تاریخ تهاجم خلیج خوک‌ها

در مارس ۱۹۵۲، یک ژنرال و سیاستمدار کوبایی به نام فولخنسیو باتیستا، قدرت را در جزیره به دست گرفت، خود را رئیس‌جمهور اعلام کرد و کارلوس پریو سوکاراس، رئیس‌جمهور بدنام حزب «پارتیدو اوتنتیکو» را برکنار کرد. باتیستا انتخابات ریاست‌جمهوری برنامه‌ریزی‌شده را لغو کرد و سیستم جدید خود را «دموکراسی منضبط» نامید. اگرچه باتیستا حمایت مردمی اندکی به دست آورد، اما بسیاری از کوبایی‌ها آن را برقراری یک دیکتاتوری تک‌نفره می‌دانستند. بسیاری از مخالفان رژیم باتیستا برای سرنگونی دولت دست به شورش مسلحانه زدند که منجر به آغاز انقلاب کوبا شد.

Fulgencio Batista Image

ادامه در داستان‌گو

شناخته‌شده‌ترین گروه ضد باتیستا، «جنبش ۲۶ ژوئیه» (MR-26-7) بود که توسط وکیلی به نام فیدل کاسترو تأسیس شد. با رهبری کاسترو بر این جنبش، سازمان بر اساس یک سیستم سلولی مخفی بنا شد که هر سلول شامل ده عضو بود و هیچ‌کدام از اعضا از محل یا فعالیت‌های سلول‌های دیگر اطلاعی نداشتند.

Fidel Castro Image

ادامه در داستان‌گو

بین دسامبر ۱۹۵۶ و ۱۹۵۹، کاسترو از پایگاه خود در کوه‌های سیرا مائسترا، ارتش چریکی را علیه نیروهای باتیستا رهبری کرد. سرکوب انقلابیون توسط باتیستا باعث محبوبیت بسیار کم او شده بود و تا سال ۱۹۵۸ ارتش‌های او در حال عقب‌نشینی بودند. در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۸، باتیستا استعفا داد و به تبعید گریخت و ثروتی بالغ بر ۳۰۰ میلیون دلار آمریکا را با خود برد.

Fidel Castro ImageFulgencio Batista Image

ادامه در داستان‌گو

ریاست‌جمهوری به نامزد منتخب کاسترو، وکیلی به نام مانوئل اوروتیا لئو رسید، در حالی که اعضای جنبش ۲۶ ژوئیه کنترل اکثر پست‌های کابینه را در دست گرفتند. در ۱۶ فوریه ۱۹۵۹، خود کاسترو نقش نخست‌وزیر را بر عهده گرفت. کاسترو با رد نیاز به انتخابات، دولت جدید را نمونه‌ای از دموکراسی مستقیم اعلام کرد که در آن مردم کوبا می‌توانستند به صورت توده‌ای در تظاهرات شرکت کنند و اراده دموکراتیک خود را شخصاً به او ابراز کنند. در مقابل، منتقدان رژیم جدید را غیردموکراتیک محکوم کردند.

در ۱۷ مارس ۱۹۶۰، سیا طرح خود را برای سرنگونی دولت کاسترو به شورای امنیت ملی ایالات متحده (NSC) ارائه کرد که در آن دوایت آیزنهاور، رئیس‌جمهور آمریکا، حمایت خود را اعلام کرد. اولین هدف اعلام‌شده این طرح، «جایگزینی رژیم کاسترو با رژیمی بود که بیشتر به منافع واقعی مردم کوبا متعهد باشد و برای ایالات متحده قابل‌قبول‌تر باشد، به گونه‌ای که از هرگونه ظاهر مداخله آمریکا جلوگیری شود.»

Dwight D. Eisenhower

ادامه در داستان‌گو

در آوریل ۱۹۶۰، شورشیان جبهه انقلابی دموکراتیک (FRD) به جزیره یوسپا، جزیره‌ای خصوصی در سواحل فلوریدا که در آن زمان به طور مخفیانه توسط سیا اجاره شده بود، منتقل شدند. پس از ورود شورشیان، آن‌ها توسط مربیانی از نیروهای ویژه ارتش آمریکا، اعضای نیروی هوایی و گارد ملی هوایی آمریکا و اعضای سیا مورد استقبال قرار گرفتند. شورشیان در تاکتیک‌های حمله آبی-خاکی، جنگ چریکی، آموزش پیاده‌نظام و سلاح، تاکتیک‌های واحد و جهت‌یابی در خشکی آموزش دیدند.

در آوریل ۱۹۶۰، سیا شروع به جذب تبعیدیان کوبایی ضد کاسترو در منطقه میامی کرد. تا ژوئیه ۱۹۶۰، برای تعداد فزاینده نیروهای جذب‌شده، آموزش پیاده‌نظام در پایگاهی تحت مدیریت سیا (با نام رمز JMTrax) در نزدیکی رتالهولئو در سیرا مادره در سواحل اقیانوس آرام گواتمالا انجام شد. این گروه تبعیدی خود را تیپ ۲۵۰۶ (Brigada Asalto 2506) نامیدند.

