بررسی بهیادماندنیترین رویدادها November 1918 م.
منشأ نام «آنفولانزای اسپانیایی» به گسترش همهگیری از فرانسه به اسپانیا در نوامبر ۱۹۱۸ برمیگردد. اسپانیا در جنگ درگیر نبود، بیطرف مانده بود و سانسور زمان جنگ را اعمال نکرده بود. بنابراین، روزنامهها آزاد بودند که اثرات همهگیری، مانند بیماری شدید پادشاه آلفونسو سیزدهم را گزارش کنند و این داستانهای گسترده، تصور غلطی از اسپانیا به عنوان کشوری که بهطور ویژه آسیب دیده است، ایجاد کرد.
در شب ۲ تا ۳ نوامبر ۱۹۱۸ و با کمک احمد عزت پاشا، سه پاشا (که شامل محمد طلعت پاشا و اسماعیل انور پاشا، عاملان اصلی نسلکشی بودند) از امپراتوری عثمانی گریختند.
در نوامبر ۱۹۱۸، چهار روز پس از آتشبس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، چهارمین فرزند چرچیل، ماریگلد، متولد شد.
در ۳ نوامبر، ایتالیاییها از طریق دریا به تریسته حمله کردند. در همان روز، آتشبس ویلا جوستی امضا شد.
در ۵ نوامبر ۱۹۱۸، ارتش صربستان با کمک ارتش فرانسه از مرزهای جنوبی عبور کرد.
تا پایان خصومتها در نوامبر ۱۹۱۸، دریاسالار انریکو میلو خود را به عنوان فرماندار ایتالیا در دالماسی اعلام کرد.
تا ۷ نوامبر، انقلاب به مونیخ رسید و منجر به فرار پادشاه لودویگ سوم باواریا شد. حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان (MSPD) تصمیم گرفت از حمایت مردمی استفاده کرده و در صف مقدم جنبش قرار گیرد و خواستار کنارهگیری قیصر ویلهلم دوم شود.
در ۸ نوامبر، ارتش چکسلواکی از مرزهای شمالی عبور کرد.
در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، «جمهوری آلمان» توسط فیلیپ شیدمان، عضو حزب MSPD، در ساختمان رایشستاگ در برلین اعلام شد. این اقدام خشم فریدریش ابرت، رهبر MSPD را برانگیخت، زیرا او معتقد بود که مسئله سلطنت یا جمهوری باید توسط یک مجلس ملی تعیین شود.
در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، قیصر ویلهلم دوم که حمایت ارتش را از دست داده بود و با انقلاب در داخل کشور مواجه بود، مجبور به کنارهگیری از سلطنت و فرار از آلمان به هلند شد. قدرت به دولتی به رهبری فریدریش ابرت، رهبر حزب چپگرای سوسیال دموکرات، واگذار شد.
در ۱۰ نوامبر ۱۹۱۸، رومانی با استفاده از وضعیت متزلزل قدرتهای مرکزی، با اهدافی مشابه سال ۱۹۱۶، دوباره در کنار نیروهای متفق وارد جنگ شد. پادشاه فردیناند دستور بسیج ارتش رومانی را صادر کرد و به آن دستور داد با عبور از کوههای کارپات به ترانسیلوانیا حمله کند. پایان جنگ جهانی اول که به زودی رخ داد، به جنگ برای ارتش رومانی پایان نداد. اقدامات آن در سالهای ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ در جنگ مجارستان و رومانی ادامه یافت.
در جریان عملیاتهای دیگر در تهاجم موز-آرگون، گروهان ترومن از تیپ تانک جورج اس. پاتون پشتیبانی کرد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، برخی از آخرین شلیکهای جنگ را انجام داد. گروهان دی در دوران فرماندهی ترومن در فرانسه هیچ تلفاتی نداشت.
جنگ جهانی اول پایان یافت.
خصومتهای جنگ جهانی اول بین ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴ و ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ رخ داد که طی آن بیش از ۷۰ میلیون نیروی نظامی بسیج شدند. این جنگ با ۲۰ میلیون کشته نظامی و غیرنظامی به پایان رسید (بدون احتساب تلفات ناشی از همهگیری آنفولانزای اسپانیایی در سال ۱۹۱۸ که میلیونها نفر دیگر را به کام مرگ کشاند) و به یکی از بزرگترین و مرگبارترین جنگهای تاریخ تبدیل شد. وضعیت آلمان و قدرتهای مرکزی رو به وخامت گذاشت و آنها را وادار به درخواست صلح کرد.
