واکنش امپراتوری روسیه به بمباران بنادر دریاییاش در دریای سیاه، عمدتاً یک کارزار زمینی از طریق قفقاز بود. پیروزیهای اولیه علیه امپراتوری عثمانی از زمستان ۱۹۱۴ تا بهار ۱۹۱۵ منجر به دستاوردهای ارضی قابل توجهی شد، از جمله آزادسازی سنگر ارامنه که در ماه مه ۱۹۱۵ در شهر وان مقاومت میکردند. روسها همچنین گزارش دادند که در حین پیشروی با اجساد غیرنظامیان ارمنی غیرمسلح مواجه شدهاند.
اورویل پس از مرگ ویلبور به ریاست شرکت رایت رسید. اورویل که بیزاری ویلبور از تجارت را داشت اما مهارتهای اجرایی برادرش را نداشت، شرکت را در سال ۱۹۱۵ فروخت.
در سال ۱۹۱۵، کوری سوزنهای توخالی حاوی «پرتو رادیوم»، گازی بیرنگ و رادیواکتیو که از رادیوم ساطع میشد و بعدها رادون نام گرفت، تولید کرد تا برای استریل کردن بافتهای عفونی استفاده شود. او رادیوم را از ذخیره یک گرمی خود تأمین کرد. تخمین زده میشود که بیش از یک میلیون سرباز مجروح با واحدهای اشعه ایکس او درمان شدند.
در سال ۱۹۱۵، او آموزش خود را با سپاه کادت لاندسهوت آغاز کرد.
در ژانویه ۱۹۱۵، کینز یک موقعیت رسمی دولتی در خزانهداری را بر عهده گرفت.
در سال ۱۹۱۵، پس از دومین نبرد ایپر، سرهنگ دوم جان مککری، پزشک نیروهای اعزامی کانادا، شعر «در دشتهای فلاندر» را نوشت. سطرهای آغازین آن به مزارع شقایقی اشاره دارد که در میان قبر سربازان در فلاندر روییده بودند.
در سال ۱۹۱۵، مبنای قیمتگذاری و معامله سهام از درصد ارزش اسمی به دلار تغییر میکند.
آیزنهاور بعداً به عنوان مربی تیم فوتبال و تشویقکننده خدمت کرد. او در میانه کلاس سال ۱۹۱۵ فارغالتحصیل شد، کلاسی که به «کلاسی که ستارگان بر آن فرود آمدند» معروف شد، زیرا ۵۹ نفر از اعضای آن در نهایت به درجه ژنرالی رسیدند.
یگان دو گل به دلیل خزیدن مکرر به «سرزمین هیچکس» برای گوش دادن به مکالمات دشمن در سنگرهایشان مورد تقدیر قرار گرفت و اطلاعات بازگردانده شده چنان ارزشمند بود که در ۱۸ ژانویه ۱۹۱۵ او نشان صلیب جنگ (Croix de Guerre) را دریافت کرد.
اولین جاذبه تسخیرشده ثبتشده که با هدف خاص ساخته شد، «خانه ارواح اورتون و اسپونر» بود که در سال ۱۹۱۵ در لیپهوک انگلستان افتتاح شد. این جاذبه در واقع بیشتر شبیه به یک خانه سرگرمی کارناوالی بود که با بخار کار میکرد. این خانه هنوز در مجموعه بخار هالیکامب (Hollycombe Steam Collection) وجود دارد.
وودسون با شعبه واشینگتن دی.سی. انجمن ملی پیشرفت رنگینپوستان (NAACP) و رئیس آن آرچیبالد گریمکه مرتبط شد. در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۵، وودسون نامهای به گریمکه نوشت و نارضایتی خود را از فعالیتها ابراز کرد و دو پیشنهاد ارائه داد: -اینکه شعبه دفتری را به عنوان مرکزی برای گزارش نگرانیهای نژاد سیاهپوستان تأمین کند و از آنجا انجمن بتواند عملیات خود را به تمام نقاط شهر گسترش دهد؛ و -اینکه یک بازاریاب برای جذب اعضا و دریافت اشتراک برای «کرایسیس»، مجله NAACP که توسط دابلیو. ای. بی. دو بویس ویرایش میشد، تعیین شود. دو بویس پیشنهاد انحراف «حمایت از مؤسسات تجاری که با نژادها به طور یکسان رفتار نمیکنند»، یعنی تحریم کسبوکارها را اضافه کرد. وودسون نوشت که به عنوان یکی از بیست و پنج بازاریاب مؤثر همکاری خواهد کرد و افزود که اجاره دفتر را برای یک ماه پرداخت میکند. گریمکه از ایدههای وودسون استقبال نکرد.
دوبویز از نقش تأثیرگذار خود در NAACP برای مقابله با انواع حوادث نژادپرستانه استفاده کرد. هنگامی که فیلم صامت «تولد یک ملت» در سال ۱۹۱۵ اکران شد، دوبویز و NAACP به دلیل تصویر نژادپرستانه آن از سیاهپوستان به عنوان موجوداتی وحشی و شهوتران، رهبری مبارزه برای ممنوعیت این فیلم را بر عهده گرفتند.
در گالیپولی، امپراتوری عثمانی با موفقیت نیروهای بریتانیایی، فرانسوی و سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند (ANZACs) را دفع کرد.
در ۲۵ فوریه ۱۹۱۵، ستاد کل ارتش عثمانی دستورالعمل ۸۶۸۲ وزیر جنگ، انور پاشا، با عنوان «افزایش امنیت و اقدامات احتیاطی» را به تمام یگانهای نظامی ابلاغ کرد که خواستار برکناری تمام ارامنه شاغل در نیروهای عثمانی از پستهایشان و خلع سلاح آنها بود. آنها به گردانهای کارگری غیرمسلح منتقل شدند. این دستورالعمل پاتریارکنشین ارامنه را به افشای اسرار دولتی به روسها متهم کرد. انور پاشا این تصمیم را «از ترس همکاری آنها با روسها» توجیه کرد.