در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۰، دولت ایالات متحده صادرات اکثر کالاها به کوبا را ممنوع کرد - به استثنای داروها و برخی مواد غذایی - که این اقدام آغازگر یک تحریم اقتصادی بود.

در اقدامی تلافی‌جویانه، مؤسسه ملی اصلاحات ارضی کوبا در ۱۴ اکتبر کنترل ۳۸۳ کسب‌وکار خصوصی را در دست گرفت و در ۲۵ اکتبر، ۱۶۶ شرکت آمریکایی دیگر که در کوبا فعالیت می‌کردند، از جمله کوکاکولا و سیرز روباک، مصادره و ملی شدند.

تا ۳۱ اکتبر ۱۹۶۰، اکثر نفوذهای چریکی و محموله‌های تدارکاتی که توسط سیا به کوبا هدایت می‌شد، شکست خورده بود و توسعه استراتژی‌های چریکی بیشتر با برنامه‌هایی برای انجام یک حمله آبی-خاکی اولیه با حداقل ۱۵۰۰ نفر جایگزین شد. انتخاب جان اف. کندی به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا، تدارکات برای تهاجم را تسریع کرد؛ کندی با تبعیدیان کوبایی که از باتیستا حمایت می‌کردند تماس گرفت و اشاره کرد که مایل است باتیستا را برای سرنگونی کاسترو به قدرت بازگرداند.

J.F.Kennedy Image

ادامه در داستان‌گو

در ۱۸ نوامبر ۱۹۶۰، آلن دالس و ریچارد بیسل برای اولین بار رئیس‌جمهور منتخب، جان اف. کندی، را در جریان طرح‌های کلی قرار دادند. دالس با داشتن تجربه در اقداماتی مانند کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا، اطمینان داشت که سیا قادر به سرنگونی دولت کوبا است.

Allen Dulles ImageRichard Bissell ImageJohn F. Kennedy

ادامه در داستان‌گو

در ۲۹ نوامبر ۱۹۶۰، رئیس‌جمهور آیزنهاور با رؤسای سازمان سیا، وزارت دفاع، وزارت امور خارجه و وزارت خزانه‌داری دیدار کرد تا در مورد مفهوم جدید بحث کنند. هیچ‌کس مخالفتی ابراز نکرد و آیزنهاور طرح‌ها را با هدف متقاعد کردن جان اف. کندی از شایستگی آن‌ها تصویب کرد. در ۸ دسامبر ۱۹۶۰، بیسل طرح‌های کلی را به «گروه ویژه» ارائه کرد، در حالی که از ثبت جزئیات در اسناد کتبی خودداری کرد.

Dwight D. EisenhowerJ.F.Kennedy ImageRichard Bissell Image

ادامه در داستان‌گو

در ۲۸ ژانویه ۱۹۶۱، پرزیدنت کندی به همراه تمام وزارتخانه‌های اصلی، در جریان آخرین طرح (با نام رمز عملیات پلوتو) قرار گرفت. این طرح متعاقباً توسط وزارت امور خارجه رد شد، زیرا فرودگاه آنجا برای بمب‌افکن‌های B-26 به اندازه کافی بزرگ نبود و از آنجایی که قرار بود B-26ها نقش برجسته‌ای در تهاجم ایفا کنند، این موضوع ظاهرسازی مبنی بر اینکه تهاجم صرفاً یک قیام بدون دخالت آمریکا بوده است را از بین می‌برد. دین راسک، وزیر امور خارجه، با بررسی امکان پرتاب یک بولدوزر با چتر نجات برای گسترش فرودگاه، باعث تعجب همگان شد. کندی ترینیداد را رد کرد و مکان کم‌سروصداتری را ترجیح داد.

در مارس ۱۹۶۱، سیا به تبعیدیان کوبایی در میامی کمک کرد تا شورای انقلابی کوبا (CRC) را به ریاست خوزه میرو کاردونا، نخست‌وزیر سابق کوبا در ژانویه ۱۹۵۹، تشکیل دهند. کاردونا به رهبر بالفعل در انتظار دولت کوبا پس از تهاجم تبدیل شد.

José Miró Cardona Image

ادامه در داستان‌گو

اندکی پس از موفقیت انقلاب کوبا، گروه‌های شبه‌نظامی ضدانقلاب در تلاشی برای سرنگونی رژیم جدید شکل گرفتند. آن‌ها دست به حملات مسلحانه علیه نیروهای دولتی زدند. در ۳ آوریل ۱۹۶۱، یک حمله بمبی به پادگان شبه‌نظامیان در بایامو، چهار شبه‌نظامی را کشت و هشت نفر دیگر را زخمی کرد.

