تاریخ دوربین‌ها

ابن هیثم (حدود ۹۶۵–۱۰۴۰ میلادی)، فیزیکدان عرب که با نام الحسن نیز شناخته می‌شود، مقالات بسیار تأثیرگذاری درباره اتاق تاریک نوشت، از جمله آزمایش‌هایی با نور از طریق یک سوراخ کوچک در یک اتاق تاریک. اختراع دوربین به کارهای ابن هیثم نسبت داده می‌شود که به عنوان مخترع دوربین سوراخ‌سوزنی شناخته می‌شود. اگرچه اثرات عبور نور از یک سوراخ کوچک قبلاً توصیف شده بود، ابن هیثم اولین تحلیل صحیح از اتاق تاریک را ارائه داد، از جمله اولین توصیفات هندسی و کمی از این پدیده، و اولین کسی بود که از یک صفحه در اتاق تاریک استفاده کرد تا تصویر یک طرف سوراخ روی سطح، بر روی صفحه‌ای در طرف دیگر منعکس شود. او همچنین اولین کسی بود که رابطه بین نقطه کانونی و سوراخ‌سوزنی را درک کرد و آزمایش‌های اولیه‌ای با پس‌تصویر انجام داد.

پیش از توسعه دوربین عکاسی، صدها سال بود که مشخص شده بود برخی مواد، مانند نمک‌های نقره، هنگام قرار گرفتن در معرض نور خورشید تیره می‌شوند. در مجموعه‌ای از آزمایش‌ها که در سال ۱۷۲۷ منتشر شد، دانشمند آلمانی یوهان هاینریش شولتز نشان داد که تیره شدن نمک‌ها تنها به دلیل نور است و تحت تأثیر گرما یا قرار گرفتن در معرض هوا قرار نمی‌گیرد.

Camera Obscura box 18th Century

ادامه در داستان‌گو

شیمیدان سوئدی، کارل ویلهلم شیله، در سال ۱۷۷۷ نشان داد که کلرید نقره به‌ویژه در برابر تیره شدن ناشی از نور حساس است و پس از تیره شدن، در محلول آمونیاک نامحلول می‌شود. اولین کسی که از این شیمی برای ایجاد تصاویر استفاده کرد، توماس وج‌وود بود. برای ایجاد تصاویر، وج‌وود اشیایی مانند برگ‌ها و بال‌های حشرات را روی ظروف سرامیکی پوشیده شده با نیترات نقره قرار داد و آن را در معرض نور قرار داد.

اولین عکس دائمی از تصویر دوربین در سال ۱۸۲۵ توسط ژوزف نیسفور نیپس با استفاده از یک دوربین جعبه‌ای چوبی کشویی ساخته شده توسط شارل و ونسان شوالیه در پاریس گرفته شد.

View from the Window at Le Gras, Joseph Nicéphore NiépceView from the Window at Le Gras, Joseph Nicéphore Niépce

ادامه در داستان‌گو

نیپس از سال ۱۸۱۶ با روش‌هایی برای تثبیت تصاویر اتاق تاریک آزمایش می‌کرد. عکسی که نیپس موفق به خلق آن شد، منظره‌ای از پنجره‌اش را نشان می‌دهد. این عکس با استفاده از ۸ ساعت نوردهی روی یک صفحه قلع‌اندود پوشیده شده با قیر ساخته شد. نیپس فرآیند خود را «هلیوگرافی» نامید. نیپس با مخترع لوئی داگر مکاتبه کرد و این دو برای بهبود فرآیند هلیوگرافی با هم شریک شدند. نیپس آزمایش‌های بیشتری با مواد شیمیایی دیگر برای بهبود کنتراست هلیوگراف‌های خود انجام داد. داگر طراحی بهبودیافته‌ای از اتاق تاریک ارائه کرد، اما این همکاری با مرگ نیپس در سال ۱۸۳۳ پایان یافت.

