1881 تا 1993
U.S.
اسب شیرجهرو یک جاذبه تفریحی بود که در اواسط دهه ۱۸۸۰ محبوبیت داشت و در آن اسب از ارتفاعی که گاهی به ۶۰ فوت میرسید، به درون استخر آب شیرجه میزد.
ویلیام «داک» کارور نمایشهای شیرجه اسب را «اختراع» کرد. گفته میشود در سال ۱۸۸۱، کارور در حال عبور از پلی بر روی رودخانه پلات (نبراسکا) بود که پل تا حدی فرو ریخت. اسب او به آبهای زیر پل سقوط کرد/شیرجه زد و این اتفاق الهامبخش کارور برای ایجاد نمایش اسب شیرجهرو شد. کارور حیوانات مختلفی را آموزش داد و به تورهای نمایشی رفت. پسرش، ال فلوید کارور، سطح شیبدار و برج را ساخت و لورنا کارور اولین سوارکار آن بود.
سونورا وبستر در سال ۱۹۲۴ به این نمایش پیوست. او بعدها با ال فلوید کارور ازدواج کرد. این نمایش به یکی از بخشهای دائمی مکان محبوب «استیل پیر» در آتلانتیک سیتی تبدیل شد. در آنجا، سونورا، ال و لورنا پس از مرگ کارور، نمایش را ادامه دادند.
در سال ۱۹۳۱، سونورا و اسبش «رد لیپس» تعادل خود را روی سکو از دست دادند. سونورا از این سقوط جان سالم به در برد، اما به دلیل جدا شدن شبکیه هر دو چشم، نابینا شد. او با وجود نابینایی، به شیرجه با اسب ادامه داد.
نمایش شیرجه اسب، یک برنامه ثابت در «استیل پیر» نیوجرسی بود. فشار فعالان حقوق حیوانات و کاهش تقاضا منجر به تعطیلی این نمایش در دهه ۱۹۷۰ شد.
استیل پیر در آتلانتیک سیتی همچنین برای نصب دستگاه اندازهگیری جهت پایش تغییرات سطح آب اقیانوس اطلس استفاده میشد. با این حال، مشخص شد که تغییرات سطح آب در اسکله ناشی از وزن جمعیت جمعشده برای تماشای اسبهای شیرجهرو بوده است. اندازهگیریهای سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۷۸ نشاندهنده افزایش سطح آب بود - زمانی که جمعیت به طور منظم حضور داشتند و باعث میشدند اسکله کمی در بستر نرم و شنی فرو برود - به جز در دوره وقفه نمایش اسبها از ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۳ که نبود جمعیت منظم باعث شد اسکله کمی بالا بیاید.
فیلمی بر اساس زندگی او با عنوان «قلبهای وحشی را نمیتوان شکست» در سال ۱۹۹۱ منتشر شد.
اگرچه در سال ۱۹۹۳ از سرگیری کوتاهی برای این نمایش در اسکله وجود داشت، اما دوباره در میان مخالفتها تعطیل شد. اسبها گاهی چهار بار در روز و هفت روز هفته شیرجه میزدند.
تلاشی در سال ۲۰۱۲ برای احیای نمایشها در استیل پیر، زمانی که مدافعان رفاه حیوانات از مالکان درخواست کردند که نمایشها را برگزار نکنند، متوقف شد. رئیس انجمن انسانی ایالات متحده اظهار داشت: «این پایانی رحیمانه برای یک ایده بهشدت احمقانه است.»
