ایرانیها از ترکیبی از تاکتیکهای نیمهچریکی و نفوذی در کوهستانهای کردستان به همراه پیشمرگهها استفاده کردند. در جریان عملیات کربلای ۹ در اوایل آوریل، ایران مناطقی را در نزدیکی سلیمانیه تصرف کرد که منجر به یک ضدحمله شدید با گاز سمی شد و در جریان عملیات کربلای ۱۰، ایران در نزدیکی همان منطقه حمله کرد و قلمرو بیشتری را به تصرف درآورد.
در ۷ آوریل ۱۹۸۹، نیروهای شوروی و نفربرهای زرهی پس از تظاهرات بیش از ۱۰۰ هزار نفر در مقابل مقر حزب کمونیست با بنرهایی که خواستار جدایی گرجستان از اتحاد جماهیر شوروی و ادغام کامل آبخازیا در گرجستان بودند، به تفلیس اعزام شدند.
در ۹ آوریل ۱۹۸۹، نیروها به تظاهرکنندگان حمله کردند؛ حدود ۲۰ نفر کشته و بیش از ۲۰۰ نفر زخمی شدند. این رویداد سیاست گرجستان را رادیکال کرد و بسیاری را به این نتیجه رساند که استقلال بر ادامه حکومت شوروی ترجیح دارد.
در آوریل ۱۹۸۹، ۱۴ هوادار محکوم و به سه سال حبس محکوم شدند که نیمی از آن به مدت پنج سال تعلیق شد و به آنها اجازه داد به بریتانیا بازگردند.
هنگامی که دروازهها باز شدند، هزاران هوادار وارد تونل باریکی شدند که از پشت سکوها به دو جایگاه مرکزی بیش از حد شلوغ (جایگاههای ۳ و ۴) منتهی میشد و فشار را در جلو ایجاد کرد. صدها نفر توسط وزن جمعیتی که پشت سرشان بود، به یکدیگر و به حصارها فشرده شدند.
تجمعات کوچک و خودجوش برای سوگواری هو از ۱۵ آوریل در اطراف بنای یادبود قهرمانان خلق در میدان تیانآنمن آغاز شد. در همان روز، بسیاری از دانشجویان دانشگاه پکن (PKU) و دانشگاه تسینگهوا یادمانهایی برپا کردند و به صورت پراکنده به تجمع در میدان تیانآنمن پیوستند.
هنگامی که هو یائوبانگ در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ به طور ناگهانی بر اثر حمله قلبی درگذشت، دانشجویان واکنش شدیدی نشان دادند؛ اکثر آنها معتقد بودند که مرگ او با استعفای اجباریاش مرتبط بوده است. مرگ هو انگیزه اولیه را برای تجمع دانشجویان در تعداد زیاد فراهم کرد.
از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۷، هنگ کنگ شاهد مهاجرت گسترده به کشورهای خارجی بود، بهویژه در پی سرکوب میدان تیانآنمن در سال ۱۹۸۹، که در آن بیش از یک میلیون هنگ کنگی برای حمایت از دانشجویان معترض در پکن به خیابانها آمدند. حادثه تیانآنمن در سال ۱۹۸۹ احساسات ضد پکن را تقویت کرد و همچنین منجر به ظهور جنبش دموکراسیخواه محلی شد که خواستار سرعت بخشیدن به دموکراتیزاسیون قبل و بعد از سال ۱۹۹۷ بود.
همانطور که در مسابقات داخلی انگلستان مرسوم است، هواداران تیمهای رقیب از هم جدا شدند. هواداران ناتینگهام فارست در جایگاههای جنوبی و اسپایون کوپ در انتهای شرقی مستقر شدند که ظرفیت ترکیبی ۲۹۸۰۰ نفر را داشت و از طریق ۶۰ گیت ورودی که در دو طرف زمین قرار داشتند، قابل دسترسی بود. هواداران لیورپول در انتهای شمالی و غربی (لپینگز لین) با ظرفیت ۲۴۲۵۶ نفر مستقر شدند که از طریق ۲۳ گیت ورودی از یک محوطه باریک قابل دسترسی بود. گیتهای شماره ۱ تا ۱۰، در مجموع ۱۰ گیت، دسترسی به ۹۷۰۰ صندلی در جایگاه شمالی را فراهم میکردند؛ ۶ گیت دیگر دسترسی به ۴۴۵۶ صندلی در طبقه بالای جایگاه غربی را ممکن میساختند. در نهایت، ۷ گیت (با حروف A تا G) دسترسی به ۱۰۱۰۰ جایگاه ایستاده در طبقه پایین جایگاه غربی را فراهم میکردند. اگرچه لیورپول هواداران بیشتری داشت، اما ناتینگهام فارست جایگاه بزرگتری را به خود اختصاص داد تا از تلاقی مسیرهای هواداران رقیب جلوگیری شود. در نتیجه چیدمان ورزشگاه و سیاست جداسازی، گیتهایی که معمولاً برای ورود به جایگاه شمالی از سمت شرق استفاده میشدند، مسدود بودند و تمام هواداران لیورپول مجبور بودند به یک ورودی واحد در لپینگز لین هجوم ببرند. در روز مسابقه، رادیو و تلویزیون به هواداران بدون بلیت توصیه کردند که به ورزشگاه نیایند. باشگاهها، مقامات محلی و پلیس به جای اولویت دادن به ایمنی جمعیت، نقشها و مسئولیتهای خود را از «منشور اوباشگری» میدیدند.
جمعیت در جایگاه لپینگز لین به داخل زمین سرازیر شد، جایی که بسیاری از هواداران مجروح و آسیبدیده که برای نجات خود بالا رفته بودند، تجمع کردند.
بازیکنان فوتبال هر دو تیم به رختکنهای مربوطه هدایت شدند و به آنها گفته شد که مسابقه ۳۰ دقیقه به تعویق خواهد افتاد.
پروتکل توافق شده برای خدمات آمبولانس متروپولیتن یورکشایر جنوبی (SYMAS) این بود که آمبولانسها باید در ورودی سالن ورزشی، که نقطه پذیرش مصدومان یا CRP نامیده میشد، صف بکشند.
سیستم انتقال مجروحان از هر نقطه در ورزشگاه به CRP مستلزم آن بود که اعلامیهای رسمی توسط مسئولان صادر شود تا اجرایی گردد. از آنجا که این اعلامیه بلافاصله انجام نشد، سردرگمی بر کسانی که سعی در ارائه کمک در زمین داشتند، حاکم شد. این سردرگمی به نیروهای امدادی که در آمبولانسها در CRP منتظر بودند نیز سرایت کرد، مکانی که به سرعت به یک پارکینگ آمبولانس تبدیل شد. برخی از خدمه در ترک وسایل نقلیه خود تردید داشتند و مطمئن نبودند که آیا بیماران به سمت آنها میآیند یا برعکس.