داگر موفق شد با نوردهی روی صفحه‌ای که با یدید نقره پوشانده شده بود و قرار دادن مجدد این صفحه در معرض بخار جیوه، تصویری با کنتراست بالا و بسیار واضح ایجاد کند. تا سال ۱۸۳۷، او توانست تصاویر را با محلول نمک معمولی تثبیت کند. او این فرآیند را داگرئوتیپ نامید و برای چند سال تلاش ناموفقی برای تجاری‌سازی آن انجام داد. سرانجام، با کمک دانشمند و سیاستمدار فرانسوا آراگو، دولت فرانسه فرآیند داگر را برای انتشار عمومی خریداری کرد. در عوض، مستمری‌هایی برای داگر و همچنین ایزیدور، پسر نیپس، در نظر گرفته شد.

Susse Frére Daguerreotype camera

ادامه در داستان‌گو

در دهه ۱۸۳۰، دانشمند انگلیسی ویلیام هنری فاکس تالبوت به‌طور مستقل فرآیندی را برای تثبیت تصاویر دوربین با استفاده از نمک‌های نقره اختراع کرد. اگرچه او از اینکه داگر در اعلام عکاسی از او پیشی گرفته بود ناامید شده بود، در ۳۱ ژانویه ۱۸۳۹، جزوه‌ای را به مؤسسه سلطنتی با عنوان «گزارشی از هنر طراحی فتوژنیک» ارائه کرد که اولین توصیف منتشر شده از عکاسی بود.

اولین دوربین عکاسی که برای تولید تجاری ساخته شد، یک دوربین داگرئوتیپ بود که توسط آلفونس ژیرو در سال ۱۸۳۹ ساخته شد. ژیرو قراردادی با داگر و ایزیدور نیپس برای تولید دوربین‌ها در فرانسه امضا کرد که هزینه هر دستگاه و لوازم جانبی آن ۴۰۰ فرانک بود. این دوربین دارای طراحی دو جعبه‌ای بود، با یک لنز منظره که روی جعبه بیرونی نصب شده بود و یک نگهدارنده برای صفحه شیشه‌ای مات جهت فوکوس و صفحه تصویر در جعبه داخلی. با لغزاندن جعبه داخلی، اشیاء در فواصل مختلف می‌توانستند به وضوح دلخواه فوکوس شوند. پس از فوکوس تصویر رضایت‌بخش روی صفحه، صفحه با یک صفحه حساس جایگزین می‌شد. یک چرخ دنده‌دار، یک دریچه مسی در جلوی لنز را کنترل می‌کرد که به عنوان شاتر عمل می‌کرد. دوربین‌های اولیه داگرئوتیپ به زمان نوردهی طولانی نیاز داشتند که در سال ۱۸۳۹ می‌توانست از ۵ تا ۳۰ دقیقه باشد.

در آلمان، پیتر فریدریش وویگتلندر یک دوربین تمام‌فلزی با شکل مخروطی طراحی کرد که تصاویری دایره‌ای با قطر حدود ۳ اینچ تولید می‌کرد. ویژگی متمایز دوربین وویگتلندر، استفاده از لنزی بود که توسط جوزف پتزوال طراحی شده بود. لنز f/3.5 پتزوال تقریباً ۳۰ برابر سریع‌تر از هر لنز دیگری در آن دوره بود و اولین لنزی بود که به‌طور خاص برای پرتره‌نگاری ساخته شد. طراحی آن تا زمانی که کارل زایس لنز آناستیگمات را در سال ۱۸۸۹ معرفی کرد، پرکاربردترین طراحی برای پرتره بود.

پس از معرفی دوربین داگرئوتیپ ژیرو، سایر تولیدکنندگان به‌سرعت نسخه‌های بهبودیافته‌ای تولید کردند. چارلز شوالیه که پیش‌تر لنزهایی را برای نیپس فراهم کرده بود، در سال ۱۸۴۱ یک دوربین دو جعبه‌ای با استفاده از صفحه‌ای با اندازه نصف برای تصویربرداری ساخت. دوربین شوالیه دارای یک بستر لولایی بود که اجازه می‌داد نیمی از بستر روی پشت جعبه تو در تو تا شود. علاوه بر افزایش قابلیت حمل، این دوربین دارای لنز سریع‌تری بود که زمان نوردهی را به ۳ دقیقه کاهش می‌داد و منشوری در جلوی لنز داشت که باعث می‌شد تصویر از نظر جانبی صحیح باشد.

