بالکن مشعل بالا میرفتند. پس از پایان نمایشگاه، بازو به نیویورک منتقل شد و چندین سال در میدان مدیسون اسکوئر به نمایش گذاشته شد تا اینکه به فرانسه بازگردانده شد تا به بقیه مجسمه بپیوندد.
تا سال ۱۸۷۶، کتابخانه کنگره ۳۰۰,۰۰۰ جلد کتاب داشت و در کنار کتابخانه عمومی بوستون به عنوان بزرگترین کتابخانه کشور شناخته میشد.
در طول سال دوم، تسلا بر سر دینام گرام با پروفسور پوشل دچار اختلاف شد، زمانی که تسلا پیشنهاد کرد که کموتاتورها ضروری نیستند.
در طول جنگ فرانسه و پروس، پلیتکنیک به عنوان بیمارستان مورد استفاده قرار گرفت و مایر نقش فعالی در مراقبت از مجروحان ایفا کرد. در سال ۱۸۷۶، مایر به عنوان استاد شیمی در دانشگاه توبینگن منصوب شد.
هنگامی که او در ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۶ وارد کالج هاروارد شد، پدرش به او توصیه کرد: «ابتدا مراقب اخلاقیات خود باش، سپس سلامتت و در نهایت تحصیلاتت.»
چرخند بزرگ باکرگانج در سال ۱۸۷۶ (۲۹ اکتبر – ۱ نوامبر ۱۸۷۶) یکی از مرگبارترین چرخندهای تاریخ بود. این طوفان به سواحل باکرگانج (نزدیک مصب مگنا) در باریسال کنونی در بنگلادش برخورد کرد و حدود ۲۰۰,۰۰۰ نفر را کشت که نیمی از آنها بر اثر طوفان غرق شدند و بقیه بر اثر قحطی متعاقب آن جان باختند.
ویلیس کریر در ۲۶ نوامبر ۱۸۷۶ در آنگولا، نیویورک متولد شد.
دیاز به عنوان یک نظامی و کسی که مستقیماً در سیاست مداخله کرده بود تا در سال ۱۸۷۶ ریاستجمهوری را تصاحب کند، به خوبی آگاه بود که ارتش فدرال میتواند با او مخالفت کند. او «رورالس» (روستاییان مسلح)، یک نیروی پلیس که توسط خوارز ایجاد شده بود را تقویت کرد و آنها را به نیروی مسلح شخصی خود تبدیل نمود. تعداد رورالسها تنها ۲۵۰۰ نفر بود، در حالی که ارتش فدرال ۳۰ هزار نفر و نیروهای کمکی فدرال، نامنظمها و گارد ملی ۳۰ هزار نفر دیگر نیرو داشتند. با وجود تعداد کم، رورالسها در برقراری کنترل بر مناطق روستایی، بهویژه در امتداد ۱۲ هزار مایل خطوط راهآهن، بسیار مؤثر بودند. آنها نیرویی متحرک بودند که اغلب با اسبهایشان سوار قطار میشدند تا شورشها را در مناطق نسبتاً دورافتاده مکزیک سرکوب کنند.
در سال ۱۸۷۶، پدربزرگ پدری چرچیل، جان اسپنسر-چرچیل، به عنوان نایبالسلطنه ایرلند که در آن زمان بخشی از بریتانیا بود، منصوب شد. راندولف منشی خصوصی او شد و خانواده به دوبلین نقل مکان کردند.
در اواسط قرن نوزدهم، سه قدرت بزرگ اروپایی، بریتانیای کبیر، فرانسه و روسیه، شروع به زیر سوال بردن رفتار امپراتوری عثمانی با اقلیتهای مسیحی خود کردند و به آن فشار آوردند تا حقوق برابر به همه اتباع خود اعطا کند. از سال ۱۸۳۹ تا اعلام قانون اساسی در سال ۱۸۷۶، دولت عثمانی «تنظیمات» را که مجموعهای از اصلاحات با هدف بهبود وضعیت اقلیتها بود، اجرا کرد.
در ۱۴ آوریل ۱۸۷۶، داگلاس سخنرانی اصلی را در مراسم رونمایی از یادبود آزادی در پارک لینکلن واشینگتن ایراد کرد. در آن سخنرانی، داگلاس صادقانه درباره لینکلن صحبت کرد و به آنچه که ویژگیهای مثبت و منفی رئیسجمهور فقید میدانست، اشاره کرد. داگلاس با خواندن لینکلن به عنوان «رئیسجمهور مرد سفیدپوست»، از تأخیر لینکلن در پیوستن به آرمان آزادی بردگان انتقاد کرد و خاطرنشان ساخت که لینکلن در ابتدا با گسترش بردهداری مخالف بود اما از حذف آن حمایت نمیکرد. اما داگلاس همچنین پرسید: «آیا هیچ مرد رنگینپوستی، یا هیچ مرد سفیدپوستی که دوستدار آزادی همه انسانها باشد، میتواند شبی را که پس از اولین روز ژانویه ۱۸۶۳ آمد، فراموش کند؛ زمانی که جهان قرار بود ببیند آیا آبراهام لینکلن به قول خود عمل میکند یا خیر؟» داگلاس همچنین گفت: «اگرچه آقای لینکلن تعصبات هموطنان سفیدپوست خود علیه سیاهپوستان را داشت، اما نیازی به گفتن نیست که او در اعماق قلبش از بردهداری متنفر بود و بیزار بود...»
