چهارشنبه مه 27, 1964 تا حال
Colombia
درگیری کلمبیا در اواسط دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و یک جنگ نامتقارن با شدت کم بین دولت کلمبیا، گروههای شبهنظامی، سندیکاهای جنایی و چریکهای کمونیست مانند نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (FARC) و ارتش آزادیبخش ملی (ELN) است که برای افزایش نفوذ خود در قلمرو کلمبیا با یکدیگر میجنگند. مهمترین مشارکتکنندگان بینالمللی در درگیری کلمبیا، شرکتهای چندملیتی و دولت ایالات متحده هستند.
در سال ۱۹۴۸، ترور خورخه الیسر گایتان، سیاستمدار پوپولیست، درگیری مسلحانه را به شدت شعلهور کرد. این واقعه منجر به «بوگوتازو» شد، شورشی شهری که بیش از ۴۰۰۰ کشته بر جای گذاشت و متعاقباً به ده سال جنگ روستایی مداوم بین اعضای حزب لیبرال کلمبیا و حزب محافظهکار کلمبیا انجامید؛ دورهای که به «لا ویولنسیا» («خشونت») معروف شد و جان بیش از ۲۰۰,۰۰۰ نفر را در سراسر مناطق روستایی گرفت.
در اکتبر ۱۹۵۹، ایالات متحده یک «تیم بررسی ویژه» متشکل از کارشناسان ضد شورش را برای بررسی وضعیت امنیت داخلی کلمبیا اعزام کرد.
در فوریه ۱۹۶۲، یک تیم سطح بالای جنگ ویژه ایالات متحده از فورت براگ به رهبری ژنرال ویلیام پی. یاربرو، فرمانده مرکز جنگ ویژه، برای دومین بررسی از کلمبیا بازدید کرد.
در اوایل دهه ۱۹۶۰، واحدهای ارتش کلمبیا که به جبهه ملی وفادار بودند، شروع به حمله به جوامع روستایی کردند. این اتفاق در سراسر کلمبیا رخ داد، زیرا ارتش کلمبیا این جوامع روستایی را پناهگاهی برای راهزنان و کمونیستها میدانست. حمله سال ۱۹۶۴ به جامعه مارکتالیا بود که انگیزه ایجاد بعدی فارک (FARC) را فراهم کرد.
تا سال ۱۹۷۴، چالش دیگری برای اقتدار و مشروعیت دولت از سوی جنبش ۱۹ آوریل (M-19) ایجاد شد که منجر به مرحله جدیدی در درگیریها گردید. ام-۱۹ عمدتاً یک گروه چریکی شهری بود که در واکنش به تقلب انتخاباتی در آخرین انتخابات جبهه ملی میسائل پاسترانا بوررو (۱۹۷۰–۱۹۷۴) و برکناری اجباری رئیسجمهور سابق گوستاوو روخاس پینیلا تأسیس شد.
چریکها و قاچاقچیان مواد مخدر که بهتازگی ثروتمند شده بودند، روابط متزلزلی با یکدیگر داشتند و به همین دلیل حوادث متعددی میان آنها رخ داد. در نهایت، ربوده شدن اعضای خانواده کارتلهای مواد مخدر توسط چریکها منجر به تشکیل جوخه مرگ «مرگ بر آدمربایان» (MAS) در سال ۱۹۸۱ شد.
فشار دولت ایالات متحده و بخشهای حیاتی جامعه کلمبیا با خشونت بیشتری پاسخ داده شد، زیرا کارتل مدلین و آدمکشهایش، بسیاری از مقامات دولتی، سیاستمداران و دیگر کسانی را که با حمایت از اجرای استرداد اتباع کلمبیایی به ایالات متحده در مسیر آنها قرار داشتند، رشوه داده یا به قتل رساندند. قربانیان خشونت کارتل شامل وزیر دادگستری، رودریگو لارا بونیا، بود که در سال ۱۹۸۴ ترور شد؛ رویدادی که باعث شد دولت بتانکور مستقیماً با قاچاقچیان مواد مخدر مخالفت کند.