یک طراحی فرانسوی دیگر در سال ۱۸۴۱ توسط مارک آنتوان گودن پدیدار شد. دوربین «نوول اپارِی گودن» دارای یک دیسک فلزی با سه سوراخ با اندازه‌های متفاوت بود که در جلوی لنز نصب شده بود. چرخش به سمت سوراخ‌های مختلف به‌طور مؤثری دیافراگم‌های متغیر (f-stops) ایجاد می‌کرد و اجازه می‌داد مقادیر مختلف نور وارد دوربین شود. دوربین گودن به‌جای استفاده از جعبه‌های تو در تو برای فوکوس، از لوله‌های برنجی تو در تو استفاده می‌کرد.

Marc Antoine Gaudin

ادامه در داستان‌گو

فرآیند صفحه مرطوب کلودیون که به‌تدریج در طول دهه ۱۸۵۰ جایگزین داگرئوتیپ شد، عکاسان را ملزم می‌کرد که صفحات شیشه‌ای یا آهنی نازک را کمی قبل از استفاده پوشش داده و حساس کنند و در حالی که هنوز مرطوب هستند، در دوربین در معرض نور قرار دهند. دوربین‌های اولیه صفحه مرطوب بسیار ساده بودند و تفاوت چندانی با دوربین‌های داگرئوتیپ نداشتند، اما در نهایت طراحی‌های پیچیده‌تری ظاهر شدند. دوربین دوبرونی محصول ۱۸۶۴ اجازه می‌داد حساس‌سازی و ظهور صفحات به‌جای یک اتاق تاریک جداگانه، در داخل خود دوربین انجام شود.

استفاده از فیلم عکاسی توسط جورج ایستمن پایه‌گذاری شد که تولید فیلم کاغذی را در سال ۱۸۸۵ آغاز کرد و سپس در سال ۱۸۸۹ به سراغ سلولوئید رفت. اولین دوربین او که آن را «کداک» نامید، برای اولین بار در سال ۱۸۸۸ برای فروش عرضه شد.

Logo of the Eastman Kodak Company

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۰۰، ایستمن عکاسی برای بازار انبوه را با دوربین براونی یک گام فراتر برد؛ یک دوربین جعبه‌ای ساده و بسیار ارزان که مفهوم عکس فوری (اسنپ‌شات) را معرفی کرد. براونی بسیار محبوب بود و مدل‌های مختلف آن تا دهه ۱۹۶۰ در بازار باقی ماندند.

اسکار بارناک که مسئول تحقیق و توسعه در لایتز بود، تصمیم گرفت استفاده از فیلم سینمایی ۳۵ میلی‌متری برای دوربین‌های عکاسی را بررسی کند، در حالی که تلاش می‌کرد یک دوربین جمع‌وجور با قابلیت ایجاد بزرگ‌نمایی‌های باکیفیت بسازد. او نمونه اولیه دوربین ۳۵ میلی‌متری خود (اور-لایکا) را حدود سال ۱۹۱۳ ساخت، اگرچه توسعه بیشتر آن به دلیل جنگ جهانی اول چندین سال به تعویق افتاد.

Leica CameraLeica CameraLeica Camera

ادامه در داستان‌گو

اولین دوربین رفلکس کاربردی، دوربین مدیوم فرمت TLR رولفلکس محصول شرکت فرانک و هایدکه در سال ۱۹۲۸ بود. اگرچه دوربین‌های رفلکس تک‌لنز و دولنز دهه‌ها در دسترس بودند، اما برای کسب محبوبیت زیاد بیش از حد حجیم بودند. با این حال، رولفلکس به‌اندازه کافی جمع‌وجور بود تا به محبوبیت گسترده‌ای دست یابد و طراحی TLR مدیوم فرمت برای دوربین‌های رده‌بالا و رده‌پایین محبوب شد.