در ۴ آوریل ۱۹۶۱، پرزیدنت کندی طرح خلیج خوک‌ها (که به عملیات زاپاتا نیز معروف است) را تصویب کرد، زیرا دارای فرودگاهی به اندازه کافی طولانی بود، از گروه‌های بزرگ غیرنظامی دورتر از طرح ترینیداد بود و از نظر نظامی «سروصدای» کمتری داشت، که انکار دخالت مستقیم ایالات متحده را باورپذیرتر می‌کرد. منطقه فرود تهاجم به سواحل هم‌مرز با باهیا د کوچینوس (خلیج خوک‌ها) در استان لاس ویلاس تغییر یافت.

J.F.Kennedy Image

ادامه در داستان‌گو

در ۹ آوریل ۱۹۶۱، پرسنل، کشتی‌ها و هواپیماهای تیپ ۲۵۰۶ شروع به انتقال از گواتمالا به پورتو کابزاس کردند. از هواپیماهای کرتیس C-46 نیز برای حمل و نقل بین رتالهولئو و پایگاه سیا (با نام رمز JMTide، معروف به هپی ولی) در پورتو کابزاس استفاده شد.

دستگاه امنیتی کوبا از طریق شبکه اطلاعاتی مخفی گسترده خود می‌دانست که تهاجم در راه است. با این وجود، روزها قبل از تهاجم، اقدامات خرابکارانه متعددی انجام شد، مانند آتش‌سوزی ال انکانتو، یک حمله آتش‌سوزی در یک فروشگاه بزرگ در هاوانا در ۱۳ آوریل که منجر به کشته شدن یک کارگر فروشگاه شد.

تحت پوشش تاریکی، ناوگان تهاجم در شب ۱۴ آوریل از پورتو کابزاس، نیکاراگوئه حرکت کرد و به سمت خلیج خوک‌ها رفت.

در طول شب ۱۴/۱۵ آوریل، یک فرود انحرافی در نزدیکی باراکوآ، استان اورینته، توسط حدود ۱۶۴ تبعیدی کوبایی به فرماندهی هیجینیو 'نینو' دیاز برنامه‌ریزی شد. قایق‌های شناسایی پس از اینکه خدمه آن‌ها فعالیت‌های نیروهای شبه‌نظامی کوبا را در امتداد خط ساحلی تشخیص دادند، به سمت کشتی بازگشتند. در نتیجه آن فعالیت‌ها، در سپیده‌دم، یک سورتی شناسایی بر فراز منطقه باراکوآ از سانتیاگو د کوبا پرتاب شد. این یک T-33 متعلق به FAR (نیروی هوایی انقلابی کوبا) بود که توسط ستوان اورستس آکوستا هدایت می‌شد و به طور مرگباری در دریا سقوط کرد.

در ۱۵ آوریل، پلیس ملی کوبا به رهبری افیژنیو آمیجیراس، روند دستگیری هزاران فرد مشکوک به ضدانقلاب و بازداشت آن‌ها در مکان‌های موقتی مانند تئاتر کارل مارکس، خندق قلعه د لا کابانا و قلعه پرینسیپه همگی در هاوانا، و پارک بیسبال در ماتانزاس را آغاز کرد.

Efigenio Ameijeiras Image

ادامه در داستان‌گو

حدود ۹۰ دقیقه پس از اینکه هشت فروند B-26 از پورتو کابزاس برای حمله به فرودگاه‌های کوبا برخاستند، یک B-26 دیگر در یک پرواز فریب پرواز کرد که آن را به نزدیکی کوبا برد اما به سمت شمال به سمت فلوریدا هدایت شد. مانند گروه‌های بمب‌افکن، این هواپیما دارای علائم جعلی FAR و همان شماره ۹۳۳ بود که روی حداقل دو هواپیمای دیگر نقاشی شده بود. قبل از پرواز، پوشش یکی از دو موتور هواپیما توسط پرسنل سیا برداشته شد، به آن شلیک شد و سپس دوباره نصب شد تا ظاهر کاذبی ایجاد شود که هواپیما در مقطعی از پرواز خود مورد آتش زمینی قرار گرفته است. در فاصله امنی در شمال کوبا، خلبان موتور را با سوراخ‌های گلوله از پیش نصب‌شده در پوشش از کار انداخت، یک تماس اضطراری مخابره کرد و درخواست مجوز فوری برای فرود در فرودگاه بین‌المللی میامی کرد. او فرود آمد و به سمت منطقه نظامی فرودگاه در نزدیکی یک C-47 نیروی هوایی تاکسی کرد و با چندین خودروی دولتی ملاقات کرد. خلبان ماریو زونیگا، از اعضای سابق FAEC (نیروی هوایی کوبا تحت باتیستا) بود و پس از فرود، خود را به عنوان 'خوان گارسیا' جا زد و علناً ادعا کرد که سه همکار دیگر نیز از FAR فرار کرده‌اند.