اولین آتشبس مذاکرهشده با M-19 زمانی پایان یافت که چریکها در سال ۱۹۸۵ نبرد را از سر گرفتند و ادعا کردند که آتشبس توسط نیروهای امنیتی رسمی به طور کامل رعایت نشده است. آنها گفتند که چندین تن از اعضایشان مورد تهدید و حمله قرار گرفتهاند و همچنین اراده واقعی دولت برای اجرای هرگونه توافق را زیر سوال بردند.
دولت بتانکور نیز به نوبه خود اقدامات M-19 و تعهد آن به روند صلح را زیر سوال برد، زیرا همچنان به پیشبرد مذاکرات سطح بالا با فارک ادامه میداد که منجر به ایجاد اتحادیه میهنی (Unión Patriótica) -UP-، یک سازمان سیاسی قانونی و غیرمخفی شد.
در ۶ نوامبر ۱۹۸۵، گروه ام-۱۹ به کاخ دادگستری کلمبیا حمله کرد و قضات دیوان عالی را به گروگان گرفت تا رئیسجمهور بتانکور را محاکمه کند. در تبادل آتش متعاقب واکنش ارتش، حدود ۱۲۰ نفر جان خود را از دست دادند، از جمله اکثر چریکها، چندین تن از عوامل بلندپایه و ۱۲ قاضی دیوان عالی. هر دو طرف یکدیگر را مسئول این نتیجه دانستند. این واقعه پایان روند صلح بتانکور را رقم زد.
در ژوئن ۱۹۸۷، آتشبس میان فارک و دولت کلمبیا پس از حمله چریکها به یک واحد نظامی در جنگلهای کاکتا رسماً فروپاشید.
در اکتبر ۱۹۸۷، هایمه پاردو لئال، نامزد ریاستجمهوری سال ۱۹۸۶ حزب یوپی (UP)، در میان موجی از خشونت که منجر به کشته شدن هزاران نفر از اعضای این حزب به دست جوخههای مرگ شد، ترور شد. به گفته پکو، قاتلان شامل اعضای ارتش و طبقه سیاسی بودند که با روند صلح بلیساریو بتانکور مخالف بودند و حزب یوپی را چیزی بیش از یک «پوشش» برای فارک نمیدانستند؛ همچنین قاچاقچیان مواد مخدر و زمینداران که در ایجاد گروههای شبهنظامی نیز دست داشتند، در این ترور نقش داشتند.
گروه M-19 و چندین گروه چریکی کوچکتر در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۹۰ با موفقیت در یک روند صلح ادغام شدند که به انتخابات مجلس مؤسسان کلمبیا برای تدوین قانون اساسی جدید منجر شد؛ این قانون اساسی در سال ۱۹۹۱ اجرایی گردید.
فعالیتهای شبهنظامی، هم به صورت قانونی و هم غیرقانونی، افزایش یافت. ایجاد گروههای دفاع شخصی و جمعآوری اطلاعات قانونی CONVIVIR در سال ۱۹۹۴ توسط کنگره و دولت سامپر مجاز اعلام شد.
در اواسط سال ۱۹۹۶، یک جنبش اعتراضی مدنی متشکل از حدود ۲۰۰,۰۰۰ کشاورز کوکا از پوتومایو و بخشی از کائوکا، راهپیمایی علیه دولت کلمبیا را برای رد سیاستهای جنگ با مواد مخدر، از جمله سمپاشی و اعلام مناطق امنیتی ویژه در برخی استانها، آغاز کردند.
در لاس دلیشیاس، کاتکتا، پنج جبهه فارک (حدود ۴۰۰ چریک) با شناسایی نقاط ضعف اطلاعاتی در یک پایگاه ارتش کلمبیا، در ۳۰ اوت ۱۹۹۶ از آنها برای تصرف پایگاه استفاده کردند که منجر به کشته شدن ۳۴ سرباز، زخمی شدن ۱۷ نفر و اسیر شدن حدود ۶۰ نفر شد.