در مجموع ۴۲ آمبولانس به ورزشگاه رسیدند. از این تعداد، دو آمبولانس خودسرانه موفق شدند راه خود را به داخل زمین باز کنند - در حالی که سومین آمبولانس به دستور معاون عملیات آمبولانس (DCAO) هاپکینز، که احساس میکرد حضور آن ممکن است نگرانیهای جمعیت را کاهش دهد، وارد زمین شد. ۳۹ آمبولانس باقیمانده در مجموع توانستند حدود ۱۴۹ نفر را برای درمان به بیمارستان نورترن جنرال، بیمارستان رویال هالامشایر یا بیمارستان بارنزلی منتقل کنند.
در مجموع ۹۶ نفر در نتیجه جراحات وارده در این فاجعه جان باختند. نود و چهار نفر، با سنی بین ۱۰ تا ۶۷ سال، در همان روز، یا در ورزشگاه، یا در آمبولانسها، یا اندکی پس از رسیدن به بیمارستان جان خود را از دست دادند. گزارش شده است که در مجموع ۷۶۶ نفر دچار جراحت شدند، اگرچه کمتر از نیمی از آنها نیاز به درمان بیمارستانی داشتند. به بازماندگانی که جراحات کمتری داشتند و در منطقه شفیلد زندگی نمیکردند، توصیه شد که برای درمان جراحات خود به بیمارستانهای نزدیکتر به محل سکونت خود مراجعه کنند.
تجمعات سازمانیافته دانشجویی در مقیاس کوچک در ۱۶ آوریل در شیآن و شانگهای آغاز شد.
نخستوزیر مارگارت تاچر و وزیر کشور داگلاس هرد روز پس از فاجعه از هیلزبورو بازدید کردند و با بازماندگان دیدار کردند.
ورزشگاه آنفیلد در روز یکشنبه باز شد تا هواداران بتوانند به قربانیان ادای احترام کنند.
در ۱۷ آوریل، دانشجویان دانشگاه علوم سیاسی و حقوق چین (CUPL) تاج گلی بزرگ برای بزرگداشت هو یائوبانگ ساختند. مراسم اهدای آن در ۱۷ آوریل برگزار شد و جمعیتی بیش از حد انتظار گرد هم آمدند. در ساعت ۵ بعدازظهر، ۵۰۰ دانشجوی CUPL به دروازه شرقی تالار بزرگ خلق، در نزدیکی میدان تیانآنمن، رسیدند تا برای هو سوگواری کنند. این تجمع شامل سخنرانانی از پیشینههای مختلف بود که سخنرانیهای عمومی در بزرگداشت هو و بحث درباره مشکلات اجتماعی ایراد کردند. با این حال، این تجمع بهزودی مانعی برای فعالیت تالار بزرگ تلقی شد، بنابراین پلیس تلاش کرد دانشجویان را به متفرق شدن ترغیب کند.
از شب ۱۷ آوریل، سه هزار دانشجوی دانشگاه پکن (PKU) از پردیس دانشگاه به سمت میدان تیانآنمن راهپیمایی کردند و بهزودی نزدیک به هزار دانشجو از دانشگاه چینهوا به آنها پیوستند. پس از رسیدن، آنها بهسرعت با کسانی که قبلاً در میدان جمع شده بودند، متحد شدند. با افزایش اندازه جمعیت، این تجمع بهتدریج به یک اعتراض تبدیل شد، زیرا دانشجویان شروع به تدوین فهرستی از درخواستها و پیشنهادات (هفت تقاضا) برای دولت کردند.
در روزهای بعد بیش از ۲۰۰ هزار نفر از «زیارتگاه» داخل ورزشگاه بازدید کردند.
در صبح ۱۸ آوریل، دانشجویان در میدان باقی ماندند. برخی در اطراف بنای یادبود قهرمانان خلق جمع شده، سرودهای میهنپرستانه میخواندند و به سخنرانیهای بداهه سازماندهندگان دانشجویی گوش میدادند، و برخی دیگر در تالار بزرگ خلق گرد هم آمده بودند. در همین حال، چند هزار دانشجو در دروازه شینهوا، ورودی ژونگنانهای، مقر رهبری حزب، تجمع کردند و خواستار گفتگو با رهبران شدند. پلیس مانع ورود دانشجویان به محوطه شد. سپس دانشجویان دست به تحصن زدند.
در ماه آوریل، هپبورن به همراه ولدرز به عنوان بخشی از ماموریتی به نام «عملیات خط زندگی» از سودان بازدید کرد. به دلیل جنگ داخلی، ارسال غذا توسط آژانسهای امدادی قطع شده بود. هدف این ماموریت رساندن غذا به جنوب سودان بود. هپبورن گفت: «من تنها یک حقیقت آشکار را دیدم: اینها بلایای طبیعی نیستند، بلکه فجایع انسانی هستند که تنها یک راه حل انسانی برای آنها وجود دارد – صلح.»
تا ساعت ۱:۳۰ بامداد آن شب، یک دونده زن در منطقه نورث وودز پارک پیدا نشد. او حدود ۳۰۰ فوت به سمت شمال از مسیر معروف به تقاطع خیابان ۱۰۲ کشیده شده بود؛ مسیر کشیده شدن پاهایش روی چمن چنان واضح بود که میشد از آن عکس گرفت. عرض آن ۱۸ اینچ بود. هیچ اثری از رد پای چندین مهاجم در چمن وجود نداشت. او به طرز وحشیانهای مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و دچار خونریزی شدید و شکستگی جمجمه شده بود؛ بعداً مشخص شد که به او تجاوز شده است.
تریشا میلی کمی قبل از ساعت ۹ شب برای دویدن معمولی به سنترال پارک رفته بود. هنگام دویدن در پارک، او را به زمین انداختند، نزدیک به ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) از جاده دور کردند و به شدت مورد حمله قرار دادند. به او تجاوز شد و تا حد مرگ کتک خورد. حدود چهار ساعت بعد در ساعت ۱:۳۰ بامداد، او برهنه، با دهان بسته و دستوپای بسته، پوشیده در گل و خون، در یک دره کمعمق در منطقهای جنگلی از پارک در حدود ۳۰۰ فوتی شمال مسیری به نام تقاطع خیابان ۱۰۲ پیدا شد. اولین پلیسی که او را دید گفت: «او به قدری بد کتک خورده بود که تا به حال کسی را به این وضعیت ندیده بودم. انگار شکنجه شده بود.»
