تاریخ پرونده دونده سنترال پارک

تا ساعت ۱:۳۰ بامداد آن شب، یک دونده زن در منطقه نورث وودز پارک پیدا نشد. او حدود ۳۰۰ فوت به سمت شمال از مسیر معروف به تقاطع خیابان ۱۰۲ کشیده شده بود؛ مسیر کشیده شدن پاهایش روی چمن چنان واضح بود که می‌شد از آن عکس گرفت. عرض آن ۱۸ اینچ بود. هیچ اثری از رد پای چندین مهاجم در چمن وجود نداشت. او به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و دچار خونریزی شدید و شکستگی جمجمه شده بود؛ بعداً مشخص شد که به او تجاوز شده است.

تریشا میلی کمی قبل از ساعت ۹ شب برای دویدن معمولی به سنترال پارک رفته بود. هنگام دویدن در پارک، او را به زمین انداختند، نزدیک به ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) از جاده دور کردند و به شدت مورد حمله قرار دادند. به او تجاوز شد و تا حد مرگ کتک خورد. حدود چهار ساعت بعد در ساعت ۱:۳۰ بامداد، او برهنه، با دهان بسته و دست‌وپای بسته، پوشیده در گل و خون، در یک دره کم‌عمق در منطقه‌ای جنگلی از پارک در حدود ۳۰۰ فوتی شمال مسیری به نام تقاطع خیابان ۱۰۲ پیدا شد. اولین پلیسی که او را دید گفت: «او به قدری بد کتک خورده بود که تا به حال کسی را به این وضعیت ندیده بودم. انگار شکنجه شده بود.»

دیوید لوئیس، بانکدار، که حدود ساعت ۹:۲۵ تا ۹:۴۰ مورد حمله و سرقت قرار گرفت رابرت گارنر، که حدود ساعت ۹:۳۰ شب مورد حمله قرار گرفت دیوید گود، که حدود ساعت ۹:۴۷ شب مورد حمله قرار گرفت جان لافلین، معلم ۴۰ ساله، که حدود ساعت ۹:۴۰ تا ۹:۵۰ شب در نزدیکی مخزن آب به شدت مورد ضرب و شتم و لگد قرار گرفت و بیهوش رها شد. همچنین یک واکمن و اقلام دیگر او به سرقت رفت.

در ساعت ۹ شب ۱۹ آوریل ۱۹۸۹، گروهی متشکل از حدود ۳۰ تا ۳۲ نوجوان که در ایست هارلم زندگی می‌کردند، از ورودی هارلم، نزدیک سنترال پارک شمالی، وارد سنترال پارک منهتن شدند. برخی از اعضای این گروه چندین حمله، ضرب و شتم و سرقت علیه افرادی که در شمالی‌ترین بخش پارک و نزدیک مخزن آب پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری یا می‌دویدند انجام دادند و قربانیان شروع به گزارش حوادث به پلیس کردند. در نورث وودز، بین خیابان‌های ۱۰۵ و ۱۰۲، گزارش شد که آن‌ها به چندین دوچرخه‌سوار حمله کرده، به یک تاکسی سنگ پرتاب کرده و به یک عابر پیاده حمله کرده‌اند که پس از سرقت غذا و آبجویش، او را بیهوش رها کردند. نوجوانان بین ساعت ۹ تا ۱۰ شب در امتداد ایست درایو پارک و مسیر عرضی خیابان ۹۷ به سمت جنوب پرسه می‌زدند.

مایکل وینا، دوچرخه‌سوار مسابقه‌ای که حدود ساعت ۹:۰۵ شب توسط گروه مورد آزار قرار گرفت و یکی از آن‌ها سعی کرد به او مشت بزند. آنتونیو دیاز، مرد ۵۲ ساله‌ای که در نزدیکی خیابان ۱۰۵ در پارک قدم می‌زد، حدود ساعت ۹:۱۵ شب توسط نوجوانان به زمین انداخته شد و آن‌ها کیسه غذا و بطری آبجوی او را دزدیدند. او بیهوش رها شد اما به زودی توسط یک پلیس پیدا شد. جرالد مالون و پاتریشیا دین، که سوار بر دوچرخه دو نفره بودند، حدود ساعت ۹:۱۵ شب در ایست درایو در جنوب خیابان ۱۰۲ توسط پسرانی که سعی داشتند آن‌ها را متوقف کرده و دین را بگیرند، مورد حمله قرار گرفتند؛ این زوج پس از رسیدن به یک باجه تلفن با پلیس تماس گرفتند.

پلیس در ساعت ۹:۳۰ شب اعزام شد و با اسکوتر و خودروهای بدون علامت پاسخ داد. در طول شب، آن‌ها حدود ۲۰ نوجوان را دستگیر کردند. آن‌ها ریموند سانتانا، ۱۴ ساله؛ و کوین ریچاردسون، ۱۴ ساله؛ را به همراه سه نوجوان دیگر در حدود ساعت ۱۰:۱۵ شب در سنترال پارک غربی و خیابان ۱۰۲ بازداشت کردند. استیون لوپز، ۱۴ ساله، در عرض یک ساعت پس از اولین گزارش حملات به پلیس، با این گروه دستگیر شد. او نیز مورد بازجویی قرار گرفت.

حداقل بخشی از گروه به سمت جنوب به منطقه اطراف مخزن آب رفتند، جایی که چهار مرد در حال دویدن توسط چندین جوان مورد حمله قرار گرفتند. در میان قربانیان جان لافلین، معلم ۴۰ ساله مدرسه بود که بین ساعت ۹:۴۰ تا ۹:۵۰ به شدت مورد ضرب و شتم و سرقت قرار گرفت. او با لوله و چوب به سرش ضربه خورد که باعث شد برای لحظاتی بیهوش شود. در جلسه پیش از محاکمه در اکتبر ۱۹۸۹، یک افسر پلیس شهادت داد که وقتی لافلین پیدا شد، چنان خونریزی داشت که «انگار در سطل خون غوطه‌ور شده بود».