در ژانویه ۱۹۱۵، یک کنفرانس صلح به رهبری جین آدامز در ایالات متحده بیطرف برگزار شد. نمایندگان پلتفرمی را تصویب کردند که خواستار ایجاد نهادهای بینالمللی با اختیارات اداری و قانونگذاری برای توسعه یک «جامعه دائمی از ملتهای بیطرف» جهت تلاش برای صلح و خلع سلاح بود.
در سال ۱۹۱۵، نهادی مشابه گروه برایس در ایالات متحده به رهبری رئیسجمهور سابق ویلیام هوارد تفت تشکیل شد. این نهاد «جامعه برای اجرای صلح» نامیده میشد.
چرچیل به تئاتر خاورمیانه علاقهمند بود و میخواست با سازماندهی حملاتی علیه ترکیه در داردانل، فشار ترکیه بر روسها در قفقاز را کاهش دهد. او امیدوار بود که در صورت موفقیت، بریتانیاییها حتی بتوانند قسطنطنیه را تصرف کنند. موافقت حاصل شد و در مارس ۱۹۱۵، یک نیروی ضربت آنگلو-فرانسوی تلاش کرد تا دفاع ترکیه در داردانل را بمباران دریایی کند.
هری سی. میک، عضو باشگاههای لاینز بینالملل، ادعا کرد که اولین بار ایده روز پدر را در سال ۱۹۱۵ مطرح کرده است. میک گفت که سومین یکشنبه ماه ژوئن انتخاب شد زیرا روز تولد او بود. باشگاه لاینز او را «مبتکر روز پدر» نامیده است. میک تلاشهای بسیاری برای ترویج روز پدر و تبدیل آن به یک تعطیلات رسمی انجام داد.
در پاسخ به نظرات گریمکه درباره پیشنهاداتش، در ۱۸ مارس ۱۹۱۵، وودسون نوشت: من از شکایت توسط تاجران سفیدپوست نمیترسم. در واقع، من از چنین شکایتی استقبال میکنم. این کار برای هدف بسیار مفید خواهد بود. بیایید ترس را کنار بگذاریم. ما سه قرن در این وضعیت روانی بودهایم. من یک رادیکال هستم. اگر بتوانم مردان شجاعی برای کمک به خود پیدا کنم، آماده اقدام هستم. اختلاف نظر او با گریمکه، که مسیر محافظهکارانهتری میخواست، به پایان همکاری وودسون با NAACP کمک کرد.
زایتسف در یلنینو، استان اورنبورگ در یک خانواده دهقان با قومیت روسی متولد شد و در کوههای اورال بزرگ شد، جایی که تیراندازی را با شکار گوزن و گرگ به همراه پدربزرگ و برادر بزرگترش آموخت.
در ۲۵ مارس ۱۹۱۵، او از ناحیه کمر توسط نیزه یک سوارکار چرکس مجروح شد و در جریان حمله روسیه در نزدیکی بوکووینا به اسارت درآمد.
در آوریل ۱۹۱۵، استراوینسکی سفارشی از وینارتا سینگر (پرنسس ادموند دو پولینیاک) برای یک اثر تئاتری کوچک جهت اجرا در سالن پاریس او دریافت کرد. نتیجه آن «رنار» (۱۹۱۶) بود که او آن را «یک نمایش مضحک در آواز و رقص» نامید.
ارتشهای رقیب ویا و اوبرگون در ۶ تا ۱۵ آوریل ۱۹۱۵ در نبرد سلایا با هم روبرو شدند.
در آوریل، نیروی اعزامی مدیترانه، شامل سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند (ANZAC)، حمله خود را در گالیپولی آغاز کرد. هر دوی این عملیاتها شکست خوردند و بسیاری از نمایندگان مجلس، بهویژه محافظهکاران، چرچیل را شخصاً مسئول میدانستند.
در ۱۹ آوریل ۱۹۱۵، جودت بیگ به بهانه سربازگیری از شهر وان خواست که فوراً ۴۰۰۰ سرباز در اختیار او قرار دهد. با این حال، برای جمعیت ارمنی روشن بود که هدف او کشتار مردان توانمند وان است تا مدافعی باقی نماند. جودت بیگ قبلاً از حکم رسمی خود در روستاهای اطراف، ظاهراً برای جستجوی سلاح، اما در واقع برای آغاز کشتارهای دستهجمعی استفاده کرده بود. ارامنه برای خرید زمان، پانصد سرباز و پول معافیت برای بقیه پیشنهاد کردند، اما جودت بیگ ارامنه را به «شورش» متهم کرد و بر عزم خود برای «سرکوب» آن به هر قیمتی تأکید کرد. او اعلام کرد: «اگر شورشیان حتی یک گلوله شلیک کنند، من تمام مردان، زنان و» (با اشاره به زانویش) «تمام کودکان مسیحی را تا اینجا خواهم کشت».
هر دو طرف تلاش کردند با استفاده از پیشرفتهای علمی و فناوری، بنبست را بشکنند. در ۲۲ آوریل ۱۹۱۵، در دومین نبرد ایپر، آلمانیها (با نقض کنوانسیون لاهه) برای اولین بار در جبهه غربی از گاز کلر استفاده کردند. چندین نوع گاز به زودی به طور گسترده توسط هر دو طرف مورد استفاده قرار گرفت و اگرچه هرگز به عنوان یک سلاح تعیینکننده برای پیروزی در نبرد ثابت نشد، گاز سمی به یکی از ترسناکترین و بهیادماندنیترین وحشتهای جنگ تبدیل شد.
در آوریل ۱۹۱۵، سرتیپ ال. اس. بلکدن برای این گروه در مورد تلاشهای جنگی سخنرانی کرد؛ گاروی از درخواستهای بلکدن برای ثبتنام بیشتر جامائیکاییها جهت جنگیدن برای امپراتوری در جبهه غربی حمایت کرد. این گروه همچنین حامی شبهای موسیقی و ادبی و همچنین یک مسابقه فن بیان در فوریه ۱۹۱۵ بود که در آن گاروی جایزه اول را کسب کرد.