در ساعت ۹ شب ۱۹ آوریل ۱۹۸۹، گروهی متشکل از حدود ۳۰ تا ۳۲ نوجوان که در ایست هارلم زندگی میکردند، از ورودی هارلم، نزدیک سنترال پارک شمالی، وارد سنترال پارک منهتن شدند. برخی از اعضای این گروه چندین حمله، ضرب و شتم و سرقت علیه افرادی که در شمالیترین بخش پارک و نزدیک مخزن آب پیادهروی، دوچرخهسواری یا میدویدند انجام دادند و قربانیان شروع به گزارش حوادث به پلیس کردند. در نورث وودز، بین خیابانهای ۱۰۵ و ۱۰۲، گزارش شد که آنها به چندین دوچرخهسوار حمله کرده، به یک تاکسی سنگ پرتاب کرده و به یک عابر پیاده حمله کردهاند که پس از سرقت غذا و آبجویش، او را بیهوش رها کردند. نوجوانان بین ساعت ۹ تا ۱۰ شب در امتداد ایست درایو پارک و مسیر عرضی خیابان ۹۷ به سمت جنوب پرسه میزدند.
مایکل وینا، دوچرخهسوار مسابقهای که حدود ساعت ۹:۰۵ شب توسط گروه مورد آزار قرار گرفت و یکی از آنها سعی کرد به او مشت بزند. آنتونیو دیاز، مرد ۵۲ سالهای که در نزدیکی خیابان ۱۰۵ در پارک قدم میزد، حدود ساعت ۹:۱۵ شب توسط نوجوانان به زمین انداخته شد و آنها کیسه غذا و بطری آبجوی او را دزدیدند. او بیهوش رها شد اما به زودی توسط یک پلیس پیدا شد. جرالد مالون و پاتریشیا دین، که سوار بر دوچرخه دو نفره بودند، حدود ساعت ۹:۱۵ شب در ایست درایو در جنوب خیابان ۱۰۲ توسط پسرانی که سعی داشتند آنها را متوقف کرده و دین را بگیرند، مورد حمله قرار گرفتند؛ این زوج پس از رسیدن به یک باجه تلفن با پلیس تماس گرفتند.
دیوید لوئیس، بانکدار، که حدود ساعت ۹:۲۵ تا ۹:۴۰ مورد حمله و سرقت قرار گرفت رابرت گارنر، که حدود ساعت ۹:۳۰ شب مورد حمله قرار گرفت دیوید گود، که حدود ساعت ۹:۴۷ شب مورد حمله قرار گرفت جان لافلین، معلم ۴۰ ساله، که حدود ساعت ۹:۴۰ تا ۹:۵۰ شب در نزدیکی مخزن آب به شدت مورد ضرب و شتم و لگد قرار گرفت و بیهوش رها شد. همچنین یک واکمن و اقلام دیگر او به سرقت رفت.
پلیس در ساعت ۹:۳۰ شب اعزام شد و با اسکوتر و خودروهای بدون علامت پاسخ داد. در طول شب، آنها حدود ۲۰ نوجوان را دستگیر کردند. آنها ریموند سانتانا، ۱۴ ساله؛ و کوین ریچاردسون، ۱۴ ساله؛ را به همراه سه نوجوان دیگر در حدود ساعت ۱۰:۱۵ شب در سنترال پارک غربی و خیابان ۱۰۲ بازداشت کردند. استیون لوپز، ۱۴ ساله، در عرض یک ساعت پس از اولین گزارش حملات به پلیس، با این گروه دستگیر شد. او نیز مورد بازجویی قرار گرفت.
حداقل بخشی از گروه به سمت جنوب به منطقه اطراف مخزن آب رفتند، جایی که چهار مرد در حال دویدن توسط چندین جوان مورد حمله قرار گرفتند. در میان قربانیان جان لافلین، معلم ۴۰ ساله مدرسه بود که بین ساعت ۹:۴۰ تا ۹:۵۰ به شدت مورد ضرب و شتم و سرقت قرار گرفت. او با لوله و چوب به سرش ضربه خورد که باعث شد برای لحظاتی بیهوش شود. در جلسه پیش از محاکمه در اکتبر ۱۹۸۹، یک افسر پلیس شهادت داد که وقتی لافلین پیدا شد، چنان خونریزی داشت که «انگار در سطل خون غوطهور شده بود».
در ۲۰ آوریل، اکثر دانشجویان متقاعد شده بودند که دروازه شینهوا را ترک کنند. برای متفرق کردن حدود ۲۰۰ دانشجویی که باقی مانده بودند، پلیس از باتوم استفاده کرد؛ درگیریهای جزئی گزارش شد. بسیاری از دانشجویان احساس کردند که پلیس با آنها بدرفتاری کرده است و شایعات مربوط به خشونت پلیس به سرعت پخش شد. این حادثه دانشجویان را در پردیس دانشگاه خشمگین کرد، جایی که کسانی که از نظر سیاسی فعال نبودند، تصمیم گرفتند به اعتراضات بپیوندند. همچنین در این تاریخ، گروهی از کارگران که خود را «فدراسیون خودمختار کارگران پکن» مینامیدند، دو اعلامیه در به چالش کشیدن رهبری مرکزی منتشر کردند.
نینتندو کنسول گیم بوی را در ۲۱ آوریل ۱۹۸۹ در ژاپن و در ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۹ در آمریکای شمالی عرضه کرد. مینورو آراکاوا، رئیس نینتندو آمریکا، معاملهای را برای همراه کردن بازی محبوب شخص ثالث «تتریس» با گیم بوی مدیریت کرد و این دو با هم به موفقیتی فوری دست یافتند.
پس از کشف او، پلیس شدت تلاش خود را برای شناسایی مظنونان این حمله افزایش داد و نوجوانان بیشتری را بازداشت کرد. هویت دونده تا حدود ۲۴ ساعت مشخص نشد و روزها طول کشید تا پلیس حرکات او در آن شب را بازسازی کند. تا زمان محاکمه سه مظنون اول در ژوئن ۱۹۹۰، نیویورک تایمز حمله به دونده را «یکی از پربازتابترین جنایات دهه ۱۹۸۰» توصیف کرد.
در ۲۱ آوریل، دانشجویان شروع به سازماندهی تحت لوای تشکلهای رسمی کردند.
در ۲۱ آوریل، بازرسان ارشد پلیس یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند تا اعلام کنند که حدود ۲۰ مظنون را در حملات به مجموعاً نه نفر در سنترال پارک در دو شب قبل دستگیر کردهاند و شروع به ارائه نظریه خود درباره حمله و تجاوز به دونده زن کردند. نام او به عنوان قربانی یک جنایت جنسی فاش نشد. پلیس اعلام کرد که گمان میرود تا ۱۲ جوان به دونده حمله کرده باشند.