Rollei-Logo

ادامه در داستان‌گو

اولین دوربینی که دارای نوردهی خودکار بود، دوربین تمام‌خودکار سوپر کداک سیکس-۲۰ مجهز به نورسنج سلنیومی محصول سال ۱۹۳۸ بود، اما قیمت بسیار بالای آن (برای آن زمان) یعنی ۲۲۵ دلار (معادل ۴۰۸۷ دلار در سال ۲۰۱۹) مانع از دستیابی آن به هرگونه موفقیتی شد. با این حال، تا دهه ۱۹۶۰، قطعات الکترونیکی ارزان‌قیمت رایج شدند و دوربین‌های مجهز به نورسنج و سیستم‌های نوردهی خودکار به‌طور فزاینده‌ای گسترش یافتند.

کداک در سال ۱۹۳۴ با مدل رتینا ۱ وارد بازار شد که کارتریج‌های ۱۳۵ مورد استفاده در تمام دوربین‌های مدرن ۳۵ میلی‌متری را معرفی کرد. اگرچه رتینا نسبتاً ارزان بود، اما دوربین‌های ۳۵ میلی‌متری هنوز برای اکثر مردم دور از دسترس بودند و فیلم رول فرمت انتخابی برای دوربین‌های بازار انبوه باقی ماند. این وضعیت در سال ۱۹۳۶ با معرفی آرگوس A ارزان‌قیمت و در سال ۱۹۳۹ با ورود آرگوس C3 بسیار محبوب، تغییر کرد. اگرچه ارزان‌ترین دوربین‌ها همچنان از فیلم رول استفاده می‌کردند، اما تا زمانی که تولید C3 در سال ۱۹۶۶ متوقف شد، فیلم ۳۵ میلی‌متری بر بازار مسلط شده بود.

Argus C3

ادامه در داستان‌گو

اولین نوآوری بزرگ پس از جنگ در دوربین‌های SLR، منظره‌یاب هم‌سطح چشم بود که برای اولین بار در دوربین مجارستانی دوفلکس در سال ۱۹۴۷ ظاهر شد و در سال ۱۹۴۸ با کانتکس اس، اولین دوربینی که از منشور پنج‌وجهی استفاده کرد، بهبود یافت. پیش از این، تمام دوربین‌های SLR مجهز به صفحات فوکوس هم‌سطح کمر بودند. دوفلکس همچنین اولین SLR با آینه بازگشت سریع بود که از سیاه شدن منظره‌یاب پس از هر نوردهی جلوگیری می‌کرد. در همین دوره، هاسلبلاد ۱۶۰۰ اف نیز معرفی شد که استانداردی را برای دوربین‌های SLR مدیوم فرمت برای دهه‌ها تعیین کرد.

در حالی که دوربین‌های معمولی در حال اصلاح و پیچیده‌تر شدن بودند، نوع کاملاً جدیدی از دوربین در سال ۱۹۴۸ وارد بازار شد. این دوربین پولاروید مدل ۹۵، اولین دوربین عکس فوری قابل‌اعتماد جهان بود. مدل ۹۵ که به افتخار مخترعش ادوین لند، «لند کمرا» نامیده می‌شد، از یک فرآیند شیمیایی ثبت‌شده برای تولید چاپ‌های مثبت نهایی از نگاتیوهای نوردهی‌شده در کمتر از یک دقیقه استفاده می‌کرد. لند کمرا با وجود قیمت نسبتاً بالایش مورد استقبال قرار گرفت و خط تولید پولاروید تا دهه ۱۹۶۰ به ده‌ها مدل گسترش یافت. اولین دوربین پولاروید که بازار عمومی را هدف قرار داد، مدل ۲۰ سوینگر محصول ۱۹۶۵، موفقیت بزرگی بود و همچنان یکی از پرفروش‌ترین دوربین‌های تمام دوران باقی مانده است.

Polaroid Land Camera Model J66

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۵۲، شرکت اپتیکال آساهی (که بعداً به دلیل دوربین‌های پنتاکس خود مشهور شد) اولین SLR ژاپنی با استفاده از فیلم ۱۳۵ به نام آساهی‌فلکس را معرفی کرد. چندین سازنده دوربین ژاپنی دیگر نیز در دهه ۱۹۵۰ وارد بازار SLR شدند، از جمله کانن، یاشیکا و نیکون.