باشیبوزوقهای عثمانی قیام بلغارستان در سال ۱۸۷۶ را به طرز وحشیانهای سرکوب کردند و در این فرآیند تا ۱۰۰ هزار نفر را قتلعام کردند.
رویدادهایی برای جذب ثروتمندان و قدرتمندان ترتیب داده شد، از جمله اجرای ویژهای در اپرای پاریس در ۲۵ آوریل ۱۸۷۶ که شامل یک کانتات جدید از آهنگساز شارل گونو بود. عنوان این قطعه «La Liberté éclairant le monde» بود، نسخه فرانسوی نام اعلامشده مجسمه.
اگرچه برنامههای مجسمه نهایی نشده بود، بارتولدی ساخت بازوی راست، که مشعل را حمل میکرد، و سر را پیش برد. کار در کارگاه Gadget, Gauthier & Co آغاز شد. در مه ۱۸۷۶، بارتولدی به عنوان عضوی از هیئت فرانسوی به نمایشگاه صدساله به ایالات متحده سفر کرد و ترتیبی داد که نقاشی بزرگی از مجسمه به عنوان بخشی از جشنهای صدساله در نیویورک به نمایش درآید. بازو تا ماه اوت به فیلادلفیا نرسید؛ به دلیل ورود دیرهنگام، در کاتالوگ نمایشگاه ذکر نشد و در حالی که برخی گزارشها به درستی اثر را شناسایی کردند، برخی دیگر آن را «بازوی عظیم» یا «نور الکتریکی بارتولدی» نامیدند. محوطه نمایشگاه شامل تعدادی آثار هنری یادبود بود که برای جلب توجه بازدیدکنندگان رقابت میکردند، از جمله یک فواره بزرگ که توسط بارتولدی طراحی شده بود. با این وجود، بازو در روزهای پایانی نمایشگاه محبوب شد و بازدیدکنندگان برای دیدن محوطه نمایشگاه از بالکن مشعل بالا میرفتند. پس از پایان نمایشگاه، بازو به نیویورک منتقل شد و چندین سال در میدان مدیسون اسکوئر به نمایش گذاشته شد تا اینکه به فرانسه بازگردانده شد تا به بقیه مجسمه بپیوندد.
تا سال ۱۸۷۶، کتابخانه کنگره ۳۰۰,۰۰۰ جلد کتاب داشت و در کنار کتابخانه عمومی بوستون به عنوان بزرگترین کتابخانه کشور شناخته میشد.
در طول سال دوم، تسلا بر سر دینام گرام با پروفسور پوشل دچار اختلاف شد، زمانی که تسلا پیشنهاد کرد که کموتاتورها ضروری نیستند.
در طول جنگ فرانسه و پروس، پلیتکنیک به عنوان بیمارستان مورد استفاده قرار گرفت و مایر نقش فعالی در مراقبت از مجروحان ایفا کرد. در سال ۱۸۷۶، مایر به عنوان استاد شیمی در دانشگاه توبینگن منصوب شد.
هنگامی که او در ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۶ وارد کالج هاروارد شد، پدرش به او توصیه کرد: «ابتدا مراقب اخلاقیات خود باش، سپس سلامتت و در نهایت تحصیلاتت.»
چرخند بزرگ باکرگانج در سال ۱۸۷۶ (۲۹ اکتبر – ۱ نوامبر ۱۸۷۶) یکی از مرگبارترین چرخندهای تاریخ بود. این طوفان به سواحل باکرگانج (نزدیک مصب مگنا) در باریسال کنونی در بنگلادش برخورد کرد و حدود ۲۰۰,۰۰۰ نفر را کشت که نیمی از آنها بر اثر طوفان غرق شدند و بقیه بر اثر قحطی متعاقب آن جان باختند.
ویلیس کریر در ۲۶ نوامبر ۱۸۷۶ در آنگولا، نیویورک متولد شد.
دیاز به عنوان یک نظامی و کسی که مستقیماً در سیاست مداخله کرده بود تا در سال ۱۸۷۶ ریاستجمهوری را تصاحب کند، به خوبی آگاه بود که ارتش فدرال میتواند با او مخالفت کند. او «رورالس» (روستاییان مسلح)، یک نیروی پلیس که توسط خوارز ایجاد شده بود را تقویت کرد و آنها را به نیروی مسلح شخصی خود تبدیل نمود. تعداد رورالسها تنها ۲۵۰۰ نفر بود، در حالی که ارتش فدرال ۳۰ هزار نفر و نیروهای کمکی فدرال، نامنظمها و گارد ملی ۳۰ هزار نفر دیگر نیرو داشتند. با وجود تعداد کم، رورالسها در برقراری کنترل بر مناطق روستایی، بهویژه در امتداد ۱۲ هزار مایل خطوط راهآهن، بسیار مؤثر بودند. آنها نیرویی متحرک بودند که اغلب با اسبهایشان سوار قطار میشدند تا شورشها را در مناطق نسبتاً دورافتاده مکزیک سرکوب کنند.
در سال ۱۸۷۶، پدربزرگ پدری چرچیل، جان اسپنسر-چرچیل، به عنوان نایبالسلطنه ایرلند که در آن زمان بخشی از بریتانیا بود، منصوب شد. راندولف منشی خصوصی او شد و خانواده به دوبلین نقل مکان کردند.