مراسم تشییع جنازه دولتی هو در ۲۲ آوریل برگزار شد. در عصر ۲۱ آوریل، حدود ۱۰۰ هزار دانشجو با نادیده گرفتن دستورات مقامات شهرداری پکن مبنی بر بسته شدن میدان برای مراسم تشییع جنازه، به سمت میدان تیانآنمن راهپیمایی کردند. مراسم تشییع جنازه که در داخل تالار بزرگ خلق و با حضور رهبران برگزار شد، به صورت زنده برای دانشجویان پخش شد. ژائو زیانگ، دبیرکل حزب، سخنرانی مراسم ترحیم را ایراد کرد. به نظر میرسید مراسم با عجله برگزار شد و تنها ۴۰ دقیقه به طول انجامید، چرا که احساسات در میدان به شدت بالا گرفته بود. دانشجویان گریستند.
در ۲۲ آوریل، نزدیک غروب، شورشهای جدی در چانگشا و شیآن رخ داد. در شیآن، آتشسوزی توسط شورشیان باعث تخریب خودروها و خانهها شد و غارت در مغازههای نزدیک دروازه شیهوا در شهر اتفاق افتاد. در چانگشا، ۳۸ فروشگاه توسط غارتگران مورد هجوم قرار گرفت. بیش از ۳۵۰ نفر در هر دو شهر دستگیر شدند. در ووهان، دانشجویان دانشگاه تظاهراتی علیه دولت استانی سازماندهی کردند. با متشنجتر شدن وضعیت در سطح ملی، ژائو زیانگ جلسات متعددی را با کمیته دائمی دفتر سیاسی (PSC) برگزار کرد. ژائو بر سه نکته تأکید کرد: منصرف کردن دانشجویان از تظاهرات بیشتر و درخواست از آنها برای بازگشت به کلاسهای درس، استفاده از تمام اقدامات لازم برای مقابله با شورش، و ایجاد اشکال گفتگو با دانشجویان در سطوح مختلف دولتی.
در مه ۱۹۸۹، یک نسخه خیریه از آهنگ «Ferry Cross the Mersey» اثر گروه Gerry and the Pacemakers برای کمک به آسیبدیدگان منتشر شد. این آهنگ با حضور نوازندگان لیورپولی پل مککارتنی، گری مارسدن (از گروه Pacemakers)، هالی جانسون و گروه کریستینز اجرا شد و توسط استاک ایتکن واترمن تهیه گردید. این آهنگ در ۲۰ مه در رتبه ۱ جدول تکآهنگهای بریتانیا قرار گرفت و در مجموع سه هفته در صدر باقی ماند.
در ۲۳ آوریل، در جلسهای با حضور حدود ۴۰ دانشجو از ۲۱ دانشگاه، «فدراسیون خودمختار دانشجویان پکن» (که با نام اتحادیه نیز شناخته میشود) تشکیل شد. این فدراسیون، ژو یونگجون، دانشجوی دانشگاه علوم سیاسی و حقوق چین (CUPL) را به عنوان رئیس انتخاب کرد. وانگ دان و وورکایشی نیز به عنوان رهبران این جنبش ظهور کردند. سپس اتحادیه خواستار تحریم عمومی کلاسها در تمام دانشگاههای پکن شد. چنین سازمان مستقلی که خارج از حوزه قضایی حزب فعالیت میکرد، رهبری حزب را نگران کرد.
سفر ژائو به کره شمالی، لی پنگ را به عنوان مقام اجرایی موقت در پکن باقی گذاشت. در ۲۴ آوریل، لی پنگ و کمیته دائمی دفتر سیاسی (PSC) با لی شیمینگ، دبیر حزب پکن و چن شیتونگ، شهردار پکن دیدار کردند تا وضعیت میدان را ارزیابی کنند. مقامات شهرداری خواستار حل سریع بحران بودند و اعتراضات را به عنوان توطئهای برای سرنگونی نظام سیاسی چین و رهبران اصلی حزب، از جمله دنگ شیائوپینگ، توصیف کردند. در غیاب ژائو، کمیته دائمی دفتر سیاسی توافق کرد که باید اقدامات قاطعی علیه معترضان صورت گیرد.
در کلیسای جامع متروپولیتن لیورپول، مراسم عشای ربانی با حضور ۳۰۰۰ نفر توسط اسقف اعظم کاتولیک لیورپول، درک وارلاک، برگزار شد. اولین قرائت توسط بروس گرابلار، دروازهبان لیورپول، انجام شد.
ژاک ژرژ، رئیس یوفا، با توصیف هواداران لیورپول به عنوان «جانوران» جنجال به پا کرد و به اشتباه پیشنهاد کرد که اوباشگری عامل این فاجعه بوده است، فاجعهای که کمتر از چهار سال پس از فاجعه ورزشگاه هیسل رخ داده بود. اظهارات او منجر به درخواست باشگاه لیورپول برای استعفای وی شد، اما او پس از اینکه متوجه شد اوباشگری عامل این حادثه نبوده است، عذرخواهی کرد.
در صبح ۲۵ آوریل، رئیسجمهور یانگ شانگکون و نخستوزیر لی پنگ با دنگ در محل اقامت او دیدار کردند. دنگ از موضع سختگیرانه حمایت کرد و گفت که باید یک «هشدار» مناسب از طریق رسانههای جمعی برای جلوگیری از تظاهرات بیشتر منتشر شود. این جلسه اولین ارزیابی رسمی رهبری از اعتراضات را به طور قاطع تثبیت کرد و بر این نکته تأکید داشت که دنگ «حرف آخر» را در مسائل مهم میزند.
گردباد دولتپور-ساتوریا در ۲۶ آوریل ۱۹۸۹ در منطقه مانیکگانج، بنگلادش رخ داد. این مرگبارترین گردباد در تاریخ بنگلادش بود. عدم قطعیت زیادی در مورد تعداد کشتهشدگان وجود دارد، اما برآوردها نشان میدهد که این فاجعهبار بوده و حدود ۱,۳۰۰ نفر را کشته است که آن را به مرگبارترین گردباد در تاریخ تبدیل میکند.
در ۲۷ آوریل، حدود ۵۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ دانشجو از تمام دانشگاههای پکن که توسط اتحادیه سازماندهی شده بودند، در خیابانهای پایتخت به سمت میدان تیانآنمن راهپیمایی کردند، خطوط ایجاد شده توسط پلیس را شکستند و در طول مسیر، بهویژه از سوی کارگران کارخانهها، حمایت گسترده مردمی دریافت کردند.
لحن دولت با بازگشت ژائو زیانگ از پیونگیانگ در ۳۰ آوریل و از سرگیری اختیارات اجراییاش، بهطور فزایندهای آشتیجویانه شد. از نظر ژائو، رویکرد تندروانه کارساز نبود و امتیاز دادن تنها جایگزین ممکن بود. ژائو درخواست کرد که مطبوعات برای گزارش مثبت از جنبش آزاد شوند و در ۳ تا ۴ مه دو سخنرانی همدلانه ایراد کرد.