مبنای حسگرهای تصویر دوربین دیجیتال، فناوری نیمه‌رسانای اکسید فلزی (MOS) است که از اختراع ماسفت (ترانزیستور اثر میدان MOS) توسط محمد عطاالله و داوون کانگ در آزمایشگاه‌های بل در سال ۱۹۵۹ سرچشمه می‌گیرد. این امر منجر به توسعه حسگرهای تصویر نیمه‌رسانای دیجیتال، از جمله دستگاه جفت‌کننده بار (CCD) و بعداً حسگر CMOS شد.

پیشرفت فنی بعدی در سال ۱۹۶۰ رخ داد، زمانی که دوربین زیرمینیاتوری آلمانی Mec 16 SB به اولین دوربینی تبدیل شد که نورسنج را برای اندازه‌گیری دقیق‌تر در پشت لنز قرار داد. با این حال، نورسنجی از طریق لنز (TTL) در نهایت به ویژگی رایج‌تری در دوربین‌های تک‌لنزی بازتابی (SLR) نسبت به سایر انواع دوربین‌ها تبدیل شد؛ اولین SLR مجهز به سیستم TTL، دوربین Topcon RE Super محصول سال ۱۹۶۲ بود.

اولین حسگر تصویر نیمه‌رسانا، CCD بود که توسط ویلارد بویل و جورج اسمیت در آزمایشگاه‌های بل در سال ۱۹۶۹ اختراع شد. آن‌ها هنگام تحقیق بر روی فناوری MOS، دریافتند که بار الکتریکی مشابه حباب مغناطیسی است و می‌تواند روی یک خازن MOS کوچک ذخیره شود.

کروممکو سایکلوپس که در سال ۱۹۷۵ به عنوان یک پروژه ساخت برای علاقه‌مندان معرفی شد، اولین دوربین دیجیتالی بود که به یک ریزرایانه متصل می‌شد. حسگر تصویر آن یک تراشه حافظه رم پویا (DRAM) نیمه‌رسانای اکسید فلزی (MOS) اصلاح‌شده بود.

دوربین‌های الکترونیکی دستی، به معنای دستگاهی که برای حمل و استفاده به عنوان یک دوربین فیلم‌برداری دستی طراحی شده باشد، در سال ۱۹۸۱ با نمایش سونی ماویکا (دوربین ویدیویی مغناطیسی) ظاهر شدند. این دوربین نباید با دوربین‌های بعدی سونی که نام ماویکا را داشتند اشتباه گرفته شود. این یک دوربین آنالوگ بود، به این معنا که سیگنال‌های پیکسل را به طور مداوم، مانند دستگاه‌های نوار ویدیویی، بدون تبدیل آن‌ها به سطوح گسسته ضبط می‌کرد؛ این دوربین سیگنال‌های تلویزیونی را روی یک «فلاپی ویدیویی» ۲ در ۲ اینچی ضبط می‌کرد. در اصل، این یک دوربین فیلم‌برداری بود که تک‌فریم‌ها را ضبط می‌کرد، ۵۰ فریم در هر دیسک در حالت فیلد و ۲۵ فریم در هر دیسک در حالت فریم. کیفیت تصویر آن برابر با تلویزیون‌های آن زمان در نظر گرفته می‌شد.

Sony Mavica 1981 prototype CP+ 2011

ادامه در داستان‌گو

حسگر پیکسل فعال (APS) NMOS توسط المپیوس در ژاپن در اواسط دهه ۱۹۸۰ اختراع شد. این امر با پیشرفت‌ها در ساخت دستگاه‌های نیمه‌رسانای MOS، با مقیاس‌بندی ماسفت به سطوح میکرونی و سپس زیر میکرونی امکان‌پذیر شد. حسگر APS NMOS توسط تیم تسوتومو ناکامورا در المپیوس در سال ۱۹۸۵ ساخته شد. حسگر پیکسل فعال CMOS (حسگر CMOS) بعداً توسط تیم اریک فوسوم در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در سال ۱۹۹۳ توسعه یافت.