اتریش-مجارستان در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ تسلیم شد.
در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، یک آتشبس توسط نمایندگان آلمان در کومپین امضا شد. این توافق عملاً عملیات نظامی بین متفقین و آلمان را پایان داد. این اقدام به معنای تسلیم آلمان بدون هیچ امتیازی از سوی متفقین بود؛ محاصره دریایی تا زمان توافق بر سر شرایط کامل صلح ادامه یافت.
از نوامبر ۱۹۱۸ تا ژانویه ۱۹۱۹، آلمان توسط «شورای نمایندگان خلق» به رهبری ابرت و هاسه اداره میشد.
اشغال راینلند پس از آتشبس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ با آلمان صورت گرفت. ارتشهای اشغالگر شامل نیروهای آمریکایی، بلژیکی، بریتانیایی و فرانسوی بودند.
پس از پایان جنگ جهانی اول، سربازان شروع به غیرنظامی شدن کردند؛ این امر باعث احیای آنفولانزا شد زیرا مردم روز آتشبس را جشن میگرفتند.
پس از پیمان بخارست در سال ۱۹۱۸، بخش عمده ارتش رومانی غیرفعال شد. تنها لشکرهای نهم و دهم پیادهنظام و لشکرهای اول و دوم سوارهنظام در قدرت کامل بودند. با این حال، آن واحدها درگیر حفاظت از بسارابی در برابر بلشویکهای روسیه شوروی بودند. لشکرهای اول، هفتم و هشتم وناتوری که در مولداوی مستقر بودند، اولین واحدهایی بودند که بسیج شدند. لشکر هشتم به بوکووینا و دو لشکر دیگر به ترانسیلوانیا فرستاده شدند. در ۱۳ نوامبر، لشکر هفتم در رودخانه پریسکانی در کارپات شرقی وارد ترانسیلوانیا شد. سپس لشکر اول در پالانکا، باکائو وارد ترانسیلوانیا شد.
در ۱۳ نوامبر، ارتش رومانی از مرزهای شرقی پادشاهی مجارستان عبور کرد.
در ۱۳ نوامبر، کارویی در بلگراد آتشبسی را با کشورهای متفق امضا کرد. این توافق اندازه ارتش مجارستان را به شش لشکر پیادهنظام و دو لشکر سوارهنظام محدود کرد. خطوط مرزی برای تعیین سرزمینی که باید تحت کنترل مجارستان باقی میماند، ترسیم شد.
این خطوط تا زمانی که مرزهای قطعی تعیین شوند، معتبر بودند. طبق شرایط آتشبس، نیروهای صرب و فرانسوی از جنوب پیشروی کردند و کنترل بانات و کرواسی را به دست گرفتند. چکسلواکی کنترل مجارستان شمالی و کارپات روتنی را به دست گرفت. نیروهای رومانیایی اجازه یافتند تا رود ماروش (مورش) پیشروی کنند. با این حال، در ۱۴ نوامبر، صربستان شهر پچ را اشغال کرد.
تا اواسط نوامبر ۱۹۱۸، ارتش ایتالیا تمام قلمرو ساحلی سابق اتریش را اشغال کرد و کنترل بخشی از دالماسی را که توسط پیمان لندن به ایتالیا تضمین شده بود، به دست گرفت.
در نوامبر، ایمی اشوود به عنوان دبیرکل UNIA انتخاب شد.
UNIA به سرعت رشد کرد و در مدت کمی بیش از ۱۸ ماه، دارای شعبی در ۲۵ ایالت آمریکا و همچنین بخشهایی در هند غربی، آمریکای مرکزی و غرب آفریقا بود.
سپس اشترزمان بدنه اصلی حزب ملی لیبرال قدیمی - شامل اکثر جناحهای مرکز و راست آن - را در حزب مردم آلمان گرد هم آورد و خود به عنوان رئیس آن انتخاب شد. بیشتر حمایت این حزب از طبقه متوسط و پروتستانهای طبقه بالا بود.