در ۱۵ آوریل ۱۹۶۱، حدود ساعت ۰۶:۰۰ صبح به وقت محلی کوبا، هشت بمب‌افکن داگلاس B-26B اینویدر در سه گروه به طور همزمان به سه فرودگاه کوبا در سن آنتونیو د لوس بانیوس و سیوداد لیبرتاد (که قبلاً کامپو کلمبیا نامیده می‌شد)، هر دو در نزدیکی هاوانا، به علاوه فرودگاه بین‌المللی آنتونیو ماسئو در سانتیاگو د کوبا حمله کردند.

در ساعت ۱۰:۳۰ صبح روز ۱۵ آوریل در سازمان ملل، رائول روا، وزیر امور خارجه کوبا، ایالات متحده را به حملات هوایی تهاجمی علیه کوبا متهم کرد و همان بعدازظهر رسماً لایحه‌ای را به کمیته سیاسی (اول) مجمع عمومی سازمان ملل ارائه کرد. تنها چند روز قبل، سیا تلاش ناموفقی برای ترغیب رائول روا به فرار کرده بود.

Raúl Roa Image

ادامه در داستان‌گو

در ۱۶ آوریل، مراردو لئون، خوزه لئون و ۱۴ نفر دیگر یک قیام مسلحانه در املاک لاس دلیاس در لاس ویلاس ترتیب دادند که تنها چهار نفر از آن‌ها زنده ماندند. لیونل مارتینز و سه نفر دیگر به حومه شهر رفتند.

در شب ۱۵/۱۶ آوریل، گروه نینو دیاز در دومین تلاش برای فرود انحرافی در مکان دیگری در نزدیکی باراکوآ شکست خورد.

در اواخر ۱۶ آوریل، ناوگان تهاجمی سیا/تیپ ۲۵۰۶ پس از بارگیری نیروها و سایر تجهیزات در پورتو کابزاس در نیکاراگوئه و بارگیری سلاح و تدارکات در نیواورلئان، در «نقطه ملاقات زولو» در حدود ۶۵ کیلومتری (۴۰ مایلی) جنوب کوبا گرد هم آمدند.

در حدود ساعت ۰۶:۵۰، در جنوب پلایا لارگا، کشتی هیوستون توسط چندین بمب و راکت از یک فروند سی فیوری و یک تی-۳۳ آسیب دید و حدود دو ساعت بعد، کاپیتان لوئیس مورس عمداً آن را در سمت غربی خلیج به گل نشاند. حدود ۲۷۰ سرباز تخلیه شده بودند، اما حدود ۱۸۰ بازمانده که خود را به ساحل رسانده بودند، به دلیل از دست دادن بیشتر سلاح‌ها و تجهیزاتشان، قادر به شرکت در عملیات بعدی نبودند. از دست دادن هیوستون ضربه بزرگی به بریگادیستاها بود، زیرا آن کشتی بخش زیادی از تدارکات پزشکی تیپ ۲۵۰۶ را حمل می‌کرد و این بدان معنا بود که بریگادیستاهای مجروح باید با مراقبت‌های پزشکی ناکافی سر می‌کردند.

در حدود ساعت ۰۷:۰۰، دو فروند بی-۲۶ مهاجم FAL به کشتی گشتی نیروی دریایی کوبا «ال بایر» در نووا خرونا در جزیره پاینز حمله کرده و آن را غرق کردند. سپس آن‌ها به سمت خیرون حرکت کردند تا به دو فروند بی-۲۶ دیگر بپیوندند و به نیروهای زمینی کوبا حمله کنند و پوشش هوایی انحرافی برای سی-۴۶های چترباز و کشتی‌های CEF که تحت حمله هوایی بودند، فراهم کنند.

در حدود ساعت ۰۷:۳۰، پنج هواپیمای ترابری سی-۴۶ و یک سی-۵۴، ۱۷۷ چترباز از گردان چترباز تیپ ۲۵۰۶ را در عملیاتی با نام رمز «عملیات شاهین» پیاده کردند. حدود ۳۰ نفر به همراه تجهیزات سنگین در جنوب کارخانه قند سنترال استرالیا در جاده منتهی به پالپیته و پلایا لارگا پیاده شدند، اما تجهیزات در باتلاق‌ها گم شد و نیروها نتوانستند جاده را مسدود کنند. نیروهای دیگر در سن بلاس، در ژوکومای بین کوادونگا و سن بلاس، و در هورکیتاس بین یاگواراماس و سن بلاس پیاده شدند. آن مواضع برای مسدود کردن جاده‌ها به مدت دو روز حفظ شد و توسط نیروهای زمینی از پلایا خیرون و تانک‌ها تقویت گردید.