ایرانیها از ترکیبی از تاکتیکهای نیمهچریکی و نفوذی در کوهستانهای کردستان به همراه پیشمرگهها استفاده کردند. در جریان عملیات کربلای ۹ در اوایل آوریل، ایران مناطقی را در نزدیکی سلیمانیه تصرف کرد که منجر به یک ضدحمله شدید با گاز سمی شد و در جریان عملیات کربلای ۱۰، ایران در نزدیکی همان منطقه حمله کرد و قلمرو بیشتری را به تصرف درآورد.
در ۷ آوریل ۱۹۸۹، نیروهای شوروی و نفربرهای زرهی پس از تظاهرات بیش از ۱۰۰ هزار نفر در مقابل مقر حزب کمونیست با بنرهایی که خواستار جدایی گرجستان از اتحاد جماهیر شوروی و ادغام کامل آبخازیا در گرجستان بودند، به تفلیس اعزام شدند.
در ۹ آوریل ۱۹۸۹، نیروها به تظاهرکنندگان حمله کردند؛ حدود ۲۰ نفر کشته و بیش از ۲۰۰ نفر زخمی شدند. این رویداد سیاست گرجستان را رادیکال کرد و بسیاری را به این نتیجه رساند که استقلال بر ادامه حکومت شوروی ترجیح دارد.
در آوریل ۱۹۸۹، ۱۴ هوادار محکوم و به سه سال حبس محکوم شدند که نیمی از آن به مدت پنج سال تعلیق شد و به آنها اجازه داد به بریتانیا بازگردند.
هنگامی که دروازهها باز شدند، هزاران هوادار وارد تونل باریکی شدند که از پشت سکوها به دو جایگاه مرکزی بیش از حد شلوغ (جایگاههای ۳ و ۴) منتهی میشد و فشار را در جلو ایجاد کرد. صدها نفر توسط وزن جمعیتی که پشت سرشان بود، به یکدیگر و به حصارها فشرده شدند.
تجمعات کوچک و خودجوش برای سوگواری هو از ۱۵ آوریل در اطراف بنای یادبود قهرمانان خلق در میدان تیانآنمن آغاز شد. در همان روز، بسیاری از دانشجویان دانشگاه پکن (PKU) و دانشگاه تسینگهوا یادمانهایی برپا کردند و به صورت پراکنده به تجمع در میدان تیانآنمن پیوستند.
هنگامی که هو یائوبانگ در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ به طور ناگهانی بر اثر حمله قلبی درگذشت، دانشجویان واکنش شدیدی نشان دادند؛ اکثر آنها معتقد بودند که مرگ او با استعفای اجباریاش مرتبط بوده است. مرگ هو انگیزه اولیه را برای تجمع دانشجویان در تعداد زیاد فراهم کرد.
از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۷، هنگ کنگ شاهد مهاجرت گسترده به کشورهای خارجی بود، بهویژه در پی سرکوب میدان تیانآنمن در سال ۱۹۸۹، که در آن بیش از یک میلیون هنگ کنگی برای حمایت از دانشجویان معترض در پکن به خیابانها آمدند. حادثه تیانآنمن در سال ۱۹۸۹ احساسات ضد پکن را تقویت کرد و همچنین منجر به ظهور جنبش دموکراسیخواه محلی شد که خواستار سرعت بخشیدن به دموکراتیزاسیون قبل و بعد از سال ۱۹۹۷ بود.
همانطور که در مسابقات داخلی انگلستان مرسوم است، هواداران تیمهای رقیب از هم جدا شدند. هواداران ناتینگهام فارست در جایگاههای جنوبی و اسپایون کوپ در انتهای شرقی مستقر شدند که ظرفیت ترکیبی ۲۹۸۰۰ نفر را داشت و از طریق ۶۰ گیت ورودی که در دو طرف زمین قرار داشتند، قابل دسترسی بود. هواداران لیورپول در انتهای شمالی و غربی (لپینگز لین) با ظرفیت ۲۴۲۵۶ نفر مستقر شدند که از طریق ۲۳ گیت ورودی از یک محوطه باریک قابل دسترسی بود. گیتهای شماره ۱ تا ۱۰، در مجموع ۱۰ گیت، دسترسی به ۹۷۰۰ صندلی در جایگاه شمالی را فراهم میکردند؛ ۶ گیت دیگر دسترسی به ۴۴۵۶ صندلی در طبقه بالای جایگاه غربی را ممکن میساختند. در نهایت، ۷ گیت (با حروف A تا G) دسترسی به ۱۰۱۰۰ جایگاه ایستاده در طبقه پایین جایگاه غربی را فراهم میکردند. اگرچه لیورپول هواداران بیشتری داشت، اما ناتینگهام فارست جایگاه بزرگتری را به خود اختصاص داد تا از تلاقی مسیرهای هواداران رقیب جلوگیری شود. در نتیجه چیدمان ورزشگاه و سیاست جداسازی، گیتهایی که معمولاً برای ورود به جایگاه شمالی از سمت شرق استفاده میشدند، مسدود بودند و تمام هواداران لیورپول مجبور بودند به یک ورودی واحد در لپینگز لین هجوم ببرند. در روز مسابقه، رادیو و تلویزیون به هواداران بدون بلیت توصیه کردند که به ورزشگاه نیایند. باشگاهها، مقامات محلی و پلیس به جای اولویت دادن به ایمنی جمعیت، نقشها و مسئولیتهای خود را از «منشور اوباشگری» میدیدند.
جمعیت در جایگاه لپینگز لین به داخل زمین سرازیر شد، جایی که بسیاری از هواداران مجروح و آسیبدیده که برای نجات خود بالا رفته بودند، تجمع کردند.
بازیکنان فوتبال هر دو تیم به رختکنهای مربوطه هدایت شدند و به آنها گفته شد که مسابقه ۳۰ دقیقه به تعویق خواهد افتاد.
پروتکل توافق شده برای خدمات آمبولانس متروپولیتن یورکشایر جنوبی (SYMAS) این بود که آمبولانسها باید در ورودی سالن ورزشی، که نقطه پذیرش مصدومان یا CRP نامیده میشد، صف بکشند.
سیستم انتقال مجروحان از هر نقطه در ورزشگاه به CRP مستلزم آن بود که اعلامیهای رسمی توسط مسئولان صادر شود تا اجرایی گردد. از آنجا که این اعلامیه بلافاصله انجام نشد، سردرگمی بر کسانی که سعی در ارائه کمک در زمین داشتند، حاکم شد. این سردرگمی به نیروهای امدادی که در آمبولانسها در CRP منتظر بودند نیز سرایت کرد، مکانی که به سرعت به یک پارکینگ آمبولانس تبدیل شد. برخی از خدمه در ترک وسایل نقلیه خود تردید داشتند و مطمئن نبودند که آیا بیماران به سمت آنها میآیند یا برعکس.