در شب ۲۳–۲۴ آوریل ۱۹۱۵، که به یکشنبه سرخ معروف است، دولت عثمانی حدود ۲۵۰ نفر از روشنفکران و رهبران جامعه ارمنی پایتخت عثمانی، قسطنطنیه، و بعداً کسانی که در مراکز دیگر بودند را دستگیر و زندانی کرد و به دو مرکز بازداشت در نزدیکی آنگورا (آنکارا) منتقل نمود.
در مه ۱۹۱۵، طلعت پاشا از کابینه و صدر اعظم سعید حلیم پاشا درخواست کرد که اقداماتی را برای تبعید ارامنه به مکانهای دیگر به دلیل آنچه طلعت پاشا «شورشها و کشتارهای ارامنه که در تعدادی از نقاط کشور رخ داده است» نامید، قانونی کنند. با این حال، طلعت پاشا به طور خاص به وقایع وان اشاره داشت و اجرای آن را به مناطقی گسترش داد که ادعای «شورش و کشتار» در آنها امنیت منطقه جنگی کارزار قفقاز را تحت تأثیر قرار میداد. بعداً، دامنه تبعید برای شامل شدن ارامنه در سایر استانها گسترش یافت.
در ماه مه، آسکوییت تحت فشار پارلمان موافقت کرد که یک دولت ائتلافی فراگیر تشکیل دهد، اما تنها شرط محافظهکاران برای ورود به دولت این بود که چرچیل باید از دریاسالاری برکنار شود. چرچیل پرونده خود را نزد آسکوییت و رهبر محافظهکاران، بونار لا، مطرح کرد، اما مجبور شد تنزل رتبه را بپذیرد و به عنوان صدراعظم دوکنشین لنکستر منصوب شد.
از سال ۱۹۱۵، ایتالیاییها تحت فرماندهی کادورنا یازده حمله را در جبهه ایسونزو در امتداد رودخانه ایسونزو (سوچا)، در شمال شرقی تریسته انجام دادند. از این یازده حمله، پنج مورد توسط ایتالیا پیروز شد، سه مورد بینتیجه ماند و سه مورد دیگر توسط اتریش-مجارستانیها که ارتفاعات را در اختیار داشتند، دفع شد.
در ۲۴ مه ۱۹۱۵، اتحاد سهگانه (امپراتوری روسیه، فرانسه و بریتانیا) به امپراتوری عثمانی هشدار داد که «با توجه به این جنایات جدید ترکیه علیه بشریت و تمدن، دولتهای متفقین علناً به باب عالی اعلام میکنند که تمام اعضای دولت عثمانی و همچنین مأموران آنها که در چنین کشتارهایی دست دارند، شخصاً مسئول این جنایات خواهند بود».
در ۲۹ مه ۱۹۱۵، کمیته مرکزی اتحاد و ترقی (CUP) قانون موقت تبعید («قانون تهجیر») را تصویب کرد که به دولت و ارتش عثمانی اجازه میداد هر کسی را که به عنوان تهدیدی برای امنیت ملی «احساس» میکردند، تبعید کنند.
بسیاری از آمریکاییها علیه نسلکشی سخن گفتند، از جمله تئودور روزولت رئیسجمهور سابق، خاخام استیون وایز، آلیس استون بلکول و ویلیام جنینگز برایان، وزیر امور خارجه ایالات متحده تا ژوئن ۱۹۱۵.
در ژوئن ۱۹۱۵، استراوینسکی و خانوادهاش از کلارنس به مورژ، شهری در شش مایلی جنوب غربی لوزان در ساحل دریاچه ژنو نقل مکان کردند. خانواده تا سال ۱۹۲۰ در آنجا (در سه آدرس مختلف) زندگی کردند.
پس از فارغالتحصیلی در سال ۱۹۱۵، ستوان دوم آیزنهاور درخواست مأموریت در فیلیپین کرد که رد شد. او در ابتدا در تدارکات و سپس در پیادهنظام در اردوگاههای مختلف در تگزاس و جورجیا تا سال ۱۹۱۸ خدمت کرد.
در سال ۱۹۱۵، موسولینی در جنگ جهانی اول به ارتش ایتالیا پیوست. او در خط مقدم جنگید و قبل از ترخیص به دلیل جراحت جنگی، به درجه سرجوخگی رسید.
با آغاز جنگ جهانی اول در اواخر سال ۱۹۱۴، شرکت بوفالو فورج، جایی که کریر به مدت ۱۲ سال در آن مشغول به کار بود، تصمیم گرفت فعالیتهای خود را کاملاً به تولید محدود کند. نتیجه این شد که هفت مهندس جوان پسانداز زندگی خود به مبلغ ۳۲٬۶۰۰ دلار را روی هم گذاشتند تا شرکت مهندسی کریر را در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۵ در نیویورک تشکیل دهند.
سوئد با وجود اینکه در طول جنگ یک کشور بیطرف بود، نمایندگان دائمی در امپراتوری عثمانی داشت که تحولات عمده در آنجا را از نزدیک دنبال کرده و بهطور مداوم گزارش میکردند. سفارت این کشور در قسطنطنیه توسط سفیر کاسوا آنکارسورد، با حضور ام. آلگرن به عنوان فرستاده و سروان اینار آف ویرسن به عنوان وابسته نظامی اداره میشد. در ۷ ژوئیه ۱۹۱۵، سفیر آنکارسورد گزارشی دو صفحهای در مورد کشتار ارامنه به استکهلم ارسال کرد.
در سال ۱۹۱۵، تسلا تلاش کرد از شرکت مارکونی به دلیل نقض حق اختراع تنظیم بیسیم خود شکایت کند. اولین حق اختراع رادیویی مارکونی در سال ۱۸۹۷ در ایالات متحده اعطا شده بود، اما درخواست ثبت اختراع سال ۱۹۰۰ او که شامل بهبودهایی در انتقال رادیویی بود، چندین بار رد شده بود تا اینکه سرانجام در سال ۱۹۰۴ به این دلیل که حق اختراعات موجود دیگر، از جمله دو حق اختراع تنظیم قدرت بیسیم تسلا در سال ۱۸۹۷ را نقض میکرد، تأیید شد.
