پدر و عموی پیکاسو تصمیم گرفتند این هنرمند جوان را به «آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سن فرناندو» در مادرید، که مهمترین مدرسه هنری کشور بود، بفرستند. پیکاسو در ۱۶ سالگی برای اولین بار به تنهایی راهی شد، اما از آموزش رسمی بیزار بود و مدت کوتاهی پس از ثبتنام، از شرکت در کلاسها خودداری کرد.
او رساله خود در مورد ترمودینامیک را در سال ۱۸۹۷ منتشر کرد. او یک مبنای ترمودینامیکی برای نظریه تفکیک الکترولیتی سوانته آرنیوس پیشنهاد کرد.
در سال ۱۸۹۷، فیزیکدان و شیمیدان آلمانی والتر نرنست، لامپ نرنست را توسعه داد؛ نوعی لامپ رشتهای که از یک گلوبار سرامیکی استفاده میکرد و نیازی به محصور شدن در خلاء یا گاز بیاثر نداشت. لامپهای نرنست که دو برابر کارآمدتر از لامپهای رشته کربنی بودند، برای مدت کوتاهی محبوب بودند تا اینکه با لامپهای دارای رشتههای فلزی جایگزین شدند.
در سال ۱۸۹۷، دانشجوی دکترا ارنست دوچن پایاننامهای با عنوان «مشارکت در مطالعه رقابت حیاتی در میکروارگانیسمها: تضاد بین کپکها و میکروبها» ارائه کرد که اولین اثر علمی شناختهشدهای است که قابلیتهای درمانی کپکها ناشی از فعالیت ضدمیکروبی آنها را بررسی کرده است.
داگلاس در سال ۱۸۹۷ مدرک دیپلم خود را دریافت کرد.
در فوریه ۱۸۹۷، او بدون محاکمه به سه سال تبعید در سیبری شرقی محکوم شد. به او چند روز فرصت داده شد تا در سن پترزبورگ به کارهای خود رسیدگی کند و از این زمان برای دیدار با سوسیال دموکراتها استفاده کرد که نام خود را به «اتحادیه مبارزه برای رهایی طبقه کارگر» تغییر داده بودند.
در آوریل ۱۸۹۷، اشترزمان در دانشگاه برلین ثبتنام کرد، جایی که توسط یک تاجر متقاعد شد به جای ادبیات، اقتصاد سیاسی بخواند.
ارنست دوچن در مدرسه خدمات بهداشت نظامی در لیون، به طور مستقل خواص درمانی کپک پنیسیلیوم گلوکوم را کشف کرد و حتی خوکچههای هندی مبتلا به حصبه را درمان کرد. او پایاننامهای را در سال ۱۸۹۷ منتشر کرد، اما توسط انستیتو پاستور نادیده گرفته شد.
به دلیل تردیدهای پیرامون وصیتنامه، این سند تا ۲۶ آوریل ۱۸۹۷ توسط استورتینگ (پارلمان) نروژ تصویب نشد.
دستورالعملهای نوبل، کمیته نوبل نروژ را برای اهدای جایزه صلح تعیین کرد که اعضای آن مدت کوتاهی پس از تصویب وصیتنامه در آوریل ۱۸۹۷ منصوب شدند. اندکی پس از آن، سایر سازمانهای اهداکننده جایزه تعیین شدند. این سازمانها عبارت بودند از: مؤسسه کارولینسکا در ۷ ژوئن، آکادمی سوئد در ۹ ژوئن و آکادمی سلطنتی علوم سوئد در ۱۱ ژوئن.
از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۰، وودسون در وینونا تدریس میکرد.
در سال ۱۸۹۷، هنگام شرکت در آکادمی سیاهپوستان آمریکا (ANA)، دو بویز مقالهای ارائه کرد که در آن درخواست فردریک داگلاس برای ادغام سیاهپوستان آمریکایی در جامعه سفیدپوستان را رد کرد. او نوشت: «ما سیاهپوست هستیم، اعضای یک نژاد تاریخی عظیم که از همان سپیدهدم خلقت خوابیده است، اما در جنگلهای تاریک سرزمین پدری آفریقاییاش نیمهبیدار شده است».
این کتابخانه در سال ۱۸۹۷ با بیش از ۸۴۰,۰۰۰ جلد کتاب که ۴۰ درصد آنها از طریق حق چاپ (کپیرایت) به دست آمده بود، از ساختمان کنگره به مقر جدید خود نقل مکان کرد.
کتابخانه کنگره، با تشویق سازماندهی مجدد سال ۱۸۹۷، شروع به رشد و توسعه سریعتر کرد. جان راسل یانگ، جانشین اسپافورد، اگرچه تنها دو سال در این سمت بود، بوروکراسی کتابخانه را بازسازی کرد، از روابط خود به عنوان یک دیپلمات سابق برای به دست آوردن منابع بیشتر از سراسر جهان استفاده کرد و اولین برنامههای کمکی کتابخانه برای نابینایان و معلولان جسمی را تأسیس نمود.