در مجموع ۴۲ آمبولانس به ورزشگاه رسیدند. از این تعداد، دو آمبولانس خودسرانه موفق شدند راه خود را به داخل زمین باز کنند - در حالی که سومین آمبولانس به دستور معاون عملیات آمبولانس (DCAO) هاپکینز، که احساس میکرد حضور آن ممکن است نگرانیهای جمعیت را کاهش دهد، وارد زمین شد. ۳۹ آمبولانس باقیمانده در مجموع توانستند حدود ۱۴۹ نفر را برای درمان به بیمارستان نورترن جنرال، بیمارستان رویال هالامشایر یا بیمارستان بارنزلی منتقل کنند.
در مجموع ۹۶ نفر در نتیجه جراحات وارده در این فاجعه جان باختند. نود و چهار نفر، با سنی بین ۱۰ تا ۶۷ سال، در همان روز، یا در ورزشگاه، یا در آمبولانسها، یا اندکی پس از رسیدن به بیمارستان جان خود را از دست دادند. گزارش شده است که در مجموع ۷۶۶ نفر دچار جراحت شدند، اگرچه کمتر از نیمی از آنها نیاز به درمان بیمارستانی داشتند. به بازماندگانی که جراحات کمتری داشتند و در منطقه شفیلد زندگی نمیکردند، توصیه شد که برای درمان جراحات خود به بیمارستانهای نزدیکتر به محل سکونت خود مراجعه کنند.
تجمعات سازمانیافته دانشجویی در مقیاس کوچک در ۱۶ آوریل در شیآن و شانگهای آغاز شد.
نخستوزیر مارگارت تاچر و وزیر کشور داگلاس هرد روز پس از فاجعه از هیلزبورو بازدید کردند و با بازماندگان دیدار کردند.
ورزشگاه آنفیلد در روز یکشنبه باز شد تا هواداران بتوانند به قربانیان ادای احترام کنند.
در ۱۷ آوریل، دانشجویان دانشگاه علوم سیاسی و حقوق چین (CUPL) تاج گلی بزرگ برای بزرگداشت هو یائوبانگ ساختند. مراسم اهدای آن در ۱۷ آوریل برگزار شد و جمعیتی بیش از حد انتظار گرد هم آمدند. در ساعت ۵ بعدازظهر، ۵۰۰ دانشجوی CUPL به دروازه شرقی تالار بزرگ خلق، در نزدیکی میدان تیانآنمن، رسیدند تا برای هو سوگواری کنند. این تجمع شامل سخنرانانی از پیشینههای مختلف بود که سخنرانیهای عمومی در بزرگداشت هو و بحث درباره مشکلات اجتماعی ایراد کردند. با این حال، این تجمع بهزودی مانعی برای فعالیت تالار بزرگ تلقی شد، بنابراین پلیس تلاش کرد دانشجویان را به متفرق شدن ترغیب کند.
از شب ۱۷ آوریل، سه هزار دانشجوی دانشگاه پکن (PKU) از پردیس دانشگاه به سمت میدان تیانآنمن راهپیمایی کردند و بهزودی نزدیک به هزار دانشجو از دانشگاه چینهوا به آنها پیوستند. پس از رسیدن، آنها بهسرعت با کسانی که قبلاً در میدان جمع شده بودند، متحد شدند. با افزایش اندازه جمعیت، این تجمع بهتدریج به یک اعتراض تبدیل شد، زیرا دانشجویان شروع به تدوین فهرستی از درخواستها و پیشنهادات (هفت تقاضا) برای دولت کردند.
در روزهای بعد بیش از ۲۰۰ هزار نفر از «زیارتگاه» داخل ورزشگاه بازدید کردند.
در صبح ۱۸ آوریل، دانشجویان در میدان باقی ماندند. برخی در اطراف بنای یادبود قهرمانان خلق جمع شده، سرودهای میهنپرستانه میخواندند و به سخنرانیهای بداهه سازماندهندگان دانشجویی گوش میدادند، و برخی دیگر در تالار بزرگ خلق گرد هم آمده بودند. در همین حال، چند هزار دانشجو در دروازه شینهوا، ورودی ژونگنانهای، مقر رهبری حزب، تجمع کردند و خواستار گفتگو با رهبران شدند. پلیس مانع ورود دانشجویان به محوطه شد. سپس دانشجویان دست به تحصن زدند.
در ماه آوریل، هپبورن به همراه ولدرز به عنوان بخشی از ماموریتی به نام «عملیات خط زندگی» از سودان بازدید کرد. به دلیل جنگ داخلی، ارسال غذا توسط آژانسهای امدادی قطع شده بود. هدف این ماموریت رساندن غذا به جنوب سودان بود. هپبورن گفت: «من تنها یک حقیقت آشکار را دیدم: اینها بلایای طبیعی نیستند، بلکه فجایع انسانی هستند که تنها یک راه حل انسانی برای آنها وجود دارد – صلح.»
تا ساعت ۱:۳۰ بامداد آن شب، یک دونده زن در منطقه نورث وودز پارک پیدا نشد. او حدود ۳۰۰ فوت به سمت شمال از مسیر معروف به تقاطع خیابان ۱۰۲ کشیده شده بود؛ مسیر کشیده شدن پاهایش روی چمن چنان واضح بود که میشد از آن عکس گرفت. عرض آن ۱۸ اینچ بود. هیچ اثری از رد پای چندین مهاجم در چمن وجود نداشت. او به طرز وحشیانهای مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و دچار خونریزی شدید و شکستگی جمجمه شده بود؛ بعداً مشخص شد که به او تجاوز شده است.
تریشا میلی کمی قبل از ساعت ۹ شب برای دویدن معمولی به سنترال پارک رفته بود. هنگام دویدن در پارک، او را به زمین انداختند، نزدیک به ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) از جاده دور کردند و به شدت مورد حمله قرار دادند. به او تجاوز شد و تا حد مرگ کتک خورد. حدود چهار ساعت بعد در ساعت ۱:۳۰ بامداد، او برهنه، با دهان بسته و دستوپای بسته، پوشیده در گل و خون، در یک دره کمعمق در منطقهای جنگلی از پارک در حدود ۳۰۰ فوتی شمال مسیری به نام تقاطع خیابان ۱۰۲ پیدا شد. اولین پلیسی که او را دید گفت: «او به قدری بد کتک خورده بود که تا به حال کسی را به این وضعیت ندیده بودم. انگار شکنجه شده بود.»