تسلا از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۵ به فضای اداری در شماره ۸ خیابان چهلم غربی نقل مکان کرد.
هنگامی که دستورات تبعید و کشتار صادر شد، بسیاری از مقامات کنسولی آنچه را که شاهد بودند به سفیر هنری مورگنتا، پدر، گزارش دادند. او در تلگرامی که در ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۵ به وزارت امور خارجه ایالات متحده فرستاد، این کشتارها را «کمپین نابودی نژادی» توصیف کرد. او این توصیفات را در خاطراتی که در سال ۱۹۱۸ تکمیل کرد، گنجاند.
تا اوت ۱۹۱۵، نیویورک تایمز گزارشی بدون نام را تکرار کرد که در آن آمده بود: «جادهها و رود فرات مملو از اجساد تبعیدشدگان است و کسانی که زنده ماندهاند محکوم به مرگ حتمی هستند. این طرحی برای نابودی کل ملت ارمنی است».
در اوت، او قبل از بازگشت به وظیفه به عنوان آجودان هنگ، فرماندهی گروهان دهم را بر عهده داشت.
در ماه مه، قدرتهای مرکزی با حمله گورلیتسه-تارنوف به پیشرفت چشمگیری در مرزهای جنوبی لهستان دست یافتند. در ۵ اوت، آنها ورشو را تصرف کردند و روسها را مجبور به عقبنشینی از لهستان کردند.
در ۹ اوت ۱۹۱۵، آنکارسورد (سفیر سوئد) گزارش دیگری ارسال کرد و سوءظن خود را در مورد برنامههای دولت ترکیه تأیید کرد: «بدیهی است که ترکها از فرصت پیشآمده در طول جنگ استفاده میکنند تا ملت ارمنی را نابود کنند، بهطوری که وقتی صلح برقرار شود، دیگر مسئله ارمنی وجود نداشته باشد».
گاروی کمکهای مالی بسیاری از حامیان برجسته، از جمله شهردار کینگستون و فرماندار جامائیکا، ویلیام منینگ، جذب کرد.
در ۳ سپتامبر ۱۹۱۵، درجه سروانی او دائمی شد.
وودسون به همراه ویلیام دی. هارتگرو، جورج کلیولند هال، الکساندر ال. جکسون و جیمز ای. استامپس، انجمن مطالعه زندگی و تاریخ آفریقایی-آمریکایی را در ۹ سپتامبر ۱۹۱۵ در شیکاگو تأسیس کرد.
قانون تهجیر اقداماتی را در مورد اموال تبعیدشدگان به همراه داشت و در ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۵، پارلمان عثمانی «قانون موقت مصادره و ضبط اموال» را تصویب کرد که بر اساس آن تمام اموال، از جمله زمین، دام و خانههای متعلق به ارامنه، توسط مقامات مصادره میشد.
در سال ۱۹۱۵، پس از حل پروندههای قضایی مربوط به دوران حضور واتسون در NCR، او به عنوان رئیس شرکت منصوب شد. واتسون که شیوههای تجاری پیشگامانه پترسون را آموخته بود، شروع به پیادهسازی فرهنگ NCR در شرکتهای زیرمجموعه CTR کرد. شعار مورد علاقه او، «THINK» (فکر کنید)، به مانترای کارکنان هر شرکت تبدیل شد.
در سال ۱۹۱۵، دولت عثمانی و قبایل کرد در منطقه، پاکسازی جمعیت ارمنیتبار خود را آغاز کردند که منجر به مرگ حدود ۱.۵ میلیون ارمنی در جریان نسلکشی ارامنه شد.
در ۲۵ دسامبر ۱۹۱۵، او با هموطن خود راکل گوئیدی در ترویلیو ازدواج کرد، کسی که قبلاً دختری به نام ادا برای او به دنیا آورده بود.
ایالات متحده در اکتبر ۱۹۱۵ دولت کارانزا را به رسمیت شناخت.
در اواخر اکتبر، پس از بازگشت از مرخصی، او دوباره به فرماندهی گروهان دهم بازگشت.
بلغارستان در ۱۲ اکتبر ۱۹۱۵ به صربستان اعلام جنگ کرد و به حمله ارتش اتریش-مجارستان تحت فرماندهی ماکنزن با ۲۵۰,۰۰۰ سرباز که از قبل در جریان بود، پیوست.
در ۶ نوامبر ۱۹۱۵، گزارش خبرگزاری رویترز از لندن حاکی از آن بود که جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۱۵ به توماس ادیسون و نیکولا تسلا اعطا شده است؛ با این حال، در ۱۵ نوامبر، گزارش دیگری از رویترز از استکهلم اعلام کرد که جایزه آن سال به سر ویلیام هنری براگ و ویلیام لارنس براگ «برای خدماتشان در تحلیل ساختار کریستالی به وسیله اشعه ایکس» اعطا شده است.
در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۵، چرچیل از دولت استعفا داد، اگرچه همچنان نماینده مجلس باقی ماند. آسکوییت درخواست او برای انتصاب به عنوان فرماندار کل آفریقای شرقی بریتانیا را رد کرد.
در اواخر سال ۱۹۱۵، یک نیروی فرانسوی-بریتانیایی در سالونیک یونان پیاده شد تا کمک ارائه دهد و دولت آن را برای اعلام جنگ علیه قدرتهای مرکزی تحت فشار قرار دهد. با این حال، پادشاه کنستانتین اول که طرفدار آلمان بود، دولت طرفدار متفقین الفتریوس ونیزلوس را قبل از رسیدن نیروی اعزامی متفقین برکنار کرد.
پس از فتح، صربستان بین اتریش-مجارستان و بلغارستان تقسیم شد.
تا بهار ۱۹۱۵، روسها به گالیسیا عقبنشینی کردند.
فرانسیس آلبرت سیناترا در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۵ در یک آپارتمان طبقه بالا در خیابان مونرو ۴۱۵ در هوبوکن، نیوجرسی به دنیا آمد. او تنها فرزند مهاجران ایتالیایی، ناتالینا «دالی» گاراونتا و آنتونینو مارتینو «مارتی» سیناترا بود.