منشأ نام «آنفولانزای اسپانیایی» به گسترش همهگیری از فرانسه به اسپانیا در نوامبر ۱۹۱۸ برمیگردد. اسپانیا در جنگ درگیر نبود، بیطرف مانده بود و سانسور زمان جنگ را اعمال نکرده بود. بنابراین، روزنامهها آزاد بودند که اثرات همهگیری، مانند بیماری شدید پادشاه آلفونسو سیزدهم را گزارش کنند و این داستانهای گسترده، تصور غلطی از اسپانیا به عنوان کشوری که بهطور ویژه آسیب دیده است، ایجاد کرد.
در شب ۲ تا ۳ نوامبر ۱۹۱۸ و با کمک احمد عزت پاشا، سه پاشا (که شامل محمد طلعت پاشا و اسماعیل انور پاشا، عاملان اصلی نسلکشی بودند) از امپراتوری عثمانی گریختند.
در نوامبر ۱۹۱۸، چهار روز پس از آتشبس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، چهارمین فرزند چرچیل، ماریگلد، متولد شد.
در ۳ نوامبر، ایتالیاییها از طریق دریا به تریسته حمله کردند. در همان روز، آتشبس ویلا جوستی امضا شد.
در ۵ نوامبر ۱۹۱۸، ارتش صربستان با کمک ارتش فرانسه از مرزهای جنوبی عبور کرد.
تا پایان خصومتها در نوامبر ۱۹۱۸، دریاسالار انریکو میلو خود را به عنوان فرماندار ایتالیا در دالماسی اعلام کرد.
تا ۷ نوامبر، انقلاب به مونیخ رسید و منجر به فرار پادشاه لودویگ سوم باواریا شد. حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان (MSPD) تصمیم گرفت از حمایت مردمی استفاده کرده و در صف مقدم جنبش قرار گیرد و خواستار کنارهگیری قیصر ویلهلم دوم شود.
در ۸ نوامبر، ارتش چکسلواکی از مرزهای شمالی عبور کرد.
در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، «جمهوری آلمان» توسط فیلیپ شیدمان، عضو حزب MSPD، در ساختمان رایشستاگ در برلین اعلام شد. این اقدام خشم فریدریش ابرت، رهبر MSPD را برانگیخت، زیرا او معتقد بود که مسئله سلطنت یا جمهوری باید توسط یک مجلس ملی تعیین شود.
در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، قیصر ویلهلم دوم که حمایت ارتش را از دست داده بود و با انقلاب در داخل کشور مواجه بود، مجبور به کنارهگیری از سلطنت و فرار از آلمان به هلند شد. قدرت به دولتی به رهبری فریدریش ابرت، رهبر حزب چپگرای سوسیال دموکرات، واگذار شد.
در ۱۰ نوامبر ۱۹۱۸، رومانی با استفاده از وضعیت متزلزل قدرتهای مرکزی، با اهدافی مشابه سال ۱۹۱۶، دوباره در کنار نیروهای متفق وارد جنگ شد. پادشاه فردیناند دستور بسیج ارتش رومانی را صادر کرد و به آن دستور داد با عبور از کوههای کارپات به ترانسیلوانیا حمله کند. پایان جنگ جهانی اول که به زودی رخ داد، به جنگ برای ارتش رومانی پایان نداد. اقدامات آن در سالهای ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ در جنگ مجارستان و رومانی ادامه یافت.
در جریان عملیاتهای دیگر در تهاجم موز-آرگون، گروهان ترومن از تیپ تانک جورج اس. پاتون پشتیبانی کرد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، برخی از آخرین شلیکهای جنگ را انجام داد. گروهان دی در دوران فرماندهی ترومن در فرانسه هیچ تلفاتی نداشت.
جنگ جهانی اول پایان یافت.
خصومتهای جنگ جهانی اول بین ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴ و ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ رخ داد که طی آن بیش از ۷۰ میلیون نیروی نظامی بسیج شدند. این جنگ با ۲۰ میلیون کشته نظامی و غیرنظامی به پایان رسید (بدون احتساب تلفات ناشی از همهگیری آنفولانزای اسپانیایی در سال ۱۹۱۸ که میلیونها نفر دیگر را به کام مرگ کشاند) و به یکی از بزرگترین و مرگبارترین جنگهای تاریخ تبدیل شد. وضعیت آلمان و قدرتهای مرکزی رو به وخامت گذاشت و آنها را وادار به درخواست صلح کرد.