در حدود ساعت ۰۸:۳۰، یک فروند سی فیوری FAR به خلبانی کارلوس اولوآ آرائوز، پس از مواجهه با یک سی-۴۶ FAL که پس از پیاده کردن چتربازان به سمت جنوب بازمی‌گشت، به دلیل استال (واماندگی) یا آتش ضدهوایی در خلیج سقوط کرد.

تا ساعت ۰۹:۰۰، نیروهای کوبایی و شبه‌نظامیان از خارج از منطقه شروع به رسیدن به کارخانه قند سنترال استرالیا، کوادونگا و یاگواراماس کردند. در طول روز، آن‌ها توسط نیروهای بیشتر، زره‌پوش‌های سنگین و تانک‌های تی-۳۴ که معمولاً با کامیون‌های کفی حمل می‌شدند، تقویت شدند.

در حدود ساعت ۰۹:۳۰، سی فیوری‌ها و تی-۳۳های FAR به سمت ریو اسکوندیدو راکت شلیک کردند که سپس در حدود ۳ کیلومتری (۱.۹ مایلی) جنوب خیرون «منفجر» و غرق شد. ریو اسکوندیدو حامل سوخت هواپیما بود و با شروع آتش‌سوزی کشتی، کاپیتان دستور ترک کشتی را داد و کشتی اندکی بعد در سه انفجار نابود شد. ریو اسکوندیدو نه تنها سوخت، بلکه مهمات، غذا و تدارکات پزشکی کافی برای ده روز و رادیویی که به تیپ اجازه می‌داد با نیروی هوایی آزادی‌بخش ارتباط برقرار کند، حمل می‌کرد. از دست دادن کشتی ارتباطی ریو اسکوندیدو به این معنی بود که سن رومان تنها قادر به صدور دستور به نیروهای مستقر در ساحل آبی بود و هیچ ایده‌ای از آنچه در ساحل قرمز یا برای چتربازان رخ می‌داد، نداشت.

پیکی از ساحل قرمز در حدود ساعت ۱۰:۰۰ صبح رسید و از سن رومان خواست تا تانک و پیاده‌نظام برای مسدود کردن جاده از کارخانه قند سنترال استرالیا بفرستد، درخواستی که او با آن موافقت کرد. انتظار نمی‌رفت که نیروهای دولتی از این جهت ضدحمله انجام دهند.

تا حدود ساعت ۱۱:۰۰، دو کشتی باری باقی‌مانده کاریبه و آتلانتیکو، و کشتی‌های LCI و LCU سیا، شروع به عقب‌نشینی به سمت جنوب به سوی آب‌های بین‌المللی کردند، اما همچنان توسط هواپیماهای FAR تعقیب می‌شدند. در حدود ظهر، یک بی-۲۶ FAR به دلیل آتش ضدهوایی سنگین از بلاگار منفجر شد و خلبان لوئیس سیلوا تابلا (در دومین سورتی پروازی خود) و خدمه سه نفره‌اش جان باختند.

در ساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر، گروهی از شبه‌نظامیان از گردان ۳۳۹ موضعی گرفتند که مورد حمله تانک‌های ام۴۱ واکر بولداگ بریگادیستا قرار گرفت و تلفات سنگینی به مدافعان وارد کرد. این عملیات در کوبا به عنوان «کشتار گردان گمشده» به یاد می‌آید، زیرا بیشتر شبه‌نظامیان جان باختند.

تا ساعت ۱۶:۰۰، فیدل کاسترو به کارخانه قند سنترال استرالیا رسیده بود و به خوزه رامون فرناندز که او را قبل از سپیده‌دم همان روز به عنوان فرمانده میدان نبرد منصوب کرده بود، پیوست.

José Ramón Fernández Image

ادامه در داستان‌گو

در ساعت ۸:۰۰ شب، ارتش کوبا با توپ‌های ۷۶.۲ میلی‌متری و ۱۲۲ میلی‌متری خود به نیروهای بریگادیستا در پلایا لارگا آتش گشود که با حمله تانک‌های تی-۳۴ در حدود نیمه‌شب دنبال شد.

در حدود ساعت ۲۱:۰۰ روز ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، یک حمله هوایی شبانه توسط سه فروند بی-۲۶ FAL به فرودگاه سن آنتونیو د لوس بانیوس شکست خورد که گفته می‌شود به دلیل بی‌کفایتی و آب و هوای بد بوده است. دو فروند بی-۲۶ دیگر پس از برخاستن، ماموریت را لغو کرده بودند. منابع دیگر ادعا می‌کنند که آتش ضدهوایی سنگین خدمه پروازی را ترساند. با فرارسیدن شب، آتلانتیکو و کاریبه از کوبا دور شدند و بلاگار و باربارا جی به دنبال آن‌ها رفتند.