اعضای گروههای CONVIVIR توسط چندین سازمان حقوق بشری به ارتکاب سوءاستفادههای متعدد علیه جمعیت غیرنظامی متهم شدند. این گروهها پس از تصمیم سال ۱۹۹۷ دادگاه قانون اساسی کلمبیا که بسیاری از اختیارات آنها را محدود و نظارت سختگیرانهتری را طلب میکرد، بدون حمایت قانونی ماندند.
در گذشته، دولت کلمبیا برای محافظت از زیرساختهای کلیدی، در اطراف ۳۴ پایگاه نظامی مینگذاری کرده بود، اما در سال ۱۹۹۷ استفاده از آنها را کنار گذاشت.
در آوریل ۱۹۹۷، نیروهای شبهنظامی از پیش موجود و چندین عضو سابق CONVIVIR برای ایجاد AUC (نیروهای دفاع شخصی متحد کلمبیا) با هم متحد شدند؛ یک شبهنظامی بزرگ که ارتباط نزدیکی با قاچاق مواد مخدر داشت و حملاتی را علیه گروههای شورشی فارک و ELN و همچنین غیرنظامیان، با شروع از کشتار مپیریپان در سال ۱۹۹۷، انجام داد.
دولت سامپر در واکنش به حملات فارک، با چریکها تماس گرفت تا برای آزادی برخی یا همه گروگانهای در دست فارک مذاکره کند، که منجر به غیرنظامیسازی موقت شهرداری کارتاخنا دل چایرا در کاتکتا در ژوئیه ۱۹۹۷ و آزادی یکجانبه ۷۰ سرباز شد؛ اقدامی که با مخالفت فرماندهی ارتش کلمبیا مواجه گردید. تماسهای دیگر بین چریکها و دولت، و همچنین با نمایندگان بخشهای مذهبی و اقتصادی، در طول سالهای ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ ادامه یافت.
یک حمله مهم جدید در ۲ مارس ۱۹۹۸ در ال بیار، کاتکتا رخ داد، جایی که یک گردان ضد شورش ارتش کلمبیا در حال گشتزنی بود و منجر به کشته شدن ۶۲ سرباز و اسارت حدود ۴۳ نفر شد.
در ۷ اوت ۱۹۹۸، آندرس پاسترانا آرانگو به عنوان رئیسجمهور کلمبیا سوگند یاد کرد. پاسترانا، عضو حزب محافظهکار، در انتخاباتی که با مشارکت بالای رایدهندگان و ناآرامیهای سیاسی اندک همراه بود، هوراسیو سرپا، نامزد حزب لیبرال را در دور دوم شکست داد. برنامه رئیسجمهور جدید بر تعهد به دستیابی به حل مسالمتآمیز مناقشه داخلی طولانیمدت کلمبیا و همکاری کامل با ایالات متحده برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر غیرقانونی استوار بود.
در ژوئیه ۱۹۹۹، نیروهای نظامی کلمبیا به شهر پورتو یراس در کلمبیا، جایی که شورشیان فارک مستقر بودند، حمله کردند. نیروهای دولتی کلمبیا با استفاده از هواپیماها و تجهیزات ارائهشده توسط ایالات متحده و با پشتیبانی لجستیکی آمریکا، بیش از ۷۲ ساعت شهر را به رگبار بستند و بمباران کردند.
در سال ۲۰۰۱، بزرگترین گروه شبهنظامی تحت حمایت دولت، یعنی AUC، که با قاچاق مواد مخدر و حملات به غیرنظامیان مرتبط بود، به فهرست سازمانهای تروریستی خارجی وزارت امور خارجه آمریکا اضافه شد و اتحادیه اروپا و کانادا نیز به زودی از این اقدام پیروی کردند.