واکنش امپراتوری روسیه به بمباران بنادر دریاییاش در دریای سیاه، عمدتاً یک کارزار زمینی از طریق قفقاز بود. پیروزیهای اولیه علیه امپراتوری عثمانی از زمستان ۱۹۱۴ تا بهار ۱۹۱۵ منجر به دستاوردهای ارضی قابل توجهی شد، از جمله آزادسازی سنگر ارامنه که در ماه مه ۱۹۱۵ در شهر وان مقاومت میکردند. روسها همچنین گزارش دادند که در حین پیشروی با اجساد غیرنظامیان ارمنی غیرمسلح مواجه شدهاند.
اورویل پس از مرگ ویلبور به ریاست شرکت رایت رسید. اورویل که بیزاری ویلبور از تجارت را داشت اما مهارتهای اجرایی برادرش را نداشت، شرکت را در سال ۱۹۱۵ فروخت.
در سال ۱۹۱۵، کوری سوزنهای توخالی حاوی «پرتو رادیوم»، گازی بیرنگ و رادیواکتیو که از رادیوم ساطع میشد و بعدها رادون نام گرفت، تولید کرد تا برای استریل کردن بافتهای عفونی استفاده شود. او رادیوم را از ذخیره یک گرمی خود تأمین کرد. تخمین زده میشود که بیش از یک میلیون سرباز مجروح با واحدهای اشعه ایکس او درمان شدند.
در سال ۱۹۱۵، او آموزش خود را با سپاه کادت لاندسهوت آغاز کرد.
در ژانویه ۱۹۱۵، کینز یک موقعیت رسمی دولتی در خزانهداری را بر عهده گرفت.
در سال ۱۹۱۵، پس از دومین نبرد ایپر، سرهنگ دوم جان مککری، پزشک نیروهای اعزامی کانادا، شعر «در دشتهای فلاندر» را نوشت. سطرهای آغازین آن به مزارع شقایقی اشاره دارد که در میان قبر سربازان در فلاندر روییده بودند.
در سال ۱۹۱۵، مبنای قیمتگذاری و معامله سهام از درصد ارزش اسمی به دلار تغییر میکند.
آیزنهاور بعداً به عنوان مربی تیم فوتبال و تشویقکننده خدمت کرد. او در میانه کلاس سال ۱۹۱۵ فارغالتحصیل شد، کلاسی که به «کلاسی که ستارگان بر آن فرود آمدند» معروف شد، زیرا ۵۹ نفر از اعضای آن در نهایت به درجه ژنرالی رسیدند.
یگان دو گل به دلیل خزیدن مکرر به «سرزمین هیچکس» برای گوش دادن به مکالمات دشمن در سنگرهایشان مورد تقدیر قرار گرفت و اطلاعات بازگردانده شده چنان ارزشمند بود که در ۱۸ ژانویه ۱۹۱۵ او نشان صلیب جنگ (Croix de Guerre) را دریافت کرد.
اولین جاذبه تسخیرشده ثبتشده که با هدف خاص ساخته شد، «خانه ارواح اورتون و اسپونر» بود که در سال ۱۹۱۵ در لیپهوک انگلستان افتتاح شد. این جاذبه در واقع بیشتر شبیه به یک خانه سرگرمی کارناوالی بود که با بخار کار میکرد. این خانه هنوز در مجموعه بخار هالیکامب (Hollycombe Steam Collection) وجود دارد.
وودسون با شعبه واشینگتن دی.سی. انجمن ملی پیشرفت رنگینپوستان (NAACP) و رئیس آن آرچیبالد گریمکه مرتبط شد. در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۵، وودسون نامهای به گریمکه نوشت و نارضایتی خود را از فعالیتها ابراز کرد و دو پیشنهاد ارائه داد: -اینکه شعبه دفتری را به عنوان مرکزی برای گزارش نگرانیهای نژاد سیاهپوستان تأمین کند و از آنجا انجمن بتواند عملیات خود را به تمام نقاط شهر گسترش دهد؛ و -اینکه یک بازاریاب برای جذب اعضا و دریافت اشتراک برای «کرایسیس»، مجله NAACP که توسط دابلیو. ای. بی. دو بویس ویرایش میشد، تعیین شود. دو بویس پیشنهاد انحراف «حمایت از مؤسسات تجاری که با نژادها به طور یکسان رفتار نمیکنند»، یعنی تحریم کسبوکارها را اضافه کرد. وودسون نوشت که به عنوان یکی از بیست و پنج بازاریاب مؤثر همکاری خواهد کرد و افزود که اجاره دفتر را برای یک ماه پرداخت میکند. گریمکه از ایدههای وودسون استقبال نکرد.
دوبویز از نقش تأثیرگذار خود در NAACP برای مقابله با انواع حوادث نژادپرستانه استفاده کرد. هنگامی که فیلم صامت «تولد یک ملت» در سال ۱۹۱۵ اکران شد، دوبویز و NAACP به دلیل تصویر نژادپرستانه آن از سیاهپوستان به عنوان موجوداتی وحشی و شهوتران، رهبری مبارزه برای ممنوعیت این فیلم را بر عهده گرفتند.
در گالیپولی، امپراتوری عثمانی با موفقیت نیروهای بریتانیایی، فرانسوی و سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند (ANZACs) را دفع کرد.
در ۲۵ فوریه ۱۹۱۵، ستاد کل ارتش عثمانی دستورالعمل ۸۶۸۲ وزیر جنگ، انور پاشا، با عنوان «افزایش امنیت و اقدامات احتیاطی» را به تمام یگانهای نظامی ابلاغ کرد که خواستار برکناری تمام ارامنه شاغل در نیروهای عثمانی از پستهایشان و خلع سلاح آنها بود. آنها به گردانهای کارگری غیرمسلح منتقل شدند. این دستورالعمل پاتریارکنشین ارامنه را به افشای اسرار دولتی به روسها متهم کرد. انور پاشا این تصمیم را «از ترس همکاری آنها با روسها» توجیه کرد.