در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، اسوالدو رامیرز (رهبر مقاومت روستایی علیه کاسترو) توسط نیروهای کاسترو در «آروماس د ولازکز» دستگیر و بلافاصله اعدام شد.

در طول شب ۱۶/۱۷ آوریل، یک فرود انحرافی ساختگی توسط عوامل سیا در نزدیکی باهیا هوندا، استان پینار دل ریو سازماندهی شد. ناوگانی حاوی تجهیزاتی که صداها و جلوه‌های دیگر یک تهاجم دریایی را پخش می‌کرد، منبع گزارش‌های کوبایی شد که برای مدت کوتاهی فیدل کاسترو را از منطقه جبهه نبرد خلیج خوک‌ها دور کرد.

Fidel Castro Image

ادامه در داستان‌گو

در حدود ساعت ۰۰:۰۰ روز ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، دو کشتی LCI سازمان سیا به نام‌های «بلاگار» (Blagar) و «باربارا جی» (Barbara J)، که هر کدام حامل یک «افسر عملیاتی» سیا و یک تیم تخریب زیرآبی (UDT) متشکل از پنج غواص بودند، وارد خلیج خوک‌ها (Bahía de Cochinos) در ساحل جنوبی کوبا شدند. آن‌ها هدایت چهار کشتی ترابری (هیوستون، ریو اسکوندیدو، کاریبه و آتلانتیکو) را بر عهده داشتند که حدود ۱۴۰۰ نیروی زمینی تبعیدی کوبایی از «تیپ ۲۵۰۶» به همراه تانک‌های M41 واکر بولداگ تیپ و سایر وسایل نقلیه را در شناورهای پیاده‌سازی حمل می‌کردند.

در حدود ساعت ۰۱:۰۰، کشتی «بلاگار» به عنوان کشتی فرماندهی میدان نبرد، هدایت پیاده‌سازی اصلی در «پلایا خیرون» (با نام رمز ساحل آبی) را بر عهده گرفت. این عملیات توسط غواصان در قایق‌های لاستیکی آغاز شد و به دنبال آن نیروهای کشتی «کاریبه» در قایق‌های کوچک آلومینیومی و سپس شناورهای LCVP و LCU حامل تانک‌های M41 واکر بولداگ وارد عمل شدند. کشتی «باربارا جی» که کشتی «هیوستون» را هدایت می‌کرد، به طور مشابه نیروها را در ۳۵ کیلومتری شمال غربی‌تر در «پلایا لارگا» (با نام رمز ساحل قرمز) با استفاده از قایق‌های کوچک فایبرگلاس پیاده کرد. تخلیه نیروها در شب به دلیل خرابی موتور و آسیب دیدن قایق‌ها توسط صخره‌های مرجانی پیش‌بینی‌نشده با تأخیر مواجه شد؛ سیا در ابتدا تصور می‌کرد که صخره‌های مرجانی، جلبک دریایی هستند. هنگامی که غواصان وارد شدند، با تعجب دیدند که ساحل قرمز با نورافکن روشن شده است که منجر به تغییر فوری محل پیاده‌سازی شد. با ورود غواصان، درگیری مسلحانه‌ای رخ داد، زیرا یک جیپ حامل شبه‌نظامیان کوبایی به طور اتفاقی از آنجا عبور می‌کرد. تعداد کمی از شبه‌نظامیان در منطقه موفق شدند بلافاصله پس از اولین پیاده‌سازی، از طریق رادیو به نیروهای مسلح کوبا هشدار دهند، پیش از آنکه مهاجمان مقاومت نمادین آن‌ها را درهم بشکنند.

تا ساعت ۵ صبح، اولیوا شروع به دستور عقب‌نشینی به نیروهایش کرد، زیرا تقریباً هیچ مهمات یا گلوله خمپاره‌ای برایشان باقی نمانده بود.

در سپیده‌دم حدود ساعت ۰۶:۳۰ صبح، سه هواپیمای «سی فیوری» (Sea Fury) نیروی هوایی انقلابی (FAR)، یک بمب‌افکن B-26 و دو جت جنگنده «لاکهید تی-۳۳» شروع به حمله به کشتی‌های CEF کردند که هنوز در حال تخلیه نیرو بودند.

تانک‌های M41 واکر بولداگ تیپ ۲۵۰۶ تا ساعت ۷:۳۰ صبح در ساحل آبی و تمام نیروها تا ساعت ۸:۳۰ صبح پیاده شده بودند. نه سان رومان در ساحل آبی و نه ارنیدو اولیوا در ساحل قرمز نمی‌توانستند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، زیرا تمام رادیوها در حین پیاده‌سازی در آب خیس شده بودند.

در حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح، دولت کوبا تهاجمی را برای تصرف «سن بلاس» آغاز کرد. سان رومان به تمام چتربازان دستور داد برای حفظ سن بلاس بازگردند و آن‌ها تهاجم را متوقف کردند. در طول بعدازظهر، کاسترو بریگادیست‌ها را تحت حمله هوایی و آتش توپخانه مداوم قرار داد، اما دستور هیچ حمله بزرگ جدیدی را صادر نکرد.