در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۲، شبهنظامیان راستگرا وارد روستای چنگه شدند و روستاییان را به دو گروه تقسیم کردند. سپس در یکی از گروهها، نفر به نفر پیش رفتند و سر هر فرد را با پتک و سنگ خرد کردند و ۲۴ نفر را کشتند، در حالی که ارتش کلمبیا نظارهگر بود. دو جسد دیگر بعداً در یک گور کمعمق کشف شد. هنگامی که شبهنظامیان روستا را ترک کردند، آن را به آتش کشیدند.
مقامات کلمبیایی اعلام کردند که پسری که با توصیفات امانوئل مطابقت داشت، در ژوئن ۲۰۰۵ به بیمارستانی در سن خوزه دل گوآویاره منتقل شده است. کودک در وضعیت بدی بود؛ یکی از دستانش آسیب دیده بود، دچار سوءتغذیه شدید بود و به بیماریهایی مبتلا بود که معمولاً در جنگل شایع است. پس از اینکه مشخص شد مورد بدرفتاری قرار گرفته، پسر بعداً به یک خانه پرورشی در بوگوتا فرستاده شد و آزمایشهای DNA برای تأیید هویت او اعلام شد.
از سال ۲۰۰۴، روند خلع سلاح گروههای شبهنظامی کلمبیا (به ویژه AUC) آغاز شد و در ۱۲ آوریل ۲۰۰۶، زمانی که ۱,۷۰۰ جنگجو سلاحهای خود را در شهر کاسیباره تحویل دادند، تکمیل شد.
در مه ۲۰۰۶، انتخابات ریاستجمهوری کلمبیا منجر به انتخاب مجدد اوریبه با کسب ۶۲ درصد آرا در دور اول شد که یک رکورد تاریخی بود؛ پس از او کارلوس گاویریا از جناح چپ با ۲۲ درصد و هوراسیو سرپا قرار گرفتند.
در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۷، فارک ناگهان مرگ ۱۱ نفر از ۱۲ نماینده استانی ربوده شده از استان واله دل کائوکا را گزارش کرد. دولت کلمبیا فارک را به اعدام گروگانها متهم کرد و اعلام کرد که نیروهای دولتی هیچ تلاشی برای نجات انجام ندادهاند. فارک ادعا کرد که مرگها در جریان تبادل آتش، پس از حمله یک «گروه نظامی ناشناس» به یکی از اردوگاههایش رخ داده است.
در پایان سال ۲۰۰۷، فارک (FARC) موافقت کرد که سناتور سابق کونسوئلو گونزالس، سیاستمدار کلارا روخاس و پسرش امانوئل را که پس از رابطهای با یکی از اسیرکنندگانش در اسارت به دنیا آمده بود، آزاد کند. عملیات امانوئل توسط هوگو چاوز، رئیسجمهور ونزوئلا، با اجازه دولت کلمبیا پیشنهاد و سازماندهی شد. این مأموریت در ۲۶ دسامبر تصویب شد. اگرچه در ۳۱ دسامبر، فارک ادعا کرد که آزادی گروگانها به دلیل عملیات نظامی کلمبیا به تعویق افتاده است. در همان زمان، آلوارو اوریبه، رئیسجمهور کلمبیا، اشاره کرد که فارک سه گروگان را آزاد نکرده است زیرا ممکن است امانوئل دیگر در دست آنها نباشد. دو فرد مسلح فارک دستگیر شدند.
در ۴ ژانویه ۲۰۰۸، نتایج آزمایش DNA میتوکندریایی که DNA کودک را با DNA مادربزرگ احتمالیاش، کلارا د روخاس، مقایسه میکرد، توسط دولت کلمبیا فاش شد. گزارش شد که احتمال بسیار بالایی وجود دارد که این پسر واقعاً بخشی از خانواده روخاس باشد. در همان روز، فارک بیانیهای منتشر کرد که در آن اعتراف کردند امانوئل به بوگوتا منتقل شده و برای دلایل امنیتی تا زمان انجام تبادل بشردوستانه، «به مراقبت افراد صادق سپرده شده است». این گروه رئیسجمهور اوریبه را به «ربودن» کودک برای خرابکاری در آزادی او متهم کرد.