به نظر می‌رسد دوربین‌های الکترونیکی آنالوگ تا سال ۱۹۸۶ با مدل کانن RC-701 به بازار نرسیدند. کانن نمونه اولیه‌ای از این مدل را در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ به نمایش گذاشت و تصاویر را در روزنامه ژاپنی یومیوری شیمبون چاپ کرد. در ایالات متحده، اولین نشریه‌ای که از این دوربین‌ها برای گزارش واقعی استفاده کرد، یواس‌ای تودی در پوشش مسابقات بیسبال سری جهانی بود. عوامل متعددی مانع از پذیرش گسترده دوربین‌های آنالوگ شد؛ هزینه (بیش از ۲۰,۰۰۰ دلار، معادل ۴۷,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹)، کیفیت پایین تصویر در مقایسه با فیلم، و فقدان چاپگرهای مقرون‌به‌صرفه با کیفیت. ثبت و چاپ یک تصویر در ابتدا مستلزم دسترسی به تجهیزاتی مانند کارت کپچر بود که فراتر از دسترس مصرف‌کننده عادی بود. دیسک‌های «فلاپی ویدیویی» بعداً چندین دستگاه خواننده برای مشاهده روی صفحه نمایش داشتند اما هرگز به عنوان یک درایو کامپیوتری استاندارد نشدند.

Canon RC-701 img 0829

ادامه در داستان‌گو

نیکون از اواسط دهه ۱۹۸۰ به عکاسی دیجیتال علاقه‌مند بود. در سال ۱۹۸۶، در نمایشگاه فتوکینا، نیکون یک نمونه اولیه عملیاتی از اولین دوربین دیجیتال از نوع SLR (دوربین ویدیویی ثابت) را که توسط پاناسونیک ساخته شده بود، معرفی کرد. نیکون SVC حول یک حسگر CCD ۲/۳ اینچی با ۳۰۰,۰۰۰ پیکسل ساخته شده بود. رسانه ذخیره‌سازی، یک فلاپی مغناطیسی داخل دوربین، امکان ضبط ۲۵ یا ۵۰ تصویر سیاه و سفید را بسته به وضوح فراهم می‌کرد. در سال ۱۹۸۸، نیکون اولین دوربین DSLR تجاری، QV-1000C را عرضه کرد.

Capas-d1

ادامه در داستان‌گو

اولین دوربین الکترونیکی آنالوگ که برای مصرف‌کنندگان عرضه شد، ممکن است کاسیو VS-101 در سال ۱۹۸۷ باشد. یک دوربین آنالوگ قابل توجه که در همان سال تولید شد، نیکون QV-1000C بود که به عنوان دوربین مطبوعاتی طراحی شده بود و برای کاربران عمومی عرضه نشد و تنها چند صد دستگاه از آن فروخته شد. این دوربین تصاویر را به صورت سیاه و سفید ضبط می‌کرد و کیفیت آن در چاپ روزنامه با دوربین‌های فیلمی برابری می‌کرد. از نظر ظاهری، بسیار شبیه به یک دوربین دیجیتال تک‌لنزی بازتابی مدرن بود. تصاویر روی فلاپی دیسک‌های ویدیویی ذخیره می‌شدند.

اولین دوربین دیجیتال از هر نوع که به صورت تجاری فروخته شد، احتمالاً مگاویژن تسرا در سال ۱۹۸۷ بود، اگرچه مستندات گسترده‌ای از فروش آن در دسترس نیست.

تا اواخر دهه ۱۹۸۰، فناوری مورد نیاز برای تولید دوربین‌های دیجیتال واقعاً تجاری وجود داشت. اولین دوربین دیجیتال قابل حمل واقعی که تصاویر را به عنوان یک فایل کامپیوتری ضبط می‌کرد، احتمالاً فوجی DS-1P محصول سال ۱۹۸۸ بود که روی یک کارت حافظه ۲ مگابایتی SRAM (رم ایستا) ضبط می‌کرد که از باتری برای حفظ داده‌ها در حافظه استفاده می‌کرد. این دوربین هرگز به صورت عمومی عرضه نشد.

حرکت به سمت فرمت‌های دیجیتال با شکل‌گیری اولین استانداردهای JPEG و MPEG در سال ۱۹۸۸ کمک شد که اجازه می‌داد فایل‌های تصویر و ویدیو برای ذخیره‌سازی فشرده شوند.