در ساعت ۹ شب ۱۹ آوریل ۱۹۸۹، گروهی متشکل از حدود ۳۰ تا ۳۲ نوجوان که در ایست هارلم زندگی میکردند، از ورودی هارلم، نزدیک سنترال پارک شمالی، وارد سنترال پارک منهتن شدند. برخی از اعضای این گروه چندین حمله، ضرب و شتم و سرقت علیه افرادی که در شمالیترین بخش پارک و نزدیک مخزن آب پیادهروی، دوچرخهسواری یا میدویدند انجام دادند و قربانیان شروع به گزارش حوادث به پلیس کردند. در نورث وودز، بین خیابانهای ۱۰۵ و ۱۰۲، گزارش شد که آنها به چندین دوچرخهسوار حمله کرده، به یک تاکسی سنگ پرتاب کرده و به یک عابر پیاده حمله کردهاند که پس از سرقت غذا و آبجویش، او را بیهوش رها کردند. نوجوانان بین ساعت ۹ تا ۱۰ شب در امتداد ایست درایو پارک و مسیر عرضی خیابان ۹۷ به سمت جنوب پرسه میزدند.
مایکل وینا، دوچرخهسوار مسابقهای که حدود ساعت ۹:۰۵ شب توسط گروه مورد آزار قرار گرفت و یکی از آنها سعی کرد به او مشت بزند. آنتونیو دیاز، مرد ۵۲ سالهای که در نزدیکی خیابان ۱۰۵ در پارک قدم میزد، حدود ساعت ۹:۱۵ شب توسط نوجوانان به زمین انداخته شد و آنها کیسه غذا و بطری آبجوی او را دزدیدند. او بیهوش رها شد اما به زودی توسط یک پلیس پیدا شد. جرالد مالون و پاتریشیا دین، که سوار بر دوچرخه دو نفره بودند، حدود ساعت ۹:۱۵ شب در ایست درایو در جنوب خیابان ۱۰۲ توسط پسرانی که سعی داشتند آنها را متوقف کرده و دین را بگیرند، مورد حمله قرار گرفتند؛ این زوج پس از رسیدن به یک باجه تلفن با پلیس تماس گرفتند.
دیوید لوئیس، بانکدار، که حدود ساعت ۹:۲۵ تا ۹:۴۰ مورد حمله و سرقت قرار گرفت رابرت گارنر، که حدود ساعت ۹:۳۰ شب مورد حمله قرار گرفت دیوید گود، که حدود ساعت ۹:۴۷ شب مورد حمله قرار گرفت جان لافلین، معلم ۴۰ ساله، که حدود ساعت ۹:۴۰ تا ۹:۵۰ شب در نزدیکی مخزن آب به شدت مورد ضرب و شتم و لگد قرار گرفت و بیهوش رها شد. همچنین یک واکمن و اقلام دیگر او به سرقت رفت.
پلیس در ساعت ۹:۳۰ شب اعزام شد و با اسکوتر و خودروهای بدون علامت پاسخ داد. در طول شب، آنها حدود ۲۰ نوجوان را دستگیر کردند. آنها ریموند سانتانا، ۱۴ ساله؛ و کوین ریچاردسون، ۱۴ ساله؛ را به همراه سه نوجوان دیگر در حدود ساعت ۱۰:۱۵ شب در سنترال پارک غربی و خیابان ۱۰۲ بازداشت کردند. استیون لوپز، ۱۴ ساله، در عرض یک ساعت پس از اولین گزارش حملات به پلیس، با این گروه دستگیر شد. او نیز مورد بازجویی قرار گرفت.
حداقل بخشی از گروه به سمت جنوب به منطقه اطراف مخزن آب رفتند، جایی که چهار مرد در حال دویدن توسط چندین جوان مورد حمله قرار گرفتند. در میان قربانیان جان لافلین، معلم ۴۰ ساله مدرسه بود که بین ساعت ۹:۴۰ تا ۹:۵۰ به شدت مورد ضرب و شتم و سرقت قرار گرفت. او با لوله و چوب به سرش ضربه خورد که باعث شد برای لحظاتی بیهوش شود. در جلسه پیش از محاکمه در اکتبر ۱۹۸۹، یک افسر پلیس شهادت داد که وقتی لافلین پیدا شد، چنان خونریزی داشت که «انگار در سطل خون غوطهور شده بود».
در ۲۰ آوریل، اکثر دانشجویان متقاعد شده بودند که دروازه شینهوا را ترک کنند. برای متفرق کردن حدود ۲۰۰ دانشجویی که باقی مانده بودند، پلیس از باتوم استفاده کرد؛ درگیریهای جزئی گزارش شد. بسیاری از دانشجویان احساس کردند که پلیس با آنها بدرفتاری کرده است و شایعات مربوط به خشونت پلیس به سرعت پخش شد. این حادثه دانشجویان را در پردیس دانشگاه خشمگین کرد، جایی که کسانی که از نظر سیاسی فعال نبودند، تصمیم گرفتند به اعتراضات بپیوندند. همچنین در این تاریخ، گروهی از کارگران که خود را «فدراسیون خودمختار کارگران پکن» مینامیدند، دو اعلامیه در به چالش کشیدن رهبری مرکزی منتشر کردند.
نینتندو کنسول گیم بوی را در ۲۱ آوریل ۱۹۸۹ در ژاپن و در ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۹ در آمریکای شمالی عرضه کرد. مینورو آراکاوا، رئیس نینتندو آمریکا، معاملهای را برای همراه کردن بازی محبوب شخص ثالث «تتریس» با گیم بوی مدیریت کرد و این دو با هم به موفقیتی فوری دست یافتند.
پس از کشف او، پلیس شدت تلاش خود را برای شناسایی مظنونان این حمله افزایش داد و نوجوانان بیشتری را بازداشت کرد. هویت دونده تا حدود ۲۴ ساعت مشخص نشد و روزها طول کشید تا پلیس حرکات او در آن شب را بازسازی کند. تا زمان محاکمه سه مظنون اول در ژوئن ۱۹۹۰، نیویورک تایمز حمله به دونده را «یکی از پربازتابترین جنایات دهه ۱۹۸۰» توصیف کرد.
در ۲۱ آوریل، دانشجویان شروع به سازماندهی تحت لوای تشکلهای رسمی کردند.
در ۲۱ آوریل، بازرسان ارشد پلیس یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند تا اعلام کنند که حدود ۲۰ مظنون را در حملات به مجموعاً نه نفر در سنترال پارک در دو شب قبل دستگیر کردهاند و شروع به ارائه نظریه خود درباره حمله و تجاوز به دونده زن کردند. نام او به عنوان قربانی یک جنایت جنسی فاش نشد. پلیس اعلام کرد که گمان میرود تا ۱۲ جوان به دونده حمله کرده باشند.