در ژوئیه ۱۸۹۷، دو بویز فیلادلفیا را ترک کرد و کرسی استادی تاریخ و اقتصاد را در دانشگاه تاریخی سیاهپوستان آتلانتا در جورجیا پذیرفت.
چرچیل داوطلب شد تا به نیروی میدانی مالاکندِ بیندون بلاد در عملیاتش علیه شورشیان مهمند در دره سوات در شمال غربی هند بپیوندد. بلاد او را به این شرط پذیرفت که به عنوان خبرنگار فعالیت کند، که این آغاز حرفه نویسندگی چرچیل بود.
در شماره اوت ۱۸۹۷ مجله آتلانتیک مانتلی، دو بویز «تلاشهای مردم سیاهپوست» را منتشر کرد، اولین اثر او که برای عموم مردم نوشته شده بود، که در آن تز خود را مبنی بر اینکه آمریکاییهای آفریقاییتبار باید میراث آفریقایی خود را بپذیرند و در عین حال به جامعه آمریکا کمک کنند، بسط داد.
به احتمال زیاد اولین دوچرخه برقی در سال ۱۸۹۷ توسط هوسیا دابلیو. لیبی در انگلستان ساخته شد.
چرچیل در اکتبر ۱۸۹۷ به بنگلور بازگشت و در آنجا اولین کتاب خود، «داستان نیروی میدانی مالاکند» را نوشت که نقدهای مثبتی دریافت کرد. او همچنین تنها اثر داستانی خود، «ساورولا»، یک رمان عاشقانه روریتانیایی را نوشت. چرچیل برای اینکه خود را کاملاً مشغول نگه دارد، نویسندگی را به عنوان آنچه روی جنکینز «عادت همیشگی» او مینامد، پذیرفت، بهویژه در دوران فعالیت سیاسیاش که از قدرت کنار بود. این اصلیترین محافظ او در برابر افسردگیهای مکرر بود که آن را «سگ سیاه» خود مینامید.
پل یوزف گوبلز در ۲۹ اکتبر ۱۸۹۷ در رایدت، یک شهر صنعتی در جنوب مونشنگلادباخ در نزدیکی دوسلدورف آلمان متولد شد. هر دو والدین او کاتولیک رومی با پیشینه خانوادگی متوسط بودند.
سالواتوره لوکانیا در ۲۴ نوامبر ۱۸۹۷ در لیرکارا فریدی، سیسیل، ایتالیا متولد شد.
پدر و عموی پیکاسو تصمیم گرفتند این هنرمند جوان را به «آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سن فرناندو» در مادرید، که مهمترین مدرسه هنری کشور بود، بفرستند. پیکاسو در ۱۶ سالگی برای اولین بار به تنهایی راهی شد، اما از آموزش رسمی بیزار بود و مدت کوتاهی پس از ثبتنام، از شرکت در کلاسها خودداری کرد.
او رساله خود در مورد ترمودینامیک را در سال ۱۸۹۷ منتشر کرد. او یک مبنای ترمودینامیکی برای نظریه تفکیک الکترولیتی سوانته آرنیوس پیشنهاد کرد.
در سال ۱۸۹۷، فیزیکدان و شیمیدان آلمانی والتر نرنست، لامپ نرنست را توسعه داد؛ نوعی لامپ رشتهای که از یک گلوبار سرامیکی استفاده میکرد و نیازی به محصور شدن در خلاء یا گاز بیاثر نداشت. لامپهای نرنست که دو برابر کارآمدتر از لامپهای رشته کربنی بودند، برای مدت کوتاهی محبوب بودند تا اینکه با لامپهای دارای رشتههای فلزی جایگزین شدند.
در سال ۱۸۹۷، دانشجوی دکترا ارنست دوچن پایاننامهای با عنوان «مشارکت در مطالعه رقابت حیاتی در میکروارگانیسمها: تضاد بین کپکها و میکروبها» ارائه کرد که اولین اثر علمی شناختهشدهای است که قابلیتهای درمانی کپکها ناشی از فعالیت ضدمیکروبی آنها را بررسی کرده است.
داگلاس در سال ۱۸۹۷ مدرک دیپلم خود را دریافت کرد.
در فوریه ۱۸۹۷، او بدون محاکمه به سه سال تبعید در سیبری شرقی محکوم شد. به او چند روز فرصت داده شد تا در سن پترزبورگ به کارهای خود رسیدگی کند و از این زمان برای دیدار با سوسیال دموکراتها استفاده کرد که نام خود را به «اتحادیه مبارزه برای رهایی طبقه کارگر» تغییر داده بودند.
در آوریل ۱۸۹۷، اشترزمان در دانشگاه برلین ثبتنام کرد، جایی که توسط یک تاجر متقاعد شد به جای ادبیات، اقتصاد سیاسی بخواند.
