معاهده برلین

معاهده برلین (که رسماً با عنوان معاهده میان اتریش-مجارستان، فرانسه، آلمان، بریتانیای کبیر و ایرلند، ایتالیا، روسیه و امپراتوری عثمانی برای حل و فصل امور در شرق شناخته می‌شود) در ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۸ امضا شد. در پی پیروزی روسیه بر امپراتوری عثمانی در جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸)، قدرت‌های بزرگ نقشه منطقه بالکان را بازسازی کردند. آن‌ها برخی از دستاوردهای افراطی روسیه در معاهده مقدماتی سان استفانو را لغو کردند، اما عثمانی‌ها دارایی‌های اصلی خود در اروپا را از دست دادند. این معاهده یکی از سه توافق‌نامه صلح بزرگ در دوره پس از کنگره وین در سال ۱۸۱۵ بود. این معاهده سند نهایی کنگره برلین (۱۳ ژوئن – ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۸) بود و شامل بریتانیای کبیر و ایرلند، اتریش-مجارستان، فرانسه، آلمان، ایتالیا، روسیه و امپراتوری عثمانی می‌شد. اتو فون بیسمارک از آلمان، رئیس و شخصیت مسلط این کنگره بود.

ممکن است دارای خطا باشد.