مراسم تشییع جنازه دولتی هو در ۲۲ آوریل برگزار شد. در عصر ۲۱ آوریل، حدود ۱۰۰ هزار دانشجو با نادیده گرفتن دستورات مقامات شهرداری پکن مبنی بر بسته شدن میدان برای مراسم تشییع جنازه، به سمت میدان تیانآنمن راهپیمایی کردند. مراسم تشییع جنازه که در داخل تالار بزرگ خلق و با حضور رهبران برگزار شد، به صورت زنده برای دانشجویان پخش شد. ژائو زیانگ، دبیرکل حزب، سخنرانی مراسم ترحیم را ایراد کرد. به نظر میرسید مراسم با عجله برگزار شد و تنها ۴۰ دقیقه به طول انجامید، چرا که احساسات در میدان به شدت بالا گرفته بود. دانشجویان گریستند.
در ۲۲ آوریل، نزدیک غروب، شورشهای جدی در چانگشا و شیآن رخ داد. در شیآن، آتشسوزی توسط شورشیان باعث تخریب خودروها و خانهها شد و غارت در مغازههای نزدیک دروازه شیهوا در شهر اتفاق افتاد. در چانگشا، ۳۸ فروشگاه توسط غارتگران مورد هجوم قرار گرفت. بیش از ۳۵۰ نفر در هر دو شهر دستگیر شدند. در ووهان، دانشجویان دانشگاه تظاهراتی علیه دولت استانی سازماندهی کردند. با متشنجتر شدن وضعیت در سطح ملی، ژائو زیانگ جلسات متعددی را با کمیته دائمی دفتر سیاسی (PSC) برگزار کرد. ژائو بر سه نکته تأکید کرد: منصرف کردن دانشجویان از تظاهرات بیشتر و درخواست از آنها برای بازگشت به کلاسهای درس، استفاده از تمام اقدامات لازم برای مقابله با شورش، و ایجاد اشکال گفتگو با دانشجویان در سطوح مختلف دولتی.
در مه ۱۹۸۹، یک نسخه خیریه از آهنگ «Ferry Cross the Mersey» اثر گروه Gerry and the Pacemakers برای کمک به آسیبدیدگان منتشر شد. این آهنگ با حضور نوازندگان لیورپولی پل مککارتنی، گری مارسدن (از گروه Pacemakers)، هالی جانسون و گروه کریستینز اجرا شد و توسط استاک ایتکن واترمن تهیه گردید. این آهنگ در ۲۰ مه در رتبه ۱ جدول تکآهنگهای بریتانیا قرار گرفت و در مجموع سه هفته در صدر باقی ماند.
در ۲۳ آوریل، در جلسهای با حضور حدود ۴۰ دانشجو از ۲۱ دانشگاه، «فدراسیون خودمختار دانشجویان پکن» (که با نام اتحادیه نیز شناخته میشود) تشکیل شد. این فدراسیون، ژو یونگجون، دانشجوی دانشگاه علوم سیاسی و حقوق چین (CUPL) را به عنوان رئیس انتخاب کرد. وانگ دان و وورکایشی نیز به عنوان رهبران این جنبش ظهور کردند. سپس اتحادیه خواستار تحریم عمومی کلاسها در تمام دانشگاههای پکن شد. چنین سازمان مستقلی که خارج از حوزه قضایی حزب فعالیت میکرد، رهبری حزب را نگران کرد.
سفر ژائو به کره شمالی، لی پنگ را به عنوان مقام اجرایی موقت در پکن باقی گذاشت. در ۲۴ آوریل، لی پنگ و کمیته دائمی دفتر سیاسی (PSC) با لی شیمینگ، دبیر حزب پکن و چن شیتونگ، شهردار پکن دیدار کردند تا وضعیت میدان را ارزیابی کنند. مقامات شهرداری خواستار حل سریع بحران بودند و اعتراضات را به عنوان توطئهای برای سرنگونی نظام سیاسی چین و رهبران اصلی حزب، از جمله دنگ شیائوپینگ، توصیف کردند. در غیاب ژائو، کمیته دائمی دفتر سیاسی توافق کرد که باید اقدامات قاطعی علیه معترضان صورت گیرد.
در کلیسای جامع متروپولیتن لیورپول، مراسم عشای ربانی با حضور ۳۰۰۰ نفر توسط اسقف اعظم کاتولیک لیورپول، درک وارلاک، برگزار شد. اولین قرائت توسط بروس گرابلار، دروازهبان لیورپول، انجام شد.
ژاک ژرژ، رئیس یوفا، با توصیف هواداران لیورپول به عنوان «جانوران» جنجال به پا کرد و به اشتباه پیشنهاد کرد که اوباشگری عامل این فاجعه بوده است، فاجعهای که کمتر از چهار سال پس از فاجعه ورزشگاه هیسل رخ داده بود. اظهارات او منجر به درخواست باشگاه لیورپول برای استعفای وی شد، اما او پس از اینکه متوجه شد اوباشگری عامل این حادثه نبوده است، عذرخواهی کرد.
در صبح ۲۵ آوریل، رئیسجمهور یانگ شانگکون و نخستوزیر لی پنگ با دنگ در محل اقامت او دیدار کردند. دنگ از موضع سختگیرانه حمایت کرد و گفت که باید یک «هشدار» مناسب از طریق رسانههای جمعی برای جلوگیری از تظاهرات بیشتر منتشر شود. این جلسه اولین ارزیابی رسمی رهبری از اعتراضات را به طور قاطع تثبیت کرد و بر این نکته تأکید داشت که دنگ «حرف آخر» را در مسائل مهم میزند.
گردباد دولتپور-ساتوریا در ۲۶ آوریل ۱۹۸۹ در منطقه مانیکگانج، بنگلادش رخ داد. این مرگبارترین گردباد در تاریخ بنگلادش بود. عدم قطعیت زیادی در مورد تعداد کشتهشدگان وجود دارد، اما برآوردها نشان میدهد که این فاجعهبار بوده و حدود ۱,۳۰۰ نفر را کشته است که آن را به مرگبارترین گردباد در تاریخ تبدیل میکند.
در ۲۷ آوریل، حدود ۵۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ دانشجو از تمام دانشگاههای پکن که توسط اتحادیه سازماندهی شده بودند، در خیابانهای پایتخت به سمت میدان تیانآنمن راهپیمایی کردند، خطوط ایجاد شده توسط پلیس را شکستند و در طول مسیر، بهویژه از سوی کارگران کارخانهها، حمایت گسترده مردمی دریافت کردند.
لحن دولت با بازگشت ژائو زیانگ از پیونگیانگ در ۳۰ آوریل و از سرگیری اختیارات اجراییاش، بهطور فزایندهای آشتیجویانه شد. از نظر ژائو، رویکرد تندروانه کارساز نبود و امتیاز دادن تنها جایگزین ممکن بود. ژائو درخواست کرد که مطبوعات برای گزارش مثبت از جنبش آزاد شوند و در ۳ تا ۴ مه دو سخنرانی همدلانه ایراد کرد.