در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۸، فارک روخاس و گونزالس را از طریق یک کمیسیون بشردوستانه به سرپرستی کمیته بینالمللی صلیب سرخ آزاد کرد.
در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۸، هوگو چاوز، رئیسجمهور ونزوئلا، مخالفت خود را با استراتژی مبارزه مسلحانه و آدمربایی فارک اعلام کرد و گفت: «من با آدمربایی موافق نیستم و با مبارزه مسلحانه نیز موافق نیستم».
در فوریه ۲۰۰۸، فارک چهار گروگان سیاسی را «به عنوان ژستی از حسن نیت» نسبت به چاوز آزاد کرد؛ کسی که این توافق را میانجیگری کرده و هلیکوپترهای ونزوئلایی با آرم صلیب سرخ را به جنگلهای کلمبیا فرستاده بود تا گروگانهای آزاد شده را تحویل بگیرند.
در ۱ مارس ۲۰۰۸، نیروهای مسلح کلمبیا یک عملیات نظامی را ۱.۸ کیلومتر داخل خاک اکوادور علیه مواضع فارک آغاز کردند که منجر به کشته شدن ۲۴ نفر، از جمله رائول ریس، عضو فرماندهی عالی مرکزی فارک شد. این امر منجر به بحران دیپلماتیک آند در سال ۲۰۰۸ بین کلمبیا و رافائل کورئا، رئیسجمهور اکوادور، با حمایت هوگو چاوز، رئیسجمهور ونزوئلا شد.
در ۳ مارس، ایوان ریوس، که او نیز عضو فرماندهی عالی مرکزی فارک بود، توسط رئیس امنیتی خود «روخاس» کشته شد. تنها در مارس ۲۰۰۸، فارک ۳ عضو دبیرخانه خود، از جمله بنیانگذار آن را از دست داد.
در مه ۲۰۰۸، دوازده رهبر شبهنظامی زندانی به اتهامات مربوط به مواد مخدر به ایالات متحده مسترد شدند.
در ۲۴ مه ۲۰۰۸، مجله کلمبیایی «Revista Semana» مصاحبهای با خوان مانوئل سانتوس، وزیر دفاع کلمبیا منتشر کرد که در آن سانتوس به مرگ مانوئل مارولاندا ولز اشاره میکند. این خبر توسط فرمانده فارک 'تیموچنکو' در ایستگاه تلویزیونی تلسور مستقر در ونزوئلا در ۲۵ مه ۲۰۰۸ تأیید شد. 'تیموچنکو' اعلام کرد که فرمانده کل جدید 'آلفونسو کانو' است.
در ۲ ژوئیه ۲۰۰۸، نیروهای مسلح کلمبیا عملیات خاکه را آغاز کردند که منجر به آزادی ۱۵ گروگان سیاسی، از جمله اینگرید بتانکور، نامزد سابق ریاستجمهوری کلمبیا، مارک گونسالس، توماس هاوز و کیت استنسل، سه پیمانکار نظامی آمریکایی شاغل در نورثروپ گرومن و ۱۱ نظامی و پلیس کلمبیایی شد. دو عضو فارک دستگیر شدند. این فریب فارک توسط دولت کلمبیا به عنوان مدرکی مبنی بر کاهش قدرت و نفوذ سازمان چریکی ارائه شد.
در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۸، پس از ۸ سال اسارت، اسکار تولییو لیزکانو، نماینده سابق کنگره، با کمک یکی از شورشیان فارک که او را متقاعد کرده بود با وی همراه شود، فرار کرد.
در فوریه ۲۰۰۹، این گروه چریکی ۶ گروگان را به عنوان یک ژست بشردوستانه آزاد کرد.
در ماه مارس، این گروه چریکی گروگان سوئدی، اریک رولاند لارسون را آزاد کرد.
در آوریل ۲۰۰۹، نیروهای مسلح کلمبیا «جهش استراتژیک» را آغاز کردند، حملهای در مناطق مرزی که نیروهای فارک هنوز حضور نظامی قدرتمندی در آنجا داشتند، بهویژه در آرائوکا، نزدیک مرز ونزوئلا.