پس از کشف او، پلیس شدت تلاش خود را برای شناسایی مظنونان این حمله افزایش داد و نوجوانان بیشتری را بازداشت کرد. هویت دونده تا حدود ۲۴ ساعت مشخص نشد و روزها طول کشید تا پلیس حرکات او در آن شب را بازسازی کند. تا زمان محاکمه سه مظنون اول در ژوئن ۱۹۹۰، نیویورک تایمز حمله به دونده را «یکی از پربازتاب‌ترین جنایات دهه ۱۹۸۰» توصیف کرد.

در ۲۱ آوریل، بازرسان ارشد پلیس یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند تا اعلام کنند که حدود ۲۰ مظنون را در حملات به مجموعاً نه نفر در سنترال پارک در دو شب قبل دستگیر کرده‌اند و شروع به ارائه نظریه خود درباره حمله و تجاوز به دونده زن کردند. نام او به عنوان قربانی یک جنایت جنسی فاش نشد. پلیس اعلام کرد که گمان می‌رود تا ۱۲ جوان به دونده حمله کرده باشند.

میلی به مدت ۱۲ روز در کما بود. او دچار هیپوترمی شدید، آسیب مغزی شدید، شوک هموراژیک شدید، از دست دادن ۷۵ تا ۸۰ درصد خون و خونریزی داخلی شد. جمجمه او چنان به شدت شکسته بود که چشم چپش از حدقه خارج شده بود، که خود آن نیز در ۲۱ نقطه شکسته بود و او همچنین از شکستگی‌های صورت رنج می‌برد.

در ۱ مه ۱۹۸۹، دونالد ترامپ، غول املاک و مستغلات، در آگهی‌های تمام‌صفحه‌ای که در هر چهار روزنامه اصلی شهر منتشر شد، خواستار بازگشت مجازات اعدام شد. ترامپ گفت که می‌خواهد «جنایتکاران در هر سنی» که ۱۲ روز قبل متهم به ضرب و شتم و تجاوز به یک دونده زن در سنترال پارک شده بودند، «بترسند». این آگهی که هزینه آن حدود ۸۵,۰۰۰ دلار آمریکا (معادل ۱۷۲,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۸) برآورد شده بود.

مایکل بریسکو، ۱۷ ساله، در ابتدا به اتهام تجاوز به دونده زن دستگیر شد، اما کیفرخواست او مربوط به شورش و حمله به دیوید لوئیس، یکی از چهار دونده مرد در نزدیکی مخزن آب بود. در یک توافق قضایی که در ژوئن ۱۹۹۰ تنظیم شد، او به جرم حمله اعتراف کرد و بلافاصله به یک سال زندان محکوم شد، که مدت زمان بازداشت قبلی او از آن کسر گردید.

جرمین رابینسون، ۱۵ ساله، به اتهامات متعدد سرقت و حمله در جریان حملات به لوئیس و جان لافلین، دونده دیگری در نزدیکی مخزن آب، متهم شد. در یک توافق قضایی، او در ۵ اکتبر ۱۹۸۹ به سرقت از لافلین اعتراف کرد و به یک سال حبس در کانون اصلاح و تربیت محکوم شد.

شش جوان به اتهام تلاش برای قتل و سایر اتهامات در حمله و تجاوز به دونده زن، و اتهامات اضافی مربوط به حمله به دیوید لوئیس، حمله و سرقت از جان لافلین و شورش متهم شدند: استیو لوپز، آنترون مک‌کری، کوین ریچاردسون، یوسف سلام، ریموند سانتانا، کوری وایز.

در ژوئن ۱۹۹۰، آنترون مک‌کری (۱۵ ساله، آفریقایی-آمریکایی)، یوسف سلام (۱۵ ساله، آفریقایی-آمریکایی)، کوری وایز (که در آن زمان با نام خاری وایز شناخته می‌شد، ۱۶ ساله، آفریقایی-آمریکایی) و ریموند سانتانا (۱۴ ساله، آفریقایی-آمریکایی) و کوین ریچاردسون (۱۴ ساله، هیسپانیک) محاکمه شدند و با دادستان‌ها روبرو شدند. آن‌ها بدون سابقه دستگیری قبلی، همگی بر اساس شواهد و اعترافات ضبط‌شده مجرم شناخته شدند. سال‌ها بعد، مرد دیگری به نام مایکل بریسکو، ۱۷ ساله (آفریقایی-آمریکایی) به عنوان متجاوز شناسایی شد.

«وقتی ما را می‌بینند» یک مینی‌سریال تلویزیونی درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ است که توسط ایوا دوورنی برای نتفلیکس ساخته، نوشته و کارگردانی شده و در چهار قسمت در ۳۱ مه ۲۰۱۹ پخش شد. این سریال بر اساس وقایع پرونده دونده سنترال پارک در سال ۱۹۸۹ ساخته شده و به بررسی زندگی و خانواده‌های پنج مظنون مرد می‌پردازد که به اشتباه متهم و سپس به اتهامات مربوط به تجاوز و حمله به زنی در سنترال پارک نیویورک محاکمه شدند. این سریال دارای بازیگران گروهی از جمله جارل جروم، آسانته بلک، جووان آدپو، مایکل کی. ویلیامز، لوگان مارشال-گرین، جاشوا جکسون، بلر آندروود، ورا فارمیگا، جان لگویزمائو، فلیسیتی هافمن، نیسی نش، آنجانو الیس، مارشا استفانی بلیک و کایلی بانبری است.