اولین دوربین دیجیتال قابل حملی که واقعاً به صورت تجاری عرضه شد، در دسامبر ۱۹۸۹ در ژاپن با نام DS-X توسط فوجی به فروش رسید.

اولین دوربین دیجیتال قابل حمل موجود در بازار ایالات متحده، دایکام مدل ۱ بود که برای اولین بار در نوامبر ۱۹۹۰ عرضه شد. این دوربین در ابتدا یک شکست تجاری بود زیرا سیاه و سفید بود، وضوح پایینی داشت و نزدیک به ۱,۰۰۰ دلار (معادل ۲,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹) قیمت داشت. این دوربین بعداً زمانی که در سال ۱۹۹۲ با نام لاجیتک فوتومن (Logitech Fotoman) دوباره فروخته شد، به موفقیت متوسطی دست یافت. این دوربین از یک حسگر تصویر CCD استفاده می‌کرد، تصاویر را به صورت دیجیتالی ذخیره می‌کرد و برای دانلود مستقیماً به کامپیوتر متصل می‌شد.

در سال ۱۹۹۱، کداک دوربین Kodak DCS (سیستم دوربین دیجیتال کداک) را به بازار عرضه کرد که آغازگر خط تولید طولانی دوربین‌های حرفه‌ای SLR کداک بود که تا حدی بر پایه بدنه‌های دوربین‌های فیلمی، اغلب نیکون، ساخته شده بودند. این دوربین از یک حسگر ۱.۳ مگاپیکسلی استفاده می‌کرد، دارای یک سیستم ذخیره‌سازی دیجیتال خارجی حجیم بود و قیمت آن ۱۳,۰۰۰ دلار (معادل ۲۴,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹) تعیین شده بود. با ورود Kodak DCS-200، نام Kodak DCS به Kodak DCS-100 تغییر یافت.

اولین دوربین مصرفی که دارای نمایشگر کریستال مایع در پشت خود بود، Casio QV-10 نام داشت که توسط تیمی به رهبری هیرویوکی سوئتاکا در سال ۱۹۹۵ توسعه یافت.

اولین دوربینی که قابلیت ضبط کلیپ‌های ویدیویی را ارائه داد، احتمالاً Ricoh RDC-1 در سال ۱۹۹۵ بوده است.

اولین دوربینی که از CompactFlash استفاده کرد، Kodak DC-25 در سال ۱۹۹۶ بود.

سال ۱۹۹۹ شاهد معرفی نیکون D1 بود، دوربینی ۲.۷۴ مگاپیکسلی که اولین دوربین دیجیتال SLR بود که کاملاً از پایه توسط یک تولیدکننده بزرگ توسعه یافته بود و با قیمت کمتر از ۶,۰۰۰ دلار (معادل ۱۰,۱۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹) در زمان عرضه، برای عکاسان حرفه‌ای و مصرف‌کنندگان سطح بالا مقرون‌به‌صرفه بود. این دوربین همچنین از لنزهای با مانت F نیکون استفاده می‌کرد، به این معنی که عکاسان فیلمی می‌توانستند از بسیاری از لنزهایی که قبلاً داشتند، استفاده کنند.

از سال ۲۰۰۳، فروش دوربین‌های دیجیتال از دوربین‌های فیلمی پیشی گرفت و کداک در ژانویه ۲۰۰۴ اعلام کرد که دیگر دوربین‌های فیلمی با برند کداک را در کشورهای توسعه‌یافته به فروش نخواهد رساند – و در سال ۲۰۱۲ پس از تلاش‌های ناموفق برای انطباق با صنعت در حال تغییر، اعلام ورشکستگی کرد.

پیش‌درآمد دوربین عکاسی، «اتاق تاریک» (Camera obscura) بود. اتاق تاریک (که در لاتین به معنای «اتاق تاریک» است) یک پدیده نوری طبیعی است که زمانی رخ می‌دهد که تصویر صحنه‌ای در طرف دیگر یک صفحه (یا مثلاً یک دیوار) از طریق سوراخ کوچکی در آن صفحه عبور کرده و تصویری وارونه (از چپ به راست و سر و ته) را روی سطحی در مقابل دهانه ایجاد می‌کند.

Camera Obscura

ادامه در داستان‌گو