در نوامبر ۲۰۰۹، نه سرباز کلمبیایی هنگامی که پست آنها توسط چریکهای فارک در بخش جنوب غربی کشور مورد حمله قرار گرفت، کشته شدند.
در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۹، چریکهای فارک به خانه لوئیس فرانسیسکو کوئلار، فرماندار استانی، حمله کردند که منجر به کشته شدن یک افسر پلیس و زخمی شدن دو نفر شد. کوئلار روز بعد مرده پیدا شد.
در ۱ ژانویه ۲۰۱۰، هجده چریک فارک هنگامی که نیروی هوایی کلمبیا یک اردوگاه جنگلی در جنوب کلمبیا را بمباران کرد، کشته شدند. سپس نیروهای نخبه «Task Force Omega» کلمبیا به اردوگاه یورش بردند و پانزده چریک فارک و همچنین ۲۵ تفنگ، مواد جنگی، مواد منفجره و اطلاعاتی را که به اطلاعات نظامی داده شد، ضبط کردند. در جنوب غربی کلمبیا، چریکهای فارک به یک گشت ارتش کمین زدند و یک سرباز را کشتند. سپس نیروها با چریکها تبادل آتش کردند. در طول درگیری، یک نوجوان در تیراندازی متقاطع کشته شد.
هنگامی که خوان مانوئل سانتوس در اوت ۲۰۱۰ به عنوان رئیسجمهور انتخاب شد، قول داد که «حمله مسلحانه» علیه جنبشهای شورشی را ادامه دهد. در ماه پس از تحلیف او، فارک و ELN حدود ۵۰ سرباز و پلیس را در حملاتی در سراسر کلمبیا کشتند.
در سپتامبر ۲۰۱۰، مونو جوجوی، نفر دوم فارک کشته شد. تا پایان سال ۲۰۱۰، به طور فزایندهای مشخص شد که «گروههای شبهنظامی جدید» که توسط دولت «گروههای جنایتکار» (BACRIM) نامیده میشدند، به تهدیدی فزاینده برای امنیت ملی تبدیل شدهاند و گروههای خشونتطلبی مانند لوس راستروخوس و آگیلاس نگراس کنترل بخشهای بزرگی از مناطق روستایی کلمبیا را در دست گرفتهاند.
در سال ۲۰۱۱، کنگره کلمبیا بیانیهای صادر کرد که در آن ادعا میشد فارک «حضور قدرتمندی» در حدود یک سوم کلمبیا دارد، در حالی که حملات آنها علیه نیروهای امنیتی در طول سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ «همچنان رو به افزایش بوده است».
در سال ۲۰۱۲، ارتش کلمبیا طرح جنگی «اسپادا دِ اونور» (شمشیر افتخار) را آغاز کرد؛ یک استراتژی تهاجمی ضد شورش که هدف آن از بین بردن ساختار فارک و فلج کردن آنها از نظر نظامی و مالی بود. این طرح رهبری فارک را هدف قرار داده و بر حذف ۱۵ مورد از قدرتمندترین جبهههای اقتصادی و نظامی آنها متمرکز است.
در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۳، در حالی که مذاکرات صلح در حال پیشرفت بود، دو حمله شورشیان به مواضع دولتی منجر به کشته شدن ۱۹ سرباز و تعداد نامشخصی از مبارزان شد. این مرگبارترین روز از زمان آغاز مذاکرات صلح در نوامبر ۲۰۱۲ بود.
در دسامبر ۲۰۱۳، واشنگتن پست یک برنامه مخفی سیا را فاش کرد که از اوایل دهه ۲۰۰۰ آغاز شده بود و اطلاعات و سیستمهای هدایت جیپیاس برای بمبهای هوشمند در اختیار دولت کلمبیا قرار میداد.
در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۴، ۹ تن از چریکهای فارک در پی حملات هوایی انجام شده توسط نیروی هوایی کلمبیا در استان متا کشته شدند.