اتریش-مجارستان در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ تسلیم شد.
در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، یک آتشبس توسط نمایندگان آلمان در کومپین امضا شد. این توافق عملاً عملیات نظامی بین متفقین و آلمان را پایان داد. این اقدام به معنای تسلیم آلمان بدون هیچ امتیازی از سوی متفقین بود؛ محاصره دریایی تا زمان توافق بر سر شرایط کامل صلح ادامه یافت.
از نوامبر ۱۹۱۸ تا ژانویه ۱۹۱۹، آلمان توسط «شورای نمایندگان خلق» به رهبری ابرت و هاسه اداره میشد.
اشغال راینلند پس از آتشبس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ با آلمان صورت گرفت. ارتشهای اشغالگر شامل نیروهای آمریکایی، بلژیکی، بریتانیایی و فرانسوی بودند.
پس از پایان جنگ جهانی اول، سربازان شروع به غیرنظامی شدن کردند؛ این امر باعث احیای آنفولانزا شد زیرا مردم روز آتشبس را جشن میگرفتند.
پس از پیمان بخارست در سال ۱۹۱۸، بخش عمده ارتش رومانی غیرفعال شد. تنها لشکرهای نهم و دهم پیادهنظام و لشکرهای اول و دوم سوارهنظام در قدرت کامل بودند. با این حال، آن واحدها درگیر حفاظت از بسارابی در برابر بلشویکهای روسیه شوروی بودند. لشکرهای اول، هفتم و هشتم وناتوری که در مولداوی مستقر بودند، اولین واحدهایی بودند که بسیج شدند. لشکر هشتم به بوکووینا و دو لشکر دیگر به ترانسیلوانیا فرستاده شدند. در ۱۳ نوامبر، لشکر هفتم در رودخانه پریسکانی در کارپات شرقی وارد ترانسیلوانیا شد. سپس لشکر اول در پالانکا، باکائو وارد ترانسیلوانیا شد.
در ۱۳ نوامبر، ارتش رومانی از مرزهای شرقی پادشاهی مجارستان عبور کرد.
در ۱۳ نوامبر، کارویی در بلگراد آتشبسی را با کشورهای متفق امضا کرد. این توافق اندازه ارتش مجارستان را به شش لشکر پیادهنظام و دو لشکر سوارهنظام محدود کرد. خطوط مرزی برای تعیین سرزمینی که باید تحت کنترل مجارستان باقی میماند، ترسیم شد.
این خطوط تا زمانی که مرزهای قطعی تعیین شوند، معتبر بودند. طبق شرایط آتشبس، نیروهای صرب و فرانسوی از جنوب پیشروی کردند و کنترل بانات و کرواسی را به دست گرفتند. چکسلواکی کنترل مجارستان شمالی و کارپات روتنی را به دست گرفت. نیروهای رومانیایی اجازه یافتند تا رود ماروش (مورش) پیشروی کنند. با این حال، در ۱۴ نوامبر، صربستان شهر پچ را اشغال کرد.
تا اواسط نوامبر ۱۹۱۸، ارتش ایتالیا تمام قلمرو ساحلی سابق اتریش را اشغال کرد و کنترل بخشی از دالماسی را که توسط پیمان لندن به ایتالیا تضمین شده بود، به دست گرفت.
در نوامبر، ایمی اشوود به عنوان دبیرکل UNIA انتخاب شد.
UNIA به سرعت رشد کرد و در مدت کمی بیش از ۱۸ ماه، دارای شعبی در ۲۵ ایالت آمریکا و همچنین بخشهایی در هند غربی، آمریکای مرکزی و غرب آفریقا بود.
سپس اشترزمان بدنه اصلی حزب ملی لیبرال قدیمی - شامل اکثر جناحهای مرکز و راست آن - را در حزب مردم آلمان گرد هم آورد و خود به عنوان رئیس آن انتخاب شد. بیشتر حمایت این حزب از طبقه متوسط و پروتستانهای طبقه بالا بود.