در ساعت ۱۴:۰۰، پرزیدنت کندی تلگرامی از نیکیتا خروشچف در مسکو دریافت کرد که در آن آمده بود روس‌ها به ایالات متحده اجازه ورود به کوبا را نخواهند داد و در صورت عدم توجه به هشدارهایشان، تلویحاً به انتقام هسته‌ای سریع علیه خاک اصلی ایالات متحده اشاره کرده بود.

J.F.Kennedy ImageNikita Khrushchev - image

ادامه در داستان‌گو

در طول شب ۱۷ تا ۱۸ آوریل، نیروهای مستقر در ساحل قرمز تحت ضدحملات مکرر ارتش و شبه‌نظامیان کوبا قرار گرفتند. با افزایش تلفات و اتمام مهمات، بریگادیست‌ها به تدریج عقب‌نشینی کردند. پرتاب‌های هوایی از چهار هواپیمای C-54 و ۲ هواپیمای C-46 تنها موفقیت محدودی در رساندن مهمات بیشتر داشتند.

هنگامی که مردان از ساحل قرمز به خیرون رسیدند، سان رومان و اولیوا برای بحث در مورد وضعیت با هم ملاقات کردند. با کمبود مهمات، اولیوا پیشنهاد کرد که تیپ ۲۵۰۶ برای انجام جنگ چریکی به کوه‌های اسکامبرای عقب‌نشینی کند، اما سان رومان تصمیم گرفت که سرپل ساحلی را حفظ کند.

در ساعت ۱:۰۰ بامداد، پیاده‌نظام و شبه‌نظامیان ارتش کوبا تهاجمی را آغاز کردند. با وجود تلفات سنگین نیروهای کمونیست، کمبود مهمات بریگادیست‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کرد و تانک‌های T-34 به پیشروی از میان بقایای میدان نبرد برای ادامه حمله ادامه دادند.

در ساعت ۱۰ صبح، نبرد تانک‌ها درگرفت و بریگادیست‌ها تا حدود ساعت ۲:۰۰ بعدازظهر خط خود را حفظ کردند، که این امر اولیوا را وادار کرد دستور عقب‌نشینی به خیرون را صادر کند.

در حدود ساعت ۱۷:۰۰ روز ۱۸ آوریل، هواپیماهای B-26 نیروی هوایی آزادی‌بخش (FAL) به یک ستون کوبایی متشکل از ۱۲ اتوبوس خصوصی که کامیون‌های حامل تانک و سایر زره‌پوش‌ها را هدایت می‌کردند و در حال حرکت به سمت جنوب شرقی بین پلایا لارگا و پونتا پردیز بودند، حمله کردند. این وسایل نقلیه که مملو از غیرنظامیان، شبه‌نظامیان، پلیس و سربازان بودند، با بمب، ناپالم و راکت مورد حمله قرار گرفتند و تلفات سنگینی متحمل شدند.

در طول شب ۱۸ آوریل، یک هواپیمای C-46 نیروی هوایی آزادی‌بخش (FAL) سلاح و تجهیزات را به باند فرودگاه خیرون که توسط نیروهای زمینی تیپ ۲۵۰۶ اشغال شده بود، تحویل داد و قبل از سپیده‌دم ۱۹ آوریل پرواز کرد.

تا حدود ساعت ۱۰:۳۰ صبح روز ۱۸ آوریل، سربازان و شبه‌نظامیان کوبایی با پشتیبانی تانک‌های T-34 و توپخانه ۱۲۲ میلی‌متری، پس از فرار نیروهای تیپ به سمت خیرون در ساعات اولیه، پلایا لارگا را تصرف کردند. در طول روز، نیروهای تیپ در امتداد دو جاده از کووادونگا و یاگواراماس به سمت سن بلاس عقب‌نشینی کردند. تا آن زمان، هم فیدل کاسترو و هم خوزه رامون فرناندز به آن منطقه جبهه نبرد نقل مکان کرده بودند.

Fidel Castro ImageJosé Ramón Fernández Image

ادامه در داستان‌گو

پس از آخرین حملات هوایی، سان رومان به چتربازان و مردان گردان سوم دستور داد تا یک حمله غافلگیرانه انجام دهند که در ابتدا موفقیت‌آمیز بود، اما به زودی شکست خورد. با عقب‌نشینی نامنظم بریگادیست‌ها، ارتش و شبه‌نظامیان کوبا شروع به پیشروی سریع کردند و سن بلاس را تصرف کردند، اما در حدود ساعت ۱۱ صبح در خارج از خیرون متوقف شدند.