در مارس ۲۰۱۵، فارک اعلام کرد که مینزدایی بشردوستانه را در بخشهای منتخب کلمبیا آغاز خواهد کرد.
در ۲۲ مه ۲۰۱۵، فارک پس از کشته شدن ۲۶ تن از مبارزانش در یک حمله هوایی و زمینی دولت، آتشبس را به حالت تعلیق درآورد.
در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۵، یک بالگرد بلک هاوک ارتش کلمبیا هنگام فرود در میدان مینی که توسط فارک کار گذاشته شده بود، منهدم شد: چهار سرباز کشته و شش نفر زخمی شدند.
در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶، دولت کلمبیا و فارک بر سر یک آتشبس توافق کردند.
یک «توافق نهایی، کامل و قطعی» در ۲۴ اوت ۲۰۱۶ حاصل شد. این توافق شامل گروه ELN نمیشود.
در ۲ اکتبر ۲۰۱۶، نتایج همهپرسی برای تصمیمگیری در مورد حمایت یا عدم حمایت از توافق صلح نشان داد که ۵۰.۲ درصد با توافق مخالف و ۴۹.۸ درصد موافق آن بودند.
در اکتبر ۲۰۱۶، رئیسجمهور خوان مانوئل سانتوس به دلیل تلاشهای قاطعانه خود برای پایان دادن به جنگ بیش از ۵۰ ساله کشور، جایزه صلح نوبل را دریافت کرد.
دولت کلمبیا و فارک در ۲۴ نوامبر یک توافق صلح اصلاحشده را امضا کردند و توافق اصلاحشده برای تصویب به کنگره ارائه شد. مجلس نمایندگان در ۳۰ نوامبر، یک روز پس از آنکه سنا نیز از آن حمایت کرد، این طرح را به اتفاق آرا تصویب کرد.
ناراضیان فارک گروهی هستند که قبلاً بخشی از نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا بودند و پس از اجرایی شدن معاهده صلح فارک و دولت در سال ۲۰۱۶، از زمین گذاشتن سلاحهای خود خودداری کردند. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۸، دولتهای کلمبیا و پرو یک تلاش نظامی مشترک به نام عملیات آرماگدون را برای مبارزه با ناراضیان فارک آغاز کردند. پرو در استان پوتومایو، منطقهای که با کلمبیا و اکوادور هممرز است، وضعیت اضطراری ۶۰ روزه اعلام کرد. تنها در روز اول، بیش از ۵۰ نفر در این عملیات دستگیر شدند و چهار آزمایشگاه کوکائین منهدم شد. این گروه تلاش کرده است تا مردم محلی در استان پوتومایو در پرو را برای پیوستن به آرمان خود جذب کند.
در ۲۵ آوریل، گوستاوو آدولفو آلوارز تِلیز، از رهبران ارشد کارتل خلیج (Clan de Golfo) که یکی از تحت تعقیبترین قاچاقچیان مواد مخدر کلمبیا بود و برای دستگیریاش تا ۵۸۰ میلیون پزو جایزه تعیین شده بود، در عمارت مجلل خود در سِرِته در حالی که در دوران قرنطینه همهگیری کووید-۱۹ مهمانی برگزار کرده بود، دستگیر شد. آلوارز به عنوان «مغز متفکر» کارتل توصیف میشد و تا این زمان گزارش شده بود که مسئولیت عملیات کارتل در منطقه کارائیب را بر عهده گرفته است.
در ۲۶ ژوئن، تأیید شد که کارتل خلیج و ناراضیان فارک در شمال آنتیوکیا در یک درگیری مسلحانه مستقیم به نام عملیات میل (Operation Mil) قرار دارند. کارتل خلیج که ۱۰۰۰ نفر از شبهنظامیان خود را از اورابا، جنوب کوردوبا و چوکو اعزام کرده بود، امیدوار است که ناراضیان فارک را از شمال آنتیوکیا بیرون رانده و کنترل کل شهرداری ایتوانگو را در دست بگیرد.
