هنرمندان علیه برج ایفل

طوماری با عنوان «هنرمندان علیه برج ایفل» برای وزیر کار و کمیسر نمایشگاه، آدولف آلفان، ارسال شد و در ۱۴ فوریه ۱۸۸۷ در روزنامه لوتام (Le Temps) منتشر گردید: ما، نویسندگان، نقاشان، مجسمه‌سازان، معماران و دوستداران پرشور زیبایی دست‌نخورده پاریس، با تمام قدرت و با تمام خشم خود به نام سلیقه جریحه‌دار شده فرانسوی، علیه برپایی... این برج ایفل بی‌فایده و هیولایی اعتراض می‌کنیم... برای درک بهتر استدلال‌های ما، لحظه‌ای تصور کنید که برجی گیج‌کننده و مضحک مانند یک دودکش سیاه غول‌پیکر بر پاریس مسلط شده و نوتردام، تور سن-ژاک، لوور، گنبد انولید، طاق پیروزی را زیر حجم وحشیانه خود خرد می‌کند؛ تمام بناهای تحقیرشده ما در این رویای هولناک ناپدید خواهند شد. و به مدت بیست سال... ما شاهد سایه نفرت‌انگیز ستون نفرت‌انگیز ساخته‌شده از ورق‌های فلزی پیچ‌ومهره‌شده خواهیم بود که مانند لکه‌ای جوهر گسترده شده است. گوستاو ایفل در پاسخ به این انتقادات، برج خود را با اهرام مصر مقایسه کرد: «برج من بلندترین بنایی خواهد بود که تا به حال توسط بشر ساخته شده است. آیا این بنا به نوبه خود باشکوه نخواهد بود؟ و چرا چیزی که در مصر تحسین‌برانگیز است، در پاریس باید زشت و مضحک شود؟» ادوار لاکروی نیز در نامه‌ای حمایتی به آلفان به این انتقادات پاسخ داد و با لحنی طعنه‌آمیز نوشت: «با قضاوت از روی آهنگ باشکوه جملات، زیبایی استعاره‌ها و ظرافت سبک دقیق و حساس آن، می‌توان فهمید که این اعتراض نتیجه همکاری مشهورترین نویسندگان و شاعران زمان ماست.» او توضیح داد که این اعتراض بی‌مورد است، زیرا تصمیم برای این پروژه ماه‌ها قبل گرفته شده و ساخت برج در حال انجام بود.

ممکن است دارای خطا باشد.