در آوریل ۱۹۱۵، استراوینسکی سفارشی از وینارتا سینگر (پرنسس ادموند دو پولینیاک) برای یک اثر تئاتری کوچک جهت اجرا در سالن پاریس او دریافت کرد. نتیجه آن «رنار» (۱۹۱۶) بود که او آن را «یک نمایش مضحک در آواز و رقص» نامید.
ارتشهای رقیب ویا و اوبرگون در ۶ تا ۱۵ آوریل ۱۹۱۵ در نبرد سلایا با هم روبرو شدند.
در آوریل، نیروی اعزامی مدیترانه، شامل سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند (ANZAC)، حمله خود را در گالیپولی آغاز کرد. هر دوی این عملیاتها شکست خوردند و بسیاری از نمایندگان مجلس، بهویژه محافظهکاران، چرچیل را شخصاً مسئول میدانستند.
در ۱۹ آوریل ۱۹۱۵، جودت بیگ به بهانه سربازگیری از شهر وان خواست که فوراً ۴۰۰۰ سرباز در اختیار او قرار دهد. با این حال، برای جمعیت ارمنی روشن بود که هدف او کشتار مردان توانمند وان است تا مدافعی باقی نماند. جودت بیگ قبلاً از حکم رسمی خود در روستاهای اطراف، ظاهراً برای جستجوی سلاح، اما در واقع برای آغاز کشتارهای دستهجمعی استفاده کرده بود. ارامنه برای خرید زمان، پانصد سرباز و پول معافیت برای بقیه پیشنهاد کردند، اما جودت بیگ ارامنه را به «شورش» متهم کرد و بر عزم خود برای «سرکوب» آن به هر قیمتی تأکید کرد. او اعلام کرد: «اگر شورشیان حتی یک گلوله شلیک کنند، من تمام مردان، زنان و» (با اشاره به زانویش) «تمام کودکان مسیحی را تا اینجا خواهم کشت».
هر دو طرف تلاش کردند با استفاده از پیشرفتهای علمی و فناوری، بنبست را بشکنند. در ۲۲ آوریل ۱۹۱۵، در دومین نبرد ایپر، آلمانیها (با نقض کنوانسیون لاهه) برای اولین بار در جبهه غربی از گاز کلر استفاده کردند. چندین نوع گاز به زودی به طور گسترده توسط هر دو طرف مورد استفاده قرار گرفت و اگرچه هرگز به عنوان یک سلاح تعیینکننده برای پیروزی در نبرد ثابت نشد، گاز سمی به یکی از ترسناکترین و بهیادماندنیترین وحشتهای جنگ تبدیل شد.
در آوریل ۱۹۱۵، سرتیپ ال. اس. بلکدن برای این گروه در مورد تلاشهای جنگی سخنرانی کرد؛ گاروی از درخواستهای بلکدن برای ثبتنام بیشتر جامائیکاییها جهت جنگیدن برای امپراتوری در جبهه غربی حمایت کرد. این گروه همچنین حامی شبهای موسیقی و ادبی و همچنین یک مسابقه فن بیان در فوریه ۱۹۱۵ بود که در آن گاروی جایزه اول را کسب کرد.
در شب ۲۳–۲۴ آوریل ۱۹۱۵، که به یکشنبه سرخ معروف است، دولت عثمانی حدود ۲۵۰ نفر از روشنفکران و رهبران جامعه ارمنی پایتخت عثمانی، قسطنطنیه، و بعداً کسانی که در مراکز دیگر بودند را دستگیر و زندانی کرد و به دو مرکز بازداشت در نزدیکی آنگورا (آنکارا) منتقل نمود.
در آوریل ۱۹۱۵، استراوینسکی سفارشی از وینارتا سینگر (پرنسس ادموند دو پولینیاک) برای یک اثر تئاتری کوچک جهت اجرا در سالن پاریس او دریافت کرد. نتیجه آن «رنار» (۱۹۱۶) بود که او آن را «یک نمایش مضحک در آواز و رقص» نامید.
ارتشهای رقیب ویا و اوبرگون در ۶ تا ۱۵ آوریل ۱۹۱۵ در نبرد سلایا با هم روبرو شدند.
در آوریل، نیروی اعزامی مدیترانه، شامل سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند (ANZAC)، حمله خود را در گالیپولی آغاز کرد. هر دوی این عملیاتها شکست خوردند و بسیاری از نمایندگان مجلس، بهویژه محافظهکاران، چرچیل را شخصاً مسئول میدانستند.
در ۱۹ آوریل ۱۹۱۵، جودت بیگ به بهانه سربازگیری از شهر وان خواست که فوراً ۴۰۰۰ سرباز در اختیار او قرار دهد. با این حال، برای جمعیت ارمنی روشن بود که هدف او کشتار مردان توانمند وان است تا مدافعی باقی نماند. جودت بیگ قبلاً از حکم رسمی خود در روستاهای اطراف، ظاهراً برای جستجوی سلاح، اما در واقع برای آغاز کشتارهای دستهجمعی استفاده کرده بود. ارامنه برای خرید زمان، پانصد سرباز و پول معافیت برای بقیه پیشنهاد کردند، اما جودت بیگ ارامنه را به «شورش» متهم کرد و بر عزم خود برای «سرکوب» آن به هر قیمتی تأکید کرد. او اعلام کرد: «اگر شورشیان حتی یک گلوله شلیک کنند، من تمام مردان، زنان و» (با اشاره به زانویش) «تمام کودکان مسیحی را تا اینجا خواهم کشت».
هر دو طرف تلاش کردند با استفاده از پیشرفتهای علمی و فناوری، بنبست را بشکنند. در ۲۲ آوریل ۱۹۱۵، در دومین نبرد ایپر، آلمانیها (با نقض کنوانسیون لاهه) برای اولین بار در جبهه غربی از گاز کلر استفاده کردند. چندین نوع گاز به زودی به طور گسترده توسط هر دو طرف مورد استفاده قرار گرفت و اگرچه هرگز به عنوان یک سلاح تعیینکننده برای پیروزی در نبرد ثابت نشد، گاز سمی به یکی از ترسناکترین و بهیادماندنیترین وحشتهای جنگ تبدیل شد.
در آوریل ۱۹۱۵، سرتیپ ال. اس. بلکدن برای این گروه در مورد تلاشهای جنگی سخنرانی کرد؛ گاروی از درخواستهای بلکدن برای ثبتنام بیشتر جامائیکاییها جهت جنگیدن برای امپراتوری در جبهه غربی حمایت کرد. این گروه همچنین حامی شبهای موسیقی و ادبی و همچنین یک مسابقه فن بیان در فوریه ۱۹۱۵ بود که در آن گاروی جایزه اول را کسب کرد.
در شب ۲۳–۲۴ آوریل ۱۹۱۵، که به یکشنبه سرخ معروف است، دولت عثمانی حدود ۲۵۰ نفر از روشنفکران و رهبران جامعه ارمنی پایتخت عثمانی، قسطنطنیه، و بعداً کسانی که در مراکز دیگر بودند را دستگیر و زندانی کرد و به دو مرکز بازداشت در نزدیکی آنگورا (آنکارا) منتقل نمود.