ارنست دوچن در مدرسه خدمات بهداشت نظامی در لیون، به طور مستقل خواص درمانی کپک پنیسیلیوم گلوکوم را کشف کرد و حتی خوکچههای هندی مبتلا به حصبه را درمان کرد. او پایاننامهای را در سال ۱۸۹۷ منتشر کرد، اما توسط انستیتو پاستور نادیده گرفته شد.
به دلیل تردیدهای پیرامون وصیتنامه، این سند تا ۲۶ آوریل ۱۸۹۷ توسط استورتینگ (پارلمان) نروژ تصویب نشد.
دستورالعملهای نوبل، کمیته نوبل نروژ را برای اهدای جایزه صلح تعیین کرد که اعضای آن مدت کوتاهی پس از تصویب وصیتنامه در آوریل ۱۸۹۷ منصوب شدند. اندکی پس از آن، سایر سازمانهای اهداکننده جایزه تعیین شدند. این سازمانها عبارت بودند از: مؤسسه کارولینسکا در ۷ ژوئن، آکادمی سوئد در ۹ ژوئن و آکادمی سلطنتی علوم سوئد در ۱۱ ژوئن.
از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۰، وودسون در وینونا تدریس میکرد.
در سال ۱۸۹۷، هنگام شرکت در آکادمی سیاهپوستان آمریکا (ANA)، دو بویز مقالهای ارائه کرد که در آن درخواست فردریک داگلاس برای ادغام سیاهپوستان آمریکایی در جامعه سفیدپوستان را رد کرد. او نوشت: «ما سیاهپوست هستیم، اعضای یک نژاد تاریخی عظیم که از همان سپیدهدم خلقت خوابیده است، اما در جنگلهای تاریک سرزمین پدری آفریقاییاش نیمهبیدار شده است».
این کتابخانه در سال ۱۸۹۷ با بیش از ۸۴۰,۰۰۰ جلد کتاب که ۴۰ درصد آنها از طریق حق چاپ (کپیرایت) به دست آمده بود، از ساختمان کنگره به مقر جدید خود نقل مکان کرد.
کتابخانه کنگره، با تشویق سازماندهی مجدد سال ۱۸۹۷، شروع به رشد و توسعه سریعتر کرد. جان راسل یانگ، جانشین اسپافورد، اگرچه تنها دو سال در این سمت بود، بوروکراسی کتابخانه را بازسازی کرد، از روابط خود به عنوان یک دیپلمات سابق برای به دست آوردن منابع بیشتر از سراسر جهان استفاده کرد و اولین برنامههای کمکی کتابخانه برای نابینایان و معلولان جسمی را تأسیس نمود.
در ژوئیه ۱۸۹۷، دو بویز فیلادلفیا را ترک کرد و کرسی استادی تاریخ و اقتصاد را در دانشگاه تاریخی سیاهپوستان آتلانتا در جورجیا پذیرفت.
چرچیل داوطلب شد تا به نیروی میدانی مالاکندِ بیندون بلاد در عملیاتش علیه شورشیان مهمند در دره سوات در شمال غربی هند بپیوندد. بلاد او را به این شرط پذیرفت که به عنوان خبرنگار فعالیت کند، که این آغاز حرفه نویسندگی چرچیل بود.
در شماره اوت ۱۸۹۷ مجله آتلانتیک مانتلی، دو بویز «تلاشهای مردم سیاهپوست» را منتشر کرد، اولین اثر او که برای عموم مردم نوشته شده بود، که در آن تز خود را مبنی بر اینکه آمریکاییهای آفریقاییتبار باید میراث آفریقایی خود را بپذیرند و در عین حال به جامعه آمریکا کمک کنند، بسط داد.
به احتمال زیاد اولین دوچرخه برقی در سال ۱۸۹۷ توسط هوسیا دابلیو. لیبی در انگلستان ساخته شد.
چرچیل در اکتبر ۱۸۹۷ به بنگلور بازگشت و در آنجا اولین کتاب خود، «داستان نیروی میدانی مالاکند» را نوشت که نقدهای مثبتی دریافت کرد. او همچنین تنها اثر داستانی خود، «ساورولا»، یک رمان عاشقانه روریتانیایی را نوشت. چرچیل برای اینکه خود را کاملاً مشغول نگه دارد، نویسندگی را به عنوان آنچه روی جنکینز «عادت همیشگی» او مینامد، پذیرفت، بهویژه در دوران فعالیت سیاسیاش که از قدرت کنار بود. این اصلیترین محافظ او در برابر افسردگیهای مکرر بود که آن را «سگ سیاه» خود مینامید.
پل یوزف گوبلز در ۲۹ اکتبر ۱۸۹۷ در رایدت، یک شهر صنعتی در جنوب مونشنگلادباخ در نزدیکی دوسلدورف آلمان متولد شد. هر دو والدین او کاتولیک رومی با پیشینه خانوادگی متوسط بودند.
سالواتوره لوکانیا در ۲۴ نوامبر ۱۸۹۷ در لیرکارا فریدی، سیسیل، ایتالیا متولد شد.