آخرین مأموریت حمله هوایی (با نام رمز Mad Dog Flight) شامل پنج فروند B-26 بود که چهار فروند از آن‌ها توسط خدمه پروازی قراردادی سیا و خلبانان داوطلب از گارد هوایی آلاباما هدایت می‌شدند. یک فروند Sea Fury متعلق به FAR (به خلبانی داگلاس راد) و دو فروند T-33 متعلق به FAR (به خلبانی رافائل دل پینو و آلوارو پرندس) دو فروند از این B-26ها را سرنگون کردند که منجر به کشته شدن چهار خلبان آمریکایی شد. گشت‌های هوایی رزمی توسط جت‌های داگلاس A4D-2N Skyhawk از اسکادران VA-34 که از ناو USS Essex عملیات می‌کردند، با حذف ملیت و سایر علائم شناسایی انجام شد. این سورتی‌های پروازی برای اطمینان‌بخشی به سربازان و خلبانان تیپ و ارعاب نیروهای دولتی کوبا بدون درگیری مستقیم در اقدامات جنگی انجام شدند.

در ۱۹ آوریل ۱۹۶۱، حداقل هفت کوبایی به همراه دو شهروند آمریکایی استخدام‌شده توسط سیا (آنگوس کی. مک‌نیر و هاوارد اف. اندرسون) پس از یک محاکمه دو روزه در استان پینار دل ریو اعدام شدند.

در اواخر روز ۱۹ آوریل، ناوشکن‌های USS Eaton (با نام رمز Santiago) و USS Murray (با نام رمز Tampico) برای تخلیه سربازان عقب‌نشینی‌کننده تیپ از سواحل وارد خلیج کوچینوس شدند، اما پیش از آنکه آتش تانک‌های ارتش کوبا باعث شود کمودور کراچفیلد دستور عقب‌نشینی صادر کند.

در ۲۰ آوریل، هامبرتو سوری مارین در قلعه لا کابانا اعدام شد. او در ۱۸ مارس پس از نفوذ به کوبا با ۱۴ تن مواد منفجره دستگیر شده بود. هم‌دستان او، روخلیو گونزالس کورزو (با نام مستعار "فرانسیسکو گوتیرز")، رافائل دیاز هانسکام، اوفمیو فرناندز، آرتورو هرناندز تلاهچه و مانوئل لورنزو پویگ مییار نیز اعدام شدند.

در ۲۱ آوریل، کشتی‌های Eaton و Murray، که در ۲۲ آوریل با ناوشکن‌های USS Conway و USS Cony، به علاوه زیردریایی USS Threadfin و یک هواپیمای دریایی PBY-5A Catalina متعلق به سیا همراه شدند، به جستجوی خط ساحلی، صخره‌ها و جزایر برای یافتن بازماندگان پراکنده تیپ ادامه دادند که حدود ۲۴ تا ۳۰ نفر نجات یافتند.

در ۸ سپتامبر ۱۹۶۱، ۱۴ زندانی تیپ به جرم شکنجه، قتل و سایر جرایم سنگین ارتکابی در کوبا پیش از تهاجم محکوم شدند. پنج نفر اعدام و نه نفر دیگر به ۳۰ سال زندان محکوم شدند.

در ۲۹ مارس ۱۹۶۲، ۱۱۷۹ نفر به جرم خیانت محاکمه شدند. در ۷ آوریل ۱۹۶۲، همه آن‌ها محکوم و به ۳۰ سال زندان محکوم شدند.

در ۱۴ آوریل ۱۹۶۲، ۶۰ زندانی مجروح و بیمار آزاد و به ایالات متحده منتقل شدند.

در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۲، فیدل کاسترو، نخست‌وزیر کوبا و جیمز بی. داناوان، وکیل آمریکایی که توسط میلان سی. میسکوفسکی، افسر حقوقی سیا یاری می‌شد، توافق‌نامه‌ای را برای تبادل ۱۱۱۳ زندانی در ازای ۵۳ میلیون دلار مواد غذایی و دارو امضا کردند که از کمک‌های مالی خصوصی و شرکت‌هایی که انتظار معافیت‌های مالیاتی داشتند، تأمین می‌شد.

Fidel Castro Image

ادامه در داستان‌گو

در ۲۴ دسامبر ۱۹۶۲، برخی از زندانیان با هواپیما به میامی منتقل شدند، برخی دیگر با کشتی African Pilot به دنبال آن‌ها رفتند و حدود ۱۰۰۰ نفر از اعضای خانواده آن‌ها نیز اجازه یافتند کوبا را ترک کنند.

در ۲۹ دسامبر ۱۹۶۲، پرزیدنت کندی و همسرش ژاکلین در مراسم "خوش‌آمدگویی" برای کهنه‌سربازان تیپ ۲۵۰۶ در اورنج بول در میامی، فلوریدا شرکت کردند.

J.F.Kennedy ImageJacqueline Kennedy Image

ادامه در داستان‌گو