در ژانویه ۱۹۱۵، یک کنفرانس صلح به رهبری جین آدامز در ایالات متحده بیطرف برگزار شد. نمایندگان پلتفرمی را تصویب کردند که خواستار ایجاد نهادهای بینالمللی با اختیارات اداری و قانونگذاری برای توسعه یک «جامعه دائمی از ملتهای بیطرف» جهت تلاش برای صلح و خلع سلاح بود.
در سال ۱۹۱۵، نهادی مشابه گروه برایس در ایالات متحده به رهبری رئیسجمهور سابق ویلیام هوارد تفت تشکیل شد. این نهاد «جامعه برای اجرای صلح» نامیده میشد.
چرچیل به تئاتر خاورمیانه علاقهمند بود و میخواست با سازماندهی حملاتی علیه ترکیه در داردانل، فشار ترکیه بر روسها در قفقاز را کاهش دهد. او امیدوار بود که در صورت موفقیت، بریتانیاییها حتی بتوانند قسطنطنیه را تصرف کنند. موافقت حاصل شد و در مارس ۱۹۱۵، یک نیروی ضربت آنگلو-فرانسوی تلاش کرد تا دفاع ترکیه در داردانل را بمباران دریایی کند.
هری سی. میک، عضو باشگاههای لاینز بینالملل، ادعا کرد که اولین بار ایده روز پدر را در سال ۱۹۱۵ مطرح کرده است. میک گفت که سومین یکشنبه ماه ژوئن انتخاب شد زیرا روز تولد او بود. باشگاه لاینز او را «مبتکر روز پدر» نامیده است. میک تلاشهای بسیاری برای ترویج روز پدر و تبدیل آن به یک تعطیلات رسمی انجام داد.
در پاسخ به نظرات گریمکه درباره پیشنهاداتش، در ۱۸ مارس ۱۹۱۵، وودسون نوشت: من از شکایت توسط تاجران سفیدپوست نمیترسم. در واقع، من از چنین شکایتی استقبال میکنم. این کار برای هدف بسیار مفید خواهد بود. بیایید ترس را کنار بگذاریم. ما سه قرن در این وضعیت روانی بودهایم. من یک رادیکال هستم. اگر بتوانم مردان شجاعی برای کمک به خود پیدا کنم، آماده اقدام هستم. اختلاف نظر او با گریمکه، که مسیر محافظهکارانهتری میخواست، به پایان همکاری وودسون با NAACP کمک کرد.
زایتسف در یلنینو، استان اورنبورگ در یک خانواده دهقان با قومیت روسی متولد شد و در کوههای اورال بزرگ شد، جایی که تیراندازی را با شکار گوزن و گرگ به همراه پدربزرگ و برادر بزرگترش آموخت.
در ۲۵ مارس ۱۹۱۵، او از ناحیه کمر توسط نیزه یک سوارکار چرکس مجروح شد و در جریان حمله روسیه در نزدیکی بوکووینا به اسارت درآمد.
در آوریل ۱۹۱۵، استراوینسکی سفارشی از وینارتا سینگر (پرنسس ادموند دو پولینیاک) برای یک اثر تئاتری کوچک جهت اجرا در سالن پاریس او دریافت کرد. نتیجه آن «رنار» (۱۹۱۶) بود که او آن را «یک نمایش مضحک در آواز و رقص» نامید.
ارتشهای رقیب ویا و اوبرگون در ۶ تا ۱۵ آوریل ۱۹۱۵ در نبرد سلایا با هم روبرو شدند.
در آوریل، نیروی اعزامی مدیترانه، شامل سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند (ANZAC)، حمله خود را در گالیپولی آغاز کرد. هر دوی این عملیاتها شکست خوردند و بسیاری از نمایندگان مجلس، بهویژه محافظهکاران، چرچیل را شخصاً مسئول میدانستند.
در ۱۹ آوریل ۱۹۱۵، جودت بیگ به بهانه سربازگیری از شهر وان خواست که فوراً ۴۰۰۰ سرباز در اختیار او قرار دهد. با این حال، برای جمعیت ارمنی روشن بود که هدف او کشتار مردان توانمند وان است تا مدافعی باقی نماند. جودت بیگ قبلاً از حکم رسمی خود در روستاهای اطراف، ظاهراً برای جستجوی سلاح، اما در واقع برای آغاز کشتارهای دستهجمعی استفاده کرده بود. ارامنه برای خرید زمان، پانصد سرباز و پول معافیت برای بقیه پیشنهاد کردند، اما جودت بیگ ارامنه را به «شورش» متهم کرد و بر عزم خود برای «سرکوب» آن به هر قیمتی تأکید کرد. او اعلام کرد: «اگر شورشیان حتی یک گلوله شلیک کنند، من تمام مردان، زنان و» (با اشاره به زانویش) «تمام کودکان مسیحی را تا اینجا خواهم کشت».
هر دو طرف تلاش کردند با استفاده از پیشرفتهای علمی و فناوری، بنبست را بشکنند. در ۲۲ آوریل ۱۹۱۵، در دومین نبرد ایپر، آلمانیها (با نقض کنوانسیون لاهه) برای اولین بار در جبهه غربی از گاز کلر استفاده کردند. چندین نوع گاز به زودی به طور گسترده توسط هر دو طرف مورد استفاده قرار گرفت و اگرچه هرگز به عنوان یک سلاح تعیینکننده برای پیروزی در نبرد ثابت نشد، گاز سمی به یکی از ترسناکترین و بهیادماندنیترین وحشتهای جنگ تبدیل شد.
در آوریل ۱۹۱۵، سرتیپ ال. اس. بلکدن برای این گروه در مورد تلاشهای جنگی سخنرانی کرد؛ گاروی از درخواستهای بلکدن برای ثبتنام بیشتر جامائیکاییها جهت جنگیدن برای امپراتوری در جبهه غربی حمایت کرد. این گروه همچنین حامی شبهای موسیقی و ادبی و همچنین یک مسابقه فن بیان در فوریه ۱۹۱۵ بود که در آن گاروی جایزه اول را کسب کرد.
در شب ۲۳–۲۴ آوریل ۱۹۱۵، که به یکشنبه سرخ معروف است، دولت عثمانی حدود ۲۵۰ نفر از روشنفکران و رهبران جامعه ارمنی پایتخت عثمانی، قسطنطنیه، و بعداً کسانی که در مراکز دیگر بودند را دستگیر و زندانی کرد و به دو مرکز بازداشت در نزدیکی آنگورا (آنکارا) منتقل نمود.
در مه ۱۹۱۵، طلعت پاشا از کابینه و صدر اعظم سعید حلیم پاشا درخواست کرد که اقداماتی را برای تبعید ارامنه به مکانهای دیگر به دلیل آنچه طلعت پاشا «شورشها و کشتارهای ارامنه که در تعدادی از نقاط کشور رخ داده است» نامید، قانونی کنند. با این حال، طلعت پاشا به طور خاص به وقایع وان اشاره داشت و اجرای آن را به مناطقی گسترش داد که ادعای «شورش و کشتار» در آنها امنیت منطقه جنگی کارزار قفقاز را تحت تأثیر قرار میداد. بعداً، دامنه تبعید برای شامل شدن ارامنه در سایر استانها گسترش یافت.
در ماه مه، آسکوییت تحت فشار پارلمان موافقت کرد که یک دولت ائتلافی فراگیر تشکیل دهد، اما تنها شرط محافظهکاران برای ورود به دولت این بود که چرچیل باید از دریاسالاری برکنار شود. چرچیل پرونده خود را نزد آسکوییت و رهبر محافظهکاران، بونار لا، مطرح کرد، اما مجبور شد تنزل رتبه را بپذیرد و به عنوان صدراعظم دوکنشین لنکستر منصوب شد.
از سال ۱۹۱۵، ایتالیاییها تحت فرماندهی کادورنا یازده حمله را در جبهه ایسونزو در امتداد رودخانه ایسونزو (سوچا)، در شمال شرقی تریسته انجام دادند. از این یازده حمله، پنج مورد توسط ایتالیا پیروز شد، سه مورد بینتیجه ماند و سه مورد دیگر توسط اتریش-مجارستانیها که ارتفاعات را در اختیار داشتند، دفع شد.
در ۲۴ مه ۱۹۱۵، اتحاد سهگانه (امپراتوری روسیه، فرانسه و بریتانیا) به امپراتوری عثمانی هشدار داد که «با توجه به این جنایات جدید ترکیه علیه بشریت و تمدن، دولتهای متفقین علناً به باب عالی اعلام میکنند که تمام اعضای دولت عثمانی و همچنین مأموران آنها که در چنین کشتارهایی دست دارند، شخصاً مسئول این جنایات خواهند بود».
در ۲۹ مه ۱۹۱۵، کمیته مرکزی اتحاد و ترقی (CUP) قانون موقت تبعید («قانون تهجیر») را تصویب کرد که به دولت و ارتش عثمانی اجازه میداد هر کسی را که به عنوان تهدیدی برای امنیت ملی «احساس» میکردند، تبعید کنند.
بسیاری از آمریکاییها علیه نسلکشی سخن گفتند، از جمله تئودور روزولت رئیسجمهور سابق، خاخام استیون وایز، آلیس استون بلکول و ویلیام جنینگز برایان، وزیر امور خارجه ایالات متحده تا ژوئن ۱۹۱۵.
در ژوئن ۱۹۱۵، استراوینسکی و خانوادهاش از کلارنس به مورژ، شهری در شش مایلی جنوب غربی لوزان در ساحل دریاچه ژنو نقل مکان کردند. خانواده تا سال ۱۹۲۰ در آنجا (در سه آدرس مختلف) زندگی کردند.
پس از فارغالتحصیلی در سال ۱۹۱۵، ستوان دوم آیزنهاور درخواست مأموریت در فیلیپین کرد که رد شد. او در ابتدا در تدارکات و سپس در پیادهنظام در اردوگاههای مختلف در تگزاس و جورجیا تا سال ۱۹۱۸ خدمت کرد.
در سال ۱۹۱۵، موسولینی در جنگ جهانی اول به ارتش ایتالیا پیوست. او در خط مقدم جنگید و قبل از ترخیص به دلیل جراحت جنگی، به درجه سرجوخگی رسید.
با آغاز جنگ جهانی اول در اواخر سال ۱۹۱۴، شرکت بوفالو فورج، جایی که کریر به مدت ۱۲ سال در آن مشغول به کار بود، تصمیم گرفت فعالیتهای خود را کاملاً به تولید محدود کند. نتیجه این شد که هفت مهندس جوان پسانداز زندگی خود به مبلغ ۳۲٬۶۰۰ دلار را روی هم گذاشتند تا شرکت مهندسی کریر را در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۵ در نیویورک تشکیل دهند.
سوئد با وجود اینکه در طول جنگ یک کشور بیطرف بود، نمایندگان دائمی در امپراتوری عثمانی داشت که تحولات عمده در آنجا را از نزدیک دنبال کرده و بهطور مداوم گزارش میکردند. سفارت این کشور در قسطنطنیه توسط سفیر کاسوا آنکارسورد، با حضور ام. آلگرن به عنوان فرستاده و سروان اینار آف ویرسن به عنوان وابسته نظامی اداره میشد. در ۷ ژوئیه ۱۹۱۵، سفیر آنکارسورد گزارشی دو صفحهای در مورد کشتار ارامنه به استکهلم ارسال کرد.
در سال ۱۹۱۵، تسلا تلاش کرد از شرکت مارکونی به دلیل نقض حق اختراع تنظیم بیسیم خود شکایت کند. اولین حق اختراع رادیویی مارکونی در سال ۱۸۹۷ در ایالات متحده اعطا شده بود، اما درخواست ثبت اختراع سال ۱۹۰۰ او که شامل بهبودهایی در انتقال رادیویی بود، چندین بار رد شده بود تا اینکه سرانجام در سال ۱۹۰۴ به این دلیل که حق اختراعات موجود دیگر، از جمله دو حق اختراع تنظیم قدرت بیسیم تسلا در سال ۱۸۹۷ را نقض میکرد، تأیید شد.
تسلا از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۵ به فضای اداری در شماره ۸ خیابان چهلم غربی نقل مکان کرد.
هنگامی که دستورات تبعید و کشتار صادر شد، بسیاری از مقامات کنسولی آنچه را که شاهد بودند به سفیر هنری مورگنتا، پدر، گزارش دادند. او در تلگرامی که در ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۵ به وزارت امور خارجه ایالات متحده فرستاد، این کشتارها را «کمپین نابودی نژادی» توصیف کرد. او این توصیفات را در خاطراتی که در سال ۱۹۱۸ تکمیل کرد، گنجاند.
تا اوت ۱۹۱۵، نیویورک تایمز گزارشی بدون نام را تکرار کرد که در آن آمده بود: «جادهها و رود فرات مملو از اجساد تبعیدشدگان است و کسانی که زنده ماندهاند محکوم به مرگ حتمی هستند. این طرحی برای نابودی کل ملت ارمنی است».
در اوت، او قبل از بازگشت به وظیفه به عنوان آجودان هنگ، فرماندهی گروهان دهم را بر عهده داشت.
در ماه مه، قدرتهای مرکزی با حمله گورلیتسه-تارنوف به پیشرفت چشمگیری در مرزهای جنوبی لهستان دست یافتند. در ۵ اوت، آنها ورشو را تصرف کردند و روسها را مجبور به عقبنشینی از لهستان کردند.
در ۹ اوت ۱۹۱۵، آنکارسورد (سفیر سوئد) گزارش دیگری ارسال کرد و سوءظن خود را در مورد برنامههای دولت ترکیه تأیید کرد: «بدیهی است که ترکها از فرصت پیشآمده در طول جنگ استفاده میکنند تا ملت ارمنی را نابود کنند، بهطوری که وقتی صلح برقرار شود، دیگر مسئله ارمنی وجود نداشته باشد».
گاروی کمکهای مالی بسیاری از حامیان برجسته، از جمله شهردار کینگستون و فرماندار جامائیکا، ویلیام منینگ، جذب کرد.
در ۳ سپتامبر ۱۹۱۵، درجه سروانی او دائمی شد.
وودسون به همراه ویلیام دی. هارتگرو، جورج کلیولند هال، الکساندر ال. جکسون و جیمز ای. استامپس، انجمن مطالعه زندگی و تاریخ آفریقایی-آمریکایی را در ۹ سپتامبر ۱۹۱۵ در شیکاگو تأسیس کرد.
قانون تهجیر اقداماتی را در مورد اموال تبعیدشدگان به همراه داشت و در ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۵، پارلمان عثمانی «قانون موقت مصادره و ضبط اموال» را تصویب کرد که بر اساس آن تمام اموال، از جمله زمین، دام و خانههای متعلق به ارامنه، توسط مقامات مصادره میشد.
در سال ۱۹۱۵، پس از حل پروندههای قضایی مربوط به دوران حضور واتسون در NCR، او به عنوان رئیس شرکت منصوب شد. واتسون که شیوههای تجاری پیشگامانه پترسون را آموخته بود، شروع به پیادهسازی فرهنگ NCR در شرکتهای زیرمجموعه CTR کرد. شعار مورد علاقه او، «THINK» (فکر کنید)، به مانترای کارکنان هر شرکت تبدیل شد.
در سال ۱۹۱۵، دولت عثمانی و قبایل کرد در منطقه، پاکسازی جمعیت ارمنیتبار خود را آغاز کردند که منجر به مرگ حدود ۱.۵ میلیون ارمنی در جریان نسلکشی ارامنه شد.
در ۲۵ دسامبر ۱۹۱۵، او با هموطن خود راکل گوئیدی در ترویلیو ازدواج کرد، کسی که قبلاً دختری به نام ادا برای او به دنیا آورده بود.
ایالات متحده در اکتبر ۱۹۱۵ دولت کارانزا را به رسمیت شناخت.
در اواخر اکتبر، پس از بازگشت از مرخصی، او دوباره به فرماندهی گروهان دهم بازگشت.
بلغارستان در ۱۲ اکتبر ۱۹۱۵ به صربستان اعلام جنگ کرد و به حمله ارتش اتریش-مجارستان تحت فرماندهی ماکنزن با ۲۵۰,۰۰۰ سرباز که از قبل در جریان بود، پیوست.
در ۶ نوامبر ۱۹۱۵، گزارش خبرگزاری رویترز از لندن حاکی از آن بود که جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۱۵ به توماس ادیسون و نیکولا تسلا اعطا شده است؛ با این حال، در ۱۵ نوامبر، گزارش دیگری از رویترز از استکهلم اعلام کرد که جایزه آن سال به سر ویلیام هنری براگ و ویلیام لارنس براگ «برای خدماتشان در تحلیل ساختار کریستالی به وسیله اشعه ایکس» اعطا شده است.
در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۵، چرچیل از دولت استعفا داد، اگرچه همچنان نماینده مجلس باقی ماند. آسکوییت درخواست او برای انتصاب به عنوان فرماندار کل آفریقای شرقی بریتانیا را رد کرد.
در اواخر سال ۱۹۱۵، یک نیروی فرانسوی-بریتانیایی در سالونیک یونان پیاده شد تا کمک ارائه دهد و دولت آن را برای اعلام جنگ علیه قدرتهای مرکزی تحت فشار قرار دهد. با این حال، پادشاه کنستانتین اول که طرفدار آلمان بود، دولت طرفدار متفقین الفتریوس ونیزلوس را قبل از رسیدن نیروی اعزامی متفقین برکنار کرد.
پس از فتح، صربستان بین اتریش-مجارستان و بلغارستان تقسیم شد.
تا بهار ۱۹۱۵، روسها به گالیسیا عقبنشینی کردند.
فرانسیس آلبرت سیناترا در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۵ در یک آپارتمان طبقه بالا در خیابان مونرو ۴۱۵ در هوبوکن، نیوجرسی به دنیا آمد. او تنها فرزند مهاجران ایتالیایی، ناتالینا «دالی» گاراونتا و آنتونینو مارتینو «مارتی» سیناترا